Evlenmek hiç ilgimi çekmiyordu. Fakat, 19 yaşımda üç senedir birlikte olduğum okul arkadaşım olan Mehmetden hamile kaldım. Seçeneğim yoktu çocuğumun babasız büyümesini istemiyordum.
Mehmet benden yaşça büyüktü ama son derece olgunluktan uzaktı; hep annesine bağımlı, sorumluluğu üstlenmeyen biriydi. Yine de kaçmadı. Evlenmeyi kabul etti, çocuğumuzla ilgileneceğini söyledi. Biz de düğün hazırlıklarına başladık.
Ben sade bir nikah ile yetinmeyi isterdim, ama ailelerimiz büyük bir düğün istediler. Anlayamıyordum, neden başkaları için yüklü miktarda para harcayalım? O parayla bebeğimiz için gerekli her şeyi alabilirdik. Kimse beni dinlemedi. Restoranı, gelinliği, davetlileri onlar seçti kayınvalidemle ablam!
Gelinlik provasına gönderildim ama gitmek istemedim. Gözümde, ablamın ve Mehmetin annesinin zevksizliğiyle tasarlanmış, kat kat fırfırlı taşlarla dolu bir gelinlik canlanıyordu. Onlar reddimi duyunca nankör ve asi oldum, suratlar asıldı. Ama umursamadım; asıl kafamı kurcalayan lise mezuniyetim, sınavlarım ve bebeğimin doğumu idi.
Nikah günü, sade ve şık bir beyaz elbise giyerek nüfus müdürlüğüne gittim. İşte o zaman asıl eğlence başladı.
Herkes, yeni soyadı alacağımı sanıyordu. Mehmet biliyordu, destekledi. Ama kayınvalidem çok sinirlendi, nikah memuruna bağırmaya başladı: Nasıl yani, soyadını değiştirmeyecek misin?
Ben sadece gülümsedim, kenara çekildim. Ertesi gün Mehmetin memleketinde tüm akrabalarıyla köy düğünü olacaktı. Sinirlerimi korumalım. Evlilik birkaç yıl sürdü. Mehmet, o süre boyunca iyi bir eş ve baba olamadı. Hafta sonları bilgisayar başında saatler geçiriyor, ailesini hiç umursamıyordu. Sabır kalmayınca valizimi topladım, ayrıldım.
Kayınvalidem bu karardan memnun olmadı. O anda içimde bir rahatlama hissettim sonunda özgür ve mutlu olduğumu anladım.
Bütün bu yaşadıklarım sonunda, insan kendini önemsemeyi ve başkalarının isteklerinden çok kendi hayallerinin peşinden gitmeyi öğreniyor. Bundan sonra, her ne olursa olsun, hayatımda kendi kararlarımı vermeye ve aklımın sesini dinlemeye kararlıyım.
