Dün akşam, bir arkadaşımın doğum günü partisinde bir çocukla tanıştım. Meğer o da, arkadaşımın sevgilisinin arkadaşıymış. Sanki birbirimizden hoşlandık, o da beni dışarı davet etti.
Buluştuğumuzda bana, markete uğrayıp biraz alışveriş yapmamız gerektiğini, sonra da bir arkadaşının evine geçeceğimizi söyledi. Hava soğuktu ve bana bir kafe ya da sinema gibi başka bir alternatif de sunmadı, ben de kabul ettim.
Pizza ve birkaç ufak tefek bir şeyler alalım dedi. Birlikte markete girdik, elime bir alışveriş arabası verdim ve dolaşmaya başladık. Ama sonra, çocuk sepete pahalı bir rakı, kaliteli sucuk, peynir, ananas gibi ürünler atmaya başladı
Açıkçası şaşırdım, ben ise yanımda çok fazla para olmadığı için sadece mandalina ve bisküvi koydum sepete. Sonuçta buluşmaya geldim, alışveriş yapmaya değil.
Baştan cömert bir çocuk sanmıştım, sanırım öyle değilmiş.
Kasada beklerken önümüzde beş kişi vardı ve bir anda çocuk arabadan uzaklaşıp “Hemen geliyorum,” dedi. Ne olduğunu anlamadım. Sırada bana gelince kendi aldığım mandalina ile bisküvileri kasadan geçirdim, diğer tüm ürünleri bıraktım.
Dışarı çıktım, onu beklerken buldum. Çantamı aldı, bir tuhaflık hissetti haliyle. Tarttı, açtı içine baktı ve şaşkın bir ifadeyle sordu: “Diğerleri nerede?”
Ben de ona içeriyi göstererek bıraktığımı söyledim. Sinirlendi, arkamdan bağırdı; cimri olduğumu, hepsini ödeyebileceğimi, zamanını boşa harcadığını söyledi…
Günün sonunda anladım ki, insanların gerçek niyetlerini hemen anlamak bazen zordur. Bir daha biriyle buluşmaya giderken, kendi prensiplerimden ödün vermemeye karar verdim. İnsan kimsenin cömertliğiyle sınırlı kalmamalı, kendi değerini unutmamalı.
