Şimdi üzerinden yıllar geçti ama o zamanlar 38 yaşındaydım ve benden beş yaş büyük olan bir adamla, Mehmetle, iki yıl boyunca aynı evde yaşadım. Mehmet daha önce evliydi, iki çocuğu vardı ve işsiz olan eski eşi her akşam ondan ya para isterdi ya da başka bir yardım talep ederdi.
Ben ise hiç evlenmemiş, çocuğu olmayan bir kadındım. Belki de çoğu kişi Çocuğu ve ailesi olmayan biri aileyi ne bilsin? diye düşünür. Ama bilirim ve hele ki bir erkekle birlikte yaşayıp hâlâ eski eşinin bir ayağı kapısında olması, samimiyetin önündeki en büyük engeldir; bunu da çok iyi anladım.
Mehmetin eski eşi, onu geri almak istiyor gibiydi. Her gün arar, evde yine bir şeyler olduğunu söylerdi. Mehmet işten çıkar çıkmaz hemen onların yanına gider, gece geç saatlerde dönerdi. Huzur içinde, baş başa bir bayram geçiremedik hiç. Yine eski eş aradı mı, yine bir sorun çıkardı. Peki, neden gitmesi gerekiyordu Mehmetin?
Mehmetin ailesi genişti, arkadaşları da. Hepsi İstanbulda, yakın çevrede oturuyordu. Cevabı açık: Eski eşi onu geri istiyordu. Bundan yorulduğumu hatırlıyorum. Ama ben ne yapabilirdim ki? Ayrılsam bir dert, konuşsam çözüm olmuyordu… O dönem hep bunun çaresizliğini yaşadım.
