Bugün biraz içimi dökmek istiyorum. İki çocuğum var, ikisinin babası da farklı. İlk çocuğum bir kız, adı Melike. Melike şu anda 16 yaşında. Babası ona hep destek oluyor, nafakasını düzenli ödüyor ve onunla sürekli iletişim halinde. İlk eşim artık başka biriyle evli, ikinci evliliğinden iki çocuğu daha var ama yine de kızımızı asla unutmadı.
Oğlumun ise şansı biraz daha az. İkinci eşim iki yıl önce hastalandı, üç gün sonra hastanede hayatını kaybetti. O günden beri zaman geçse de hâlâ öldüğüne inanmakta güçlük çekiyorum. Sık sık kapının açılacağını ve içeri gireceğini, bana gülümseyip iyi günler dileyeceğini düşünüyorum. Böyle olunca gün boyu gözyaşlarını tutamıyorum.
Bu süreçte rahmetli eşimin annesi Ayşe Hanımla çok yakınlaştık. Onun için de çok ağır oldu; sonuçta kaybettiğimiz oğluydu. Hep birlikte, omuz omuza verip birbirimize destek olduk ve bu zor günleri beraber atlattık. Sık sık konuşur, birbirimize gider gelirdik. Sürekli eşimi konuşuyorduk.
Bir ara birlikte yaşamayı bile düşündük ama sonra Ayşe Hanım vazgeçti. Aradan 7 yıl geçti. Hep iyi bir ilişkimiz oldu, hatta dost bile diyebilirim.
Hamile kaldığım dönemi hatırlıyorum; Ayşe Hanım bir gün durup dururken babalık testi konusunu açtı, nedenini hâlâ bilmiyorum. Meğer televizyonda başka bir adamın yıllarca başkasının çocuğuna baba olduğunu, yıllar sonra gerçeği öğrendiğini anlatan bir konusu varmış. Ona hemen bunun saçmalık olduğunu söyledim.
Bir adam çocuğundan şüphe ediyorsa zaten çocuğuna sahip çıkmaz, ancak hafta sonu babası olur! dedim.
Ayşe Hanım, özellikle oğlu olduğuna inandığını söyledi. Yine de içimden, çocuğum doğunca mutlaka babalık testi isteyecek diye geçirdim. Ama o zaman hiç ses etmedi.
Bu yaz Ayşe Hanım oldukça hastalandı, durumu aniden kötüleşti. O dönem ona daha yakın olması gerektiğini düşündüm ve yaşadığı yere yakın bir eve taşınmasını önerdim. Bir emlakçı bulduk, ona bir daire almak istedik.
Tam bu sırada hastaneye yatırıldı ve emlakçıya eşinin ölüm belgesi gerekiyordu. Ayşe Hanım yapamayınca, belgeleri bulmak için evine gittim. Dosyalar arasında ölüm belgesini ararken, başka bir belge gözüme çarptı. Babalık testi! Meğer oğlum henüz iki aylıkken Ayşe Hanım gizlice test yaptırmış, babalığın kesinleştiğini gösteren bir belgeymiş.
Bunu görünce öfkemden ne yapacağımı bilemedim. Yıllardır bana hiç güvenmemiş! Hemen Ayşe Hanıma her şeyi anlattım. Özür diledi, çok pişman olduğunu söyledi. Ama içimdeki kırgınlık hâlâ geçmiyor. Resmen yıllar boyunca sessiz kalıp bana ihanet etmiş gibi hissediyorum!
Şimdi ona yardım etmek istemiyorum ama biliyorum ki ona yardım edecek başka kimsesi yok. Oğlumun babaannesinden mahrum kalmasını istemiyorum ve ona destek olmaya devam edeceğim. Fakat o eski güven ve sıcaklık, bir daha asla olmayacak…
