Her şey yolundaydı. Ultrason sonuçlarına göre bebeğim tamamen sağlıklıydı. Ama doğum çok zordu. Bir kızım oldu, fakat ciddi sıkıntılarla doğdu. O kadar büyüktü ki doktorlar beni vazgeçmeye ikna etmeye çalıştılar.
Küçük kızım kuvözdeydi. Eşim ziyarete geldiğinde, başhekim ona bebeğimizin muhtemelen hayatta kalamayacağını, kalsa bile bütün hayatı boyunca bize yük olacağını söyledi. Uzun uzun düşündü ve hayatını mahvetmemek için bebeği bırakmanın daha iyi olacağına karar verdi. Ben bir şey söylemedim o kadar üzgündüm ki kelimeler boğazıma dizildi.
Taburcu olmama günler kala, bir anda içimdeki tüm duygularla, kızımdan asla vazgeçmeyeceğimi söyledim. Eşim eşyalarını topladı ve evi terk etti. Kucağımda bebeğimle bomboş bir eve döndüm. Yapayalnızdım. Kızım için mücadele etmeye karar verdim. İstanbul’un dört bir yanında hastane hastane dolaştım, her imkândan, her uzmandan faydalanmak için uğraştım. Çabalarım sonuç verdi.
Yanımda, aynı acıyı yaşayan nice anne vardı. Bir gün, hastanede bir adamla tanıştım. Hikayesini anlattı bana. Eşi genç bir adama kaçmıştı, çocukları yoktu, günlerini yalnız geçiriyordu.
Kızımı o kadar şefkatle izledi ki gözlerim doldu. Bana yol gösterdi, bilgisini ve birikimini paylaştı, maddi manevi hep destek oldu. Aramızda böyle kuvvetli bir bağ oluştu ki bir süre sonra birbirimizden ayrılmak istemez olduk. Sonunda evlendik.
Şimdi kızım neredeyse tamamen sağlıklı. Ve ailemize yeni biri daha katıldı: küçük bir oğlumuz var artıkBir sabah, o minik eliyle parmağımı sımsıkı tuttuğunda, içimde yıllardır hissetmediğim bir huzur yayıldı. Arkadaşım ve eşim yanımda, kızımız aramızda, artık kaygıdan değil, neşeden gözlerim doluyordu. O en karanlık günlerde umudun hayatta nasıl filizlendiğine bizzat şahit oldum. Hayatın insanı en beklenmeyen anda bambaşka bir mutluluğa ulaşabileceğini öğrendim. Artık biliyorum: Vazgeçmemek, sevmeye devam etmek ve birlikte yaralarımızı sarmak, hikayemizin en güzel mucizesiydi.
