Bir zamanlar, uzun yıllar önce, Selvi adında bir kız çocuğu vardı. Annesini küçük yaşta kaybetmişti; babası ise çok geçmeden başka biriyle, Ayşeyle evlendi ve yeni bir aile kurdu. Ayşenin önceki evliliğinden iki oğlu vardı, ve ne yazık ki Selvinin hayatı onların gelişinden sonra alt üst oldu.
Ayşe, eve geldikten kısa bir süre sonra, Selviyi evden uzaklaştırdı; Benim oğullarımın geniş bir alana ihtiyacı var, diyerek onu dışladı ve Selvi, İstanbuldaki bir çocuk yuvasına gönderildi. Yalnızlık ve çaresizlik içinde yetişen Selvi, hem yuvada hem de üvey kardeşleri tarafından sürekli kötü muameleye ve hakarete maruz kaldı. O çocuklu yuvada, diğer çocukların acımasız tavırları ve hor görmeleriyle kemiklerine kadar sarsıldı.
Sekiz yaşına geldiğinde, babası ona eve geri döneceğine ve çok istediği bir bebek alacağına söz verdi. Selvi, o günün hayaliyle aylarını geçirdi ama babası verdiği sözü tutmayıp yine yuvaya bıraktı. Yine de Selvi, içinde bir umut taşıdı; babasının bir gün geri döneceğini düşündü, ama bu hayal asla gerçekleşmedi.
Aradan yıllar geçti, Selvi büyüdü ve yaşadıklarının yüküyle olgunlaştı. Bir öğlen vakti, babasını ve üvey annesi Ayşeyi yemek için yanına çağırdı. Yıllar boyunca bastırdığı duygularla onlara hesap sordu; Neden bana böyle davrandınız? Neden bana vaat ettiğiniz bir bebek bile vermediniz? dedi. Babası mahcup, başını eğdi; Ayşe ise durumu geçiştirmek için uğraştı. Ama Selvi, artık susacak durumda değildi; her şeyi açıkça ortaya koydu ve babasını yaşattığı acılar yüzünden sorguya çekti.
Ayşe, gergin havayı dağıtmaya çalıştıysa da, buluşma büyük bir tartışmaya dönüştü. Selvi, üvey annesinin kendisini yurda göndermedeki rolünü açıkça anlattı ve başına gelen tüm talihsizliği onun yüzünden yaşadığını söyledi. O an, yıllardır içinde büyüttüğü öfke ve kederi bir bir döktü ortaya.
Babası, yaptıklarından pişmanlık duyup, kararlarının sonuçlarını ve kızının çektiği acıyı nihayet idrak etti. Yine de, Ayşe ile karşılaşma, Selvinin umduğu barışa vesile olmadı. Tam aksine, babasının kendisine asla gerçek bir baba olamayacağına dair inancı pekişti. Hayal kırıklığı ve bir nebze de huzur hissiyle, Selvi buluşmadan ayrıldı. Artık yoluna yalnızca kendi adımlarıyla devam edecekti ve geçmişte babasının ona yaşattığı acı ve ihmal, bir daha hayatının yönünü belirlemeyecekti.
Selvinin yaşanmışları, zamanla yarasına merhem oldu; o günü hatırladıkça, kendi ayakları üzerinde durmanın gururunu ve özgürlüğünü hissetti. O hikaye, kulaktan kulağa anlatıldı ve unutulmaz bir Türk kızı destanına dönüştü.
