Kararımı verdim, evleneceğim, dedi oğulları akşam yemeği sırasında.
Baba hafifçe bir gülümsemeyle başını salladı, anne ise kaşığını bıraktı ve oğluna şaşkınlıkla baktı.
Ne demek istiyorsun? diye sordu, gözleriyle cevap arayarak. Kiminle?
Yeni biri… O kadar güzel, o kadar zeki ve öyle büyüleyici ki, dedi oğlan başını avucunun içine yaslayarak iç çekti.
O kız yüzünden ne yemeğin tadını alabiliyordu ne de başka bir şeyle uğraşabiliyordu.
Peki ya kız bunu biliyor mu? diye sordu baba, gülümsemesini saklamaya çalışarak.
Biliyor… Bugün söyledim, onu rahatsız etmedi, sadece bir dairem olsun istiyormuş.
Dairen var mı? diye şaşırdı annesi.
Tabii ki var; yani, hepimiz apartmanda oturuyoruz. Babamın arabası var, ona düğün için ödünç vereceğime söz verdim…
Baba başını sanki “ben böyle şeyler için kayıt olmadım ve arabamı hemen vermem” der gibi salladı.
Peki ya o? İyi bir gelin mi? Anne sohbete iyice katıldı.
Evet, çok tatlı ve çok iyi konuşuyor, dedi oğlan gözleri parlayarak.
Annesi gülmemek için kendini zor tutuyordu, oğlunun tabağını işaret ederek:
Hadi ama, hiçbir şey yemiyorsun.
Bırak, zihni hep düğünle meşgul, dedi babası alaycı bir ifadeyle. Ama sana izin vermem, matematik ve Türkçe notlarını görmeden kimseye evlenemezsin.
Oğlan babasına korkuyla baktı. Tüm gün boyunca o kıza takılı kaldığı için ne ödev yaptı ne de doğru düzgün dikteyi yazabildi. Çünkü yine, sınıftaki o yeni kız onu çok fazla oyalamıştı. Şimdiye kadar gördüğü en güzel kızdı. Sadece o değil, sınıftaki erkeklerin çoğu ona hayrandı; bunun için derslerden çok onun kalbini kazanmaya çalışıyordu.
Hadi baba!
Hadi bakalım, yemeğini bitirdiysen ödevlerine başla. Notların dördün altındaysa ne düğün, ne daire, ne de araba!
Oğlan alınmıştı ama yine de masadan kalkıp odasına doğru gitti.
Ah bu beşinci sınıf çocukları! dedi annesi ağır bir nefesle.
Vallahi haklısın, diye ekledi babası.
