Oğlumuz evlendikten sonra artık bizi ziyaret etmiyor. Şimdi sürekli kayınvalidesiyle beraber ve onun hep acil bir yardıma ihtiyacı oluyor. Kendi kendime düşünüyorum, kızı oğlumuzla evlenmeden önce bu kadın nasıl yaşamış? Oğlumuzun evliliği üzerinden iki seneden fazla geçti. Biz evlendikten sonra, çocuklarımız ayrı yaşamak istedi; oğlumun üniversiteye başladığında ona aldığımız apartman dairesinde oturmaya başladılar. Oğlumuz çocukluğundan beri hep bizim desteğimizi ve anlayışımızı gördü. Hatta daha biz evlenmeden önce, kendi başına yaşamaya başlamıştı, çünkü evi işe yakındı.
Gelinimi sevmediğimi söylemem, ama o zamanlar bana, evlilik için yeterince olgun olmadığını düşünmüştüm; oğlumuzdan sadece iki yaş küçüktü. Gelinimiz çoğu zaman çocuk gibi davranır ve ara sıra kapris yapardı. Oğlumuz öyle nazik biriydi ki, bu çocukla hayatı nasıl idare edeceğini sürekli dert ederdim.
Onu ve annesini tanıdığımda kim olduklarını anladım. Oğlumun kayınvalidesi benimle yaşıt olsa da, çocuk gibi davranıyordu. Belki siz de görmüşsinizdir, yaşına rağmen çocukça hareket eden insanlar var. Çok saf ve tamamen yardıma muhtaç oluyorlar. Gelinimin annesi, kızının düğününden önce altı kere boşanmıştı bile.
Onunla ortak konuşacak konularımız olmadı hiç; çünkü kendi dünyasında yaşıyor, ama üzerimize gelmiyordu. Muhabbetimiz sadece çocuklarımızın düğününde birbirimizi tebrik etmekle sınırlı kaldı.
İlk alarm zilleri daha düğünden önce çalmaya başladı, gelinim sürekli oğlumuzu annesinin yanına götürmek istiyordu: ya musluk akıyordu, ya priz değişecekti, ya mutfaktaki raf düşmüştü. İlk başta bunlara göz yumdum; dedim ki ne yapalım, evlerinde erkek elinin olması lazım, yardım işe yarar.
Ama zamanla, kayınvalidemin evindeki arızalar azalmadı. Oğlumuz bizi artık hiç görmez oldu, hep eşimle annesine gidiyoruz diyor, bahane buluyor. Sonra tüm bayramları, özel günleri kayınvalidelerinde kutlamaya başladılar, biz ise annem, babam ve kayınvalidemle baş başa kaldık.
Oğlumuzun aile kutlamalarına gelmeyi bırakması bir yere kadar üzdü, ama bizden gelen yardım taleplerine de sırt dönünce bambaşka hissettim.
Bu dönemde bir buzdolabı aldık, oğlumuzdan taşımasına yardım etmesini istedim. Başta kabul etti fakat sonra arayıp Gelemem, eşimle annesine gidiyoruz, onların çamaşır makinesi su kaçırıyor. dedi. Eşim oğlumuzu arayınca, gelinimin arka planda Senin annen baban nakliye firmasını çağıramadı mı? dediğini duyduk. Oğlumuz geldi ama sinirliydi.
Baba, niye nakliyeci çağırmadınız? Şimdi de ben taşıyorum!
Moralsiz kaldım ve kayınvalidesi neden tamirciye gitmiyor, diye düşündüm. Belki de başka bir dünyada yaşıyor ve orada böyle uzmanlar yok! Oğlumuz Kadının yardıma ihtiyacı var, çünkü orada her adımda kandırıyorlar; para alıp hiçbir şey yapmıyorlar. dedi.
Eşim dayanamayıp, kayınvalidenin elektrikli aletlerden anlamadığını ama koyun gütmede ustaca davrandığını, ancak kendi kızını idare edebildiğini söyledi. Oğlumuz buna çok kızdı, babasına darılıp gitti. O an ben araya girmedim, çünkü eşimin bu konuda haklı olduğunu düşünüyorum; yeni akrabalar sürekli oğlumuzun sırtında. Oğlumuz hep orada musluk tamiri, elektrik işlerine koşarken, bize yolu unutmuş, artık görüşmeye vakti bile yok.
Bu tartışmadan sonra oğlum babasıyla iki hafta konuşmadı. Eşim de barışmak için ilk adımı atmayacağını söylüyor. Arada kaldım; eşim haklı ama keşke daha yumuşak söyleseydi, şimdi oğlumuz kırgın, babasını görmek istemiyor, ben de bu aptal yüzünden oğlumu kaybetmek istemiyorum.
Eşim oğlumuzla konuşmayı reddediyor, oğlumuz da diyor ki Babam özür dilemeden konuşmam. Bu durumda sadece kayınvalide hayatından gayet memnun!
