Hayatımda bana en çok dokunan, en garip kırgınlığı, eski kocamdan gördüm.
Üç aydır yollarımız hiç kesişmedi; en son, kızımı hafta sonu babasına bırakmak için arabayla götürdüğümde karşılaştık. Tam on iki hafta geçmişti, fakat o adam bambaşka birine dönüşmüş gibiydi, sanki başka bir rüyadan çıkıp gelmişti.
Yıllarca ona kilo vermesi gerektiğini söyleyip durdum, ama beni umursamaz, abur cuburlarla, gazlı içeceklerle kendi hayal dünyasında gezip durdu. Boş zamanlarında hep kanepeye yayılır, dışarı çıkması için dil dökerdim, bırak spora gitmesini. O ise şimdi küçük Salacaktaki evinin tam ortasına, gözünün önüne serilmiş bir yoga matı koymuş! Saçları kısa ve özenli, kıyafetleri ütülü; sanki birdenbire bir perinin dokunuşuyla yeni bir hayata başlamış gibi. Yıllarca çamaşır makinesini çalıştırmayı beceremezdi; şimdi ise her işini tek başına hallediyor.
Ve birdenbire, rüya gibi bir konuşma başladı aramızda
Yeterince dinledim onu. Dedi ki, senelerce ona güvenmediğimi, bu yüzden küsmüş olduğunu, ama artık öyle olmadığını; kendi planlarını kurduğunu, artık benle ve kızımızla ilgilenmediğini, bambaşka biri için yeni bir yola girdiğini söyledi. Şimdi hem karakterini, hem vücudunu, hem de gelirini geliştirmek için uğraşıyormuş. En çok bu kısmı içimi delik deşik etti. Benim veya kızım için kılını kıpırdatmayan adam, bir başkası için bulutların üstüne çıkmış.
Herkes verirken karşılığını bekler, derler ama benim eski kocam hiçbir zaman böyle biri değildi. Ben onu sevdim, saygı duydum, nadiren laf ettim; o ise hiçbir şeyin değişmek zorunda olduğuna inanmadı. Ve hiçbir zaman, hiçbir şeyini almadım.
Ayrıldıktan sonra bile, onun için öncelik kendi oldu, aylarca özlemediği kızı değil. Keşke bir süre benim yerimde olsaydı, o emeği bir deneseydi, sonra benim senelerce aldıklarımla karşılaşsaydı. Ama kim bilir Gecenin bir yarısı, rüya mıydı, gerçek miydi, bilmiyorum Balık pulu gibi dökülüp gitti her şey elimden.
