Bir geri dönüş hikayesini anlatayım size!
18 yaşımda hamile kaldım. Ailem desteği bir kenara bırakın, bunun için Zamanı değil diyerek köşelerine çekildiler. Kocam da tam o sırada askere gitti. Hem kendi annem hem de kayınvalidem bir ağızdan:
-Bebek senin meselen, dedi annem. Şimdi ben senin çocuğuna bakmak istemiyorum.
-Bebek senin derdin.
Ben şimdi senin çocuğuna bakacak durumda değilim, dedi annem tekrar.
Kayınvalidem ise bana selamı bile esirgedi. Ben de babamın kız kardeşi, halamın yanına taşınmak zorunda kaldım.
Halam o zamanlar 38 yaşındaydı. Hiç çocuğu olmamış, ömrünü tamamen işine adamış bir kadındı. Ailemi yargılamadı hiç:
Onları anlıyorum, dedi. Sen doğduğunda zor bir dönemdi, çok uğraştılar. Yeri geldi aç kaldılar. Baban tren vagonlarında gece yük boşaltarak üç kuruş kazanıyordu.
Ama şimdi gayet iyi durumdalar. Babam oldukça iyi bir maaş alıyor, iki odalı bir evi varlar. Annem de çalışıyor. Ben de anne olmak üzereyim.
-Onlar gerçekten umursamayacak mı? diye sordum halama.
Sadece kendileri için yaşamak istiyorlar. Kızma, belki ileride pişman olurlar.
Ama bir destek göremedim. Eşyaları toplayıp halama taşındım.
Kocam askerden dönene kadar oğlumuz bir buçuk yaşına gelmişti. O yokken kayınvalidem ne torununu sordu ne de gördü. Annemle babam da sadece iki defa uğradılar.
Kocam oto tamirci olarak çalışmaya başladı. Bir yandan da okulu bitirmek istedi, ama çabası boşa gitti. Hala aynı evde halamla yaşadık. Oğlum kreşe başlamış, ben de bir işe girmişken halam başka bir semte taşındı. Biz de bir kiralık daireye geçtik. Bir süre sonra kayınvalidemin annesi vefat etti.
Kayınvalidem anneannesinin dairesini sattı. Satıştan gelen parayla, Benim zamanım geldi diyerek, istediği gibi tadilat yaptırıp, kendine yeni eşyalar aldı. Kocam apartmanı satmasın, kira ödeyelim, ileride geri alalım diye çok uğraştı ama nafile.
Ben neden kendi hayatımı ve çıkarlarımı feda edeyim ki? Yıllardır yenilemek istiyorum. Benim için bir şey yapmak mı istiyorsunuz? dedi kayınvalide, oğlunun ricalarına.
Beş yıl sonra bir kızımız oldu. Kısacası kendi evimize ihtiyacımız olduğu netleşti. Kocam yurtdışına çalışmaya gitti. Ama ev almak için para biriktirmek kolay olmadı. Çocuklarla beraber yine kirada devam ettik.
Annem ise üç odalı evde tek başına kalıyordu. Babam iki yıl önce boşanmış, ama kızına ve torunlarına yer yokmuş! Kayınvalidede de iş yok, sürekli bir tadilat telaşı, yardım etmek aklından bile geçmiyor.
Kocam yurtdışında çalıştı, birkaç yıl sonra nihayet kendi evimizi aldık. Kimsenin yardımı olmadan.
Şimdi büyük oğlumuz sekizinci sınıfa bitiriyor, kızımız ikinci sınıfta. Paranın değerini iyi öğrendik; her kuruşu hesapladık. Eski sorunlar kalmadı. Hepimizin arabası var, her sene deniz tatiline gidiyoruz.
Yalnızca halama gerçek bir minnettarlık duyuyoruz. Ne zaman arasın, biz hep yardıma hazırız.
Ailelerimiz ise fırtınalı günler yaşadı. Annem işten çıkarıldı, yakın zamanda arayıp yardım istedi ama Yok artık, dedim.
Kayınvalidem de emekli oldu, Mütevazı yaşamak istemiyorum! dedi, daha önceki ev satışından gelen paranın hepsini harcadı. Kocam da ona yardım etmedi, Bak evini sat, bir odalı daha küçük bir ev al, dedi.
Benim ve kocamın kimseye borcu yok artık. Biz çocuklarımızı, bize davranıldığı gibi değil, her zaman destek olarak büyütüyoruz. İleride yaşlanınca onların desteğine güvenebileceğimizi düşünüyorum.
