On iki yıl boyunca ailemin hayatını ben finanse ettim, ama onların yıldönümünde şunu duydum: Şu dilenciyi dışarı çıkarın. Ertesi sabah her şeyi iptal ettim.
Güvenlik görevlisi bana nazik ama kararlı bir şekilde baktı; adresi karıştırmış birine bakar gibi.
İsminiz listede yok.
Beykozdaki köşkün girişinde, elimde kutuyla duruyordum o ünlü İsviçre saat markasının, babamın üç yıl önce istediği saatlerden. İki hafta boyunca seçmiştim, projedeki primimle ödemiştim. Şimdi güvenlik, adeta dilenciymişim gibi, beni dışarıda bırakıyordu. Halbuki kendi ailemin yıl dönümüne gelmiştim.
Lütfen bir daha kontrol edin, Zümra Soylu.
Küçük bir tabletle isim arıyor, kafasını sallıyordu. İçeriden tanıdık bir gülüş geldi kardeşim Sevimin o keskin kahkahası. Sonra müzik, ardından annemin sesi: soğuk, net, sanki bir emir veriyordu;
Şu dilenciyi çıkartın. Keyfimizi bozmasın.
Başta sözün bana olduğunu anlamadım. Güvenlik de bir an tereddüt etti, sonra hafifçe öksürdü. Kendim geri döndüm. Saat kutusu elimden kaydı, havada yakaladım ama kutu ezilmişti.
Şehirdeki eve iki saat süren taksi yolculuğunda ağlamadım; gözyaşlarım sessizce aktı, dışarıda lambalar ve yabancı evler geçerken. On iki yıl boyunca her hafta aradım, para gönderdim, sorunları çözdüm, borçlarını kapattım. Kardeşim Rıza iş açıp duruyordu scooterlar, çiftlik, başka şeyler. Sevim çocuklarıyla denize gidiyor, Sağ ol ablacığım! diye fotoğraflar gönderiyordu. Annemle babam susar, sadece kabul ederdi; sanki beni yetiştirdikleri için maaş alıyorlardı.
Dilenci.
Kadıköydeki loftta her şey sessizdi. Bilgisayarın başına geçtiğimde, ilk para transferimden beri tuttuğum tabloyu açtım. Mimarlık mesleğinden gelen alışkanlığım: her şeyi not etmek, hesaplamak, kontrol etmek. Ekranın altındaki toplam rakam adeta bir hüküm gibiydi: yirmi iki milyon Türk lirası. Olmayan tatiller, alamadığım ev, yaşamayı tercih etmediğim hayat.
Bir bardak su koydum. Ellerim artık titremiyordu.
Ertesi sabah her şeyi iptal ettim. Ailemin ev tadilatı bir hafta sonra başlaması gereken iş, sözleşmeyi feshettim. Bodruma yapılacak rezervasyon iptal edildi. Rızanın kredisine kefil oluyordum, bundan sonra olmayacağım. Sevimin çocuklarına mezuniyet programı için ikinci ödeme yapılmayacak. Herkesin erişimi olan ortak aile hesabı, on dakikada kapandı.
Her telefon görüşmesiyle üzerimdeki o yapışkan ve boğucu hissin biraz daha azaldığını hissettim. Öğlene doğru telefon susmak bilmedi. Açmadım.
Akşama doğru hepsi geldi bir arada. Kapıya yükleniyor, zile basıyor, bağırıyorlardı. Kapıyı hemen açmadım; biraz bekletip sussunlar istedim. Ama sakinleşmediler.
Sen ne yapıyorsun? Nasıl davranıyorsun böyle!
Annem önde, yüzü kızarmış, sesi titriyordu.
Tadilatı iptal ettin! Tatili iptal ettin! Ne düşünüyorsun sen?!
Masada ellerimi göğsümde kavuşturmuş susuyordum.
Zümra, aile bu, babam konuştu. Böyle olmaz. Biz yabancı değiliz ki.
Yabancı mı değiliz?
Elimi kaldırdım. Masada, on iki yılın dökümü yazılıydı.
Yirmi iki milyon Türk lirası. Ailenin bedeli bu.
Rıza hesap lamaya çalışıyor, Sevim yere bakıyordu.
Dün beni dilenci dediniz. Hem güvenliğe hem misafirlere. Beni eve bile almadınız.
Annen şaka yaptı, babam mırıldandı.
Şaka mı?
Anneme baktım, gözünü kaçırdı.
On iki yıl boyunca sizin bankanız oldum. Ben Zümra. Bir kuruş daha vermeyeceğim. Beni hayatınızdan sildiniz, ben de kendimi borcunuzdan siliyorum.
Böyle yapamazsın! Sevim nihayet başını kaldırdı. Çocuklarım var! Eğitim almaları gerek!
Kocan çalışıyor. Sen çalışıyorsun. Çocuklarınızın masrafını siz karşılayın.
Biz tadilatı nasıl yapacağız? annem kalbini tutarak sordu. Çatı akıyor!
Arabayı satın. Arsayı satın. İş bulun. İkinizin de yaşı altmış değil, sağlıklısınız.
Babam yaklaşmaya çalıştı, elimi tutmak istedi.
Kızım, lütfen sakin ol. Biz bugüne kadar hep yanındaydık, seni büyüttük
Elimi öyle bir hızla çektim ki babam geri adım attı.
Rızayı ve Sevimi büyüttünüz. Ben kendi başıma büyüdüm. On altı yaşımda çalışmaya başladım. Şimdi de çıkın gidin. Hemen.
Çıkıp gittiler. Kapı çarpıldı. On iki yıl sonra ilk defa kalbim hafif, yalnız yatmaya gittim.
Annem, ortak arkadaşlar üzerinden ulaşmaya çalıştı. Zümra iyice surat asmış, diye bana aktarıldı.
Rıza uzun mesajlarla ihanetimden bahsetti.
Sevim sosyal medyada vicdansızlar hakkında gönderiler paylaştı. Hiç okumadım. Engelledim, hayatıma devam ettim.
Üç ay sonra aile evini satacaklarını duydum.
Rıza, sıradan bir inşaat şirketinde yönetici oldu, büyük hayalleri yok artık. Sevim tatil fotoğrafları göndermeyi bıraktı.
Sevinç duymadım. Sadece yaşadım.
Ama asıl şaşırtıcı olan ağustosta oldu. Büromun yakınındaki bir kafede, annemi arka masada gördüm. Elli yaşlarında bir kadınla hararetle konuşuyordu, ellerini sallıyordu. Kadını tanıyordum Meral Hanım, annemin lise arkadaşı, zengin biri, hep yardım etmişti.
Masalarının yanından geçerken şu cümleyi duydum;
Meralciğim, bana borç verir misin, bir ay sonra ödeyeceğim, söz
Meral Hanım başını sallayıp kalktı, kahvesini bile içmeden gitti. Annem yalnız kaldı, boş fincana bakıyordu. Sonra telefona sarıldı, birini aradı. Ben de tezgahta tatlı seçiyormuş gibi yaptım.
Alo, Şermin? Bir şey yapamaz mısın? Ne, bekle Alo? Alo?!
Cepini çantasına fırlattı; yüzü solgun, yorgundu. Gözlerini kaldırıp beni gördü. Donup kaldı. Ben ona kızgın değil, sakin bir şekilde baktım ve çıktım. Arkada telaşla toparlanıp yetişmeye çalışıyordu ama peşinden gitmedim.
Sonradan öğrendim ki, annem tüm akrabaları ve arkadaşları dolaşıp borç istemiş, kimse vermemiş. Herkes onun bir kızı olduğunu ve on iki yıl boyunca tüm masrafları karşıladığını biliyordu. Herkes de hikâyenin nasıl bittiğini.
Psikoloğa gittim, çalıştım, yeni projeler aldım; eskiden aile acil dedikçe ertelediğim işlere başladım. Bürom büyüdü sonunda sadece yeteneğime odaklandım.
Eylül ayında doğum günümde bir kargo geldi. İçinden eski bir takı kutusu ve bir mektup çıktı. Beş yıl önce vefat eden anneannem Oyanın el yazısı. Kısa bir mektup:
Zümracığım, bunu okuduğuna göre sonunda kendin için durabildin. Onların senden hep faydalanacağını biliyordum, ta ki sen dur diyene kadar. Kutuda banka kasasının anahtarı var. Mirasım orada. Onlara bir şey bırakmadım, çünkü kıymet bilmiyorlar. Sen biliyorsun. Kendi hayatını yaşa, kızım. Anneannen.
Mektubu göğsümde sıkıca tuttum, yerden kalkmadım. Biri beni görmüş, biri biliyormuş.
Parayı, Oya Soylu adına bir burs fonuna yatırdım. Yakınlarını sırtlayan ama bağlantıyı koparmaya korkan herkese. Sayıları çoktu. Ben o hissi iyi biliyordum: sadece parası için değerli olmak.
İki yıl geçti. Annem ve babam hiç aramadı. Rıza çalışıp yeniden evlendi, çocuğu oldu. Sevim başka bir şehre taşındı, arada tebrik mesajı yolluyor. Yanıt vermiyorum. İntikam değil; daha söyleyecek sözüm kalmadı.
Geçen hafta Vizede son projem olan kültür merkezi bitti. Müşteri hayatının işi dedi. Gülümsedim; haklıydı.
Dün metroda Sevimi gördüm. Ağır torbalarla yürüyordu, yorgun görünüyordu. Göz göze geldik, durduk. On saniye kadar birbirimize baktık. Sonra gözlerini indirip gitti. Ben de yoluma devam ettim.
Bugün cumartesi. Atölyemde, Perada, kişisel projeme odaklanıyorum. Dışarıda yağmur var, masada çizimler, kulakta hafif müzik. Yalnızım. Ve mutluyum.
Dilenci ben değildim. Asıl dilenciler, sadece talep edip karşılığında hiçbir şey vermeyenlerdi.
