Ben 10 yaşındayken, küçük kardeşim ise 3 yaşındaydı, babam bizi terk etti. Annemizden daha güzel olduğunu düşündüğü başka bir kadın bulmuştu. Babam bize, önceden krediyle alınmış olan daireyi bıraktı ve hayatımıza devam etti. Anne ve babam birliktelerken, iyi bir okula gidiyordum, yarışmalara ve kulüplere katılıyordum, basketbol oynuyordum. Fakat boşandıktan sonra her şey bir anda değişti.
Annem aynı anda iki işte birden çalışmak zorunda kaldı. Gündüzleri temizlikçi olarak çalışıyor, akşamları ise yaşlı bir kadına bakmaya gidiyordu. Bu yüzden ortaokulumu eve daha yakın, daha mütevazı bir okulla değiştirmem gerekti. Artık basketbol da oynayamaz oldum, çünkü annem çalışırken tüm vaktimi küçük kardeşimle geçirmek zorundaydım. Hayatımız eskisinden çok farklıydı. Lise bitti, üniversiteye başladım ve ardından çalışmaya başladım. Çocukluğumda sahip olduğum o mutlu günleri kaybettim.
Fakat yıllar geçtikçe anladım ki, zorluklar insanı olgunlaştırıyor. Annem bana, her zaman mücadele etmeyi ve ne olursa olsun ailemin değerini bilmeyi öğretti. Bazen hayat hiç istemediğimiz şekilde değişse de, en karanlık zamanlarda bile umudumuzu kaybetmemek gerektiğini öğrendim. Bu da bana gerçek mutluluğun ve gücün, bazen kayıplarımızdan sonra şekillendiğini gösterdi.
