Bugün, hayatımda yaşadığım zorlukları ve verdiğim kararları düşünerek günlüğüme birkaç satır yazmaya karar verdim. İstanbulda annemle yaşıyorum ve iki işte çalışıyorum. Kendi yemeğimi ve faturalarımı kendim ödüyorum; çünkü annemin aldığı emekli maaşı ağabeyim için harcanıyor ve ona destek olmak zorunda kalıyor. Tüm gücümle, bir gün kendi evimi satın alabilmek için para biriktiriyorum. Faturaları ödemek ve hayalimdeki daireye ulaşmak için yeterince tasarruf etmek gerçekten zor, ama hedeflerimden asla vazgeçmiyorum.
Geçenlerde ağabeyim benden yurtdışında bir depozito için para istedi. İçten içe, bana geri ödemeyeceğini biliyordum; bu yüzden, sakince ona hayır dedim. Ona, biriktirdiğim paranın kendi dairem için gerekli olduğunu anlattım. Ne yazık ki, reddettiğim için oldukça kızdı ve direkt anneme gidip bana şikayet etti.
Ağabeyimin maddi durumu hiç de iyi değil. Taksi şoförlüğü yapıyor ve ara sıra ev tamiratları ile uğraşıyor, bu yüzden geliri sürekli değişiyor. Üstelik, o ve eşi gereksiz şeylere para harcamayı çok seviyorlar; pahalı yemek siparişleri, lüks alışverişler… Düzensiz harcamaları nedeniyle üç çocuklarına ve sabit bir evleri olmamasına rağmen neredeyse geçinemiyorlar.
Oysa ben, daha disiplinli ve tutumlu bir yaşam sürüyorum. Eski telefonumla idare ediyorum, kardeşimin eşi ise krediyle en yeni model telefonları almak için çabalıyor. Ağabeyime para vermediğimde alınmış gibi davranıp yeniden anneme şikayet etti.
Annem, borcunu ödemeyeceğini kabul etmiş olmasına rağmen, ağabeyime yardımcı olmam için beni ikna etmeye çalıştı. Bana cömert bir teklif yaptı; eğer ona parayı verirsem, kendi dairesini bana devredecekti. Ama bu teklifi reddettim, çünkü annemin mirasını beklemek istemedim.
Anneciğim kararımı kabul etti, fakat işler karmaşık bir hal aldı. Ağabeyim ve ailesi, tasarruf etmek için annemle birlikte yaşamaya karar verdi. Benim durumu hiç düşünmeden, evde bana yer bırakmadılar ve kendimi sokakta buldum. Annem, tasarruflarım olduğu için iyi olacağımı düşündü; ağabeyim ise tüm iletişimi tamamen kesti.
Ailede yaşanan gerginliklere ve tüm bu zorluklara rağmen, verdiğim karardan dolayı kendimi suçlu hissetmiyorum. Doğru bildiğim yolda ilerlediğime inanıyorum. Geleceğimi ve hayallerimi öncelikli tutarak, zor kazanılmış birikimlerimi doğru ve sorumlu biçimde yönetiyorum.
