Kamile ile ben, çocukluğumuzdan beri hep birbirimize yakın olduk ve hayat bizi daha da yakınlaştırdı. O, üniversite okumak için Ankaraya taşındı, orada kaldı, iş buldu ve bir eve yerleşti. Aramızdaki mesafe arttığı halde hiçbir zaman kopmadık. Tatillerde mutlaka köye gelir, sık sık telefonlaşırdık. Yirmi yaşımda evlendim ve bir kız çocuğum oldu. Geçen yıl, eşimle birlikte Ankaraya taşınmaya karar verdik ve tesadüfen Kamilenin oturduğu semtte bir daire kiraladık.
Kamile şu anda yirmi yedi yaşında. Bunca zaman hep yalnızdı. Açıkçası duruma çok şaşırıyordum; çünkü hem güzel hem de akıllı bir kadın. Fakat geçenlerde, nihayet biriyle görüşmeye başladığını açıkladı. Haberi duyunca çok mutlu oldum, hemen tanışmak istedim. O ise, hafif gizemli bir ifadeyle, henüz doğru zaman olmadığını söyledi.
Aradan bir ay kadar geçti ve beklenen buluşma gerçekleşti. Okan adında birisi Kamilenin yanına taşındı, ablam da bizi, eşimle birlikte, misafirliğe çağırdı. Okanı ilk gördüğümde şaşkına döndüm. Otuz yaşından daha büyük görünüyordu; yüzünde alkol geçmişinin izleri vardı. Bakımsızdı, adeta sokakta yaşayan biri gibi duruyordu. Eşimle göz göze gelip sessizce ne düşüneceğimizi birbirimize sorduk. Sonradan öğrendik ki Okan işsizmiş ve sadece dokuzuncu sınıfa kadar okula gitmiş.
Ablamın neden böyle biriyle birlikte olmayı seçtiğini bir türlü anlayamıyordum. Hem okumuş, hem güzel, hem de zekiydi. Rahatsızlıklarımı onunla konuşmaya çalıştım; fakat bana bağırarak hayatına karışmamamı söyledi. Hatta Okandan çocuk sahibi olmayı arzu ettiğini ifade etti, duyunca dehşete kapıldım. Kamile gibi biri, bu adamla çocuk sahibi olmayı planlıyorsa; bu düşünce bile tüylerimi diken diken etti. İnsanların beğenileri farklı olabilir ama ablamın böyle bir hayat seçmesinin anlamını çözemedim, içimde karmaşık duygularla eve döndüm.
