Şey, sana anlatmam lazım… Yasemin kendine bile inanamadı ne kadar şanslı olduğunu anladığında. Hayal gibi bir işe kabul edilmişti! Zengin bir aile için çalışacaktı ve ona lüks bir villada kalma fırsatı sunulmuştu. Üstelik iki tane, beş yaşında, neşeli ve meraklı oğlanla ilgilenecekti. Aile biraz garipti; eşler aralarında epey mesafeliydi. Kadın çocuklara pek ilgi göstermezken, kocası Murat çocuklarla geçirdiği her anı kıymetli buluyordu.
Yasemin, Murat ve çocuklarla vakit geçirdikçe ona karşı hisleri oluşmaya başladı, ne kadar yanlış olduğunu bilse de. Üstelik Muratın evli ve düzgün bir karısı olduğunu düşünüyordu. Ama bir gün Murat tüm cesaretini toplayıp Yasemine açıldı; ona aşık olmuştu ve eşinden boşanma kararı almıştı. Aslında aralarında sadece çocuklar için bir bağ kalmıştı; eşi tamamen umursamazdı hem Muratı hem de çocukları.
Yasemin bu itirafla şoke oldu, böylesine bir şeyin başına gelmesini hiç beklemiyordu. Bir evli adamla birlikte olmanın ne kadar karmaşık olduğunu biliyordu ama duygularını da bastıramıyordu. Şu anda kalbiyle mantığı arasında bocalayıp duruyordu; önlerindeki yolun ne kadar çetrefilli olabileceğinin farkındaydı.
Çalışmaya, çocuklarla ilgilenmeye ve Muratla zaman geçirmeye devam ederken bir yandan da gelecekte kendilerini nelerin beklediği üzerine düşündü hep. Bu meseleye çok dikkatli yaklaşması gerektiğini, boşanma sürecindeki biriyle ilişkiye başlamanın ne gibi sonuçları olabileceğini iyi biliyordu.
Yaseminin gönlü karmakarışıktı; ama biliyordu ki attığı her adımda önünde daha çok bilinmezlik, ağır kararlar ve mücadele olacaktı. Tüm ihtimalleri enine boyuna tartmalı, hem çocukların mutluluğunu hem de kendi huzurunu ön planda tutmalıydı. Hangi yolu seçerse seçsin, tek dileği, sonunda kendisini mutlu edecek, huzurla dolu bir geleceğe çıkmasıydı.
