Evine doğru telaşla yürürken Tahir, karısı Zehranın sabah ona hamile olduğunu söylediği anı düşündü. Onu şaşırtmak isteyen Tahir, bol vitaminli meyvelerin olduğu bir ziyafet hazırlamıştı. Üç yıl boyunca çocuk sahibi olmayı denemişler, sonunda bu an gelmişti; Tahir tarifsiz şekilde mutluydu.
Zehradan önce eve uğramadan, bir kuyumcuya gidip, ince zevkiyle seçilmiş gümüş küpeler aldı, çünkü bunların Zehrayı gülümseteceğini biliyordu. Fakat eve döndüğünde Zehranın yüzü bembeyazdı, halsizdi ve hemen yatağa gitti. Endişelenen Tahir, doktor çağırmak istese de Zehra, Ben iyiyim, biraz yalnız kalmak istiyorum, deyip ondan uzak kaldı.
Gece boyunca hafifçe konuştular ve masadaki bayram tadındaki yemek dokunulmamış halde kaldı. Zaman sanki eridi geçti; o beklenen an, doğum başladı. Hemşire oğulları olduğunu söyledi.
Ama Tahir, doğumu yaptıran ebe ile doktora gidince her şey tuhaflaştı. Doktor, oğullarının sağlık durumunun fena olmadığını, fakat bacaklarında bir sorun olduğunu ve yürümekte zorlanabileceğini söyledi. Üstelik, Zehra doğmuş oğlunu bırakmak istediğine çoktan karar vermişti.
Tahir şaşkındı; karısının tekrar fikrini değiştirmesi için uğraştı. Zehra ise annesinin ısrarlarına, Tahirin dualarına rağmen fikrinden dönmedi. Sonunda Tahir, oğullarını kendi yetiştirmek üzere kabul etti. Zehranın eşyalarını topladı, evin güvenliğini sağladı, pazardan bir beşik ve bastonlu küçük bir puset aldı.
Vazgeçmeyen bir bağlılıkla, Tahir oğlunun rahatsızlığını araştırmaya koyuldu. Köylerinde bir kadın olduğunu duymuştu, ona başvurdu. Yaşlı birini beklerken, karşısında genç bir kadın olan Melikeyi buldu; bu rüya gibi buluşmada Melike yardım etmeyi kabul etti, ama bir şartı vardı: Tahir evinde onunla yaşayacaktı.
Altı ay sonra, Ali evin içinde sürünerek ilerliyor, geceleri rüyasında kar taneleriyle oynayan küçük bir kurttan masallar fısıldanıyordu. Tahir ise Melikeye aşık oldu, aralarında esrarengiz bir bağ oluştu. Yaş farkı onlara masal gibi geliyordu; Tahir boşanmak istemedi, hislerini Melike ile paylaştı. Melike de karşısında samimi bir adam bulmuştu ve evlenmeyi kabul etti. Şimdi küçük Alinin sevgi dolu bir annesi, Tahirin ise canından öte bir eşi vardı.
İki yıl sonra, Tahir, Melike ve Ali aynı hastanenin sarmal ışıklarında ikinci çocuklarını kutluyorlardı. Birden koridorda Zehra belirdi; koşuşturan bir çocuk gördü, oğlunu hemen tanıdı. Gururla ve uzak bir hüzünle Mark yerine, Aliye bakakaldı… Rüya, sonsuz bir İstanbul sabahıymış gibi sarmaladı hepsini.
