Ben ve kızım, biyolojik babasının ödediği nafakadan geçiniyoruz. Eşimden ayrıldıktan sonra bu noktaya geldik ve bunun sorumlusu tamamen eski eşim. Çünkü iş bulmamı engellemek için elinden gelen her şeyi yapıyor. Bir yerde işe girsem bile, çok geçmeden hiç açıklama yapmadan işten çıkarıyorlar. Sebebini de sormuyorum artık, her şeyi anlıyorum zaten.
Başımın belası, boşanma davamı açtığım günlerde başladı. Artık o adamla bir arada olamıyordum. Sessiz sedasız ayrılmak istedim; kavgasız, gürültüsüz gideyim dedim ama tabii işler öyle kolay olmadı. Eski eşim boşanmayı kesinlikle kabul etmedi, ayak diredi.
Boşandıktan sonra kızımla birlikte annem-gil’e gittim. Annem, torunuyla ilgilenirken ben iş aramaya başladım. Aslında iş tecrübem yoktu; sadece bakkalda kasiyerlik yapmışlığım var, başka bir şey bilmem ki zaten. Eski eşim ise büyük bir zincir marketin yöneticisi. Tanıdıkları aracılığıyla şehirdeki tüm marketlerde önüme engel koydu, kimse beni işe almak istemedi.
Kendi mahallemizdeki marketlere başvurdum, ya işe almadılar ya da işe girer girmez kısa süre sonra neden olduğunu bilmeden işten çıkarıldım.
Eski eşim ise her seferinde sırıtıp benimle alay etti. Benim bir ilgim yok, suçlu sensin. Eğitimsizsin, niteliksizsin diye küçümsüyordu. Bize verdiği nafaka ise çok düşük; oysa gelirinin yüksek olduğunu çok iyi biliyorum. Annemin maaşıyla ve aldığımız nafakayla anca kira, elektrik, su ve temel giderleri ödeyebiliyoruz. Çocuğumun en basit ihtiyaçlarına güç bela yetiyor.
Eski eşim kızımı ziyarete geldiğinde ise adeta aşağılanıyorum. Kızımıza, Bak annem seni babandan ayırdı, zavallı annenle parasız pulsuz yaşıyorsun, oyuncakların da yok, doğru dürüst yemeğin de yok. Baban olmasa halin perişan diyor her fırsatta.
Sonra cebinden bir sürü para çıkarıp kızımıza veriyor ve çekip gidiyor. Başta çok aldırmadım ama kızım hâlâ çocuk, tabii ki anlam veremiyor, neden babası zengin de annesi yoksul? Son zamanlarda da sürekli babasında yaşamak istediğini söylüyor: Babam çok iyi biri, bana her şeyi alıyor, sen kötüsün, ben babamla kalacağım! diyip duruyor.
Gerçekten ne kadar dayanabilirim bilmiyorum, psikolojim altüst oldu. Tek desteğim annem; elimden geldiğince yanında olmaya çalışıyor ama ben bazen umudu kaybediyorum. Çünkü eski eşim haksızca üzerime geliyor, neye zaafım varsa biliyor ve onlara oynuyor. Hayatımı nasıl sürdürebileceğim konusunda en ufak bir fikrim yok!
