26 yıl önce anne ve babam evlendi ve ailemiz maddi sıkıntı yaşamadan mutlu bir şekilde hayatına devam etti. Şimdi benim bir sevgilim var, ve altı yıllık ilişkimden sonra evlenme vakti geldiğine karar verdik, ilişkimizin resmileşmesini istedik. Bu kararı aileme de paylaştım. Annem oldukça heyecanlandı ve bu anı sabırsızlıkla bekliyordu, fakat babam aynı duyguları paylaşmıyordu. Ona göre, henüz erken olduğunu düşünüyor ve evlenmeden önce iyice düşünmemizi tavsiye ediyordu.
Zaman geçtikçe, babamın tereddüdünün asıl sebebini fark etmeye başladım. Annem, babaannemden miras aldığı İstanbuldaki daireyi bize vermek istedi. Genç bir çift olarak maddi yardımımıza ihtiyacımız olduğunu düşünüyordu. Ancak babam, bu fikre kesinlikle karşı çıktı ve, ileride boşanırsak, eşim Emrenin dairenin yarısında hak sahibi olabileceğinden endişelendi. Dedelerimden iki daire kalmıştı bize; biri küçük kardeşim Meteye, diğeri bana ayrılmıştı. Tüm bunların planını yapan annemdi, babam ise dairelerin tamamının kendi kontrolünde olmasını istiyordu ve bu konuda annemle sürekli tartışıyordu.
Annem, ebeveynlerin çocuklarına destek olması gerektiğine inanıyordu ve daireyi bana bıraktırmak için ısrar etti. Babamın duruşu ise ailede daha büyük bir gerginliğe sebep oldu. İşler iyice büyüdü ve annem, babamın tutumuna öfkelenerek onu evden kovdu, geri gelmesini de kesinlikle yasakladı.
Düğünümün ailem üzerinde, özellikle babamda bu kadar etkili olacağını hiç tahmin etmemiştim. Şimdi, evliliğimden iki yıl sonra, çok mutluyum. Annemden bana kalan dairede Emreyle birlikte yaşıyoruz ve anneme her zaman minnettarım. Ailedeki tüm bu gerginliklere rağmen, evlilik hayatımdan, annemin yoldaşlığından ve desteğinden büyük mutluluk duyuyorum.
