Ben ve eşim, yıllar önce birlikte yolumuza çıkan, sade bir aileyiz. Bu, ikimizin de ilk evliliğiydi ve tam yirmi beş yıl aynı yastığa baş koyduk. Kızımızın yanında asla tartışmadık, daima sevgi ve anlayış gösterdik birbirimize. Genel olarak mutlu, huzurlu bir evliliğimiz oldu. Hep umut ettik ki, böylesine sağlam bir aile ortamında büyüyen kızımız da bizim gibi güzel bir yuva kurar. Derler ya, çocuk anne babasını kendine örnek alır diye.
Gel gelelim, işler tam hayal ettiğimiz gibi gitmedi. Kızımız henüz evli değil; ama uzun zamandır bir sevgilisi var. İki yıl önce annem vefat ettiğinde küçük bir apartman dairesi bırakmıştı geriye. Biz de eşimle oturduk, konuştuk, bu evi kızımıza vermeye karar verdik. O da şimdi o evde sevgilisiyle yaşıyor.
Kızımızın hayatına karışmak istemiyoruz elbette. Ancak sevgilisi hakikaten içimizi rahat ettirmiyor. Evde hiçbir işe el atmıyor, en ufak bir tamiratı bile üstlenmiyor. Musluk bozulsa, ampul değiştirilse lazım olsa, kızımız hemen babasını arar. Defalarca sordum, “Sevgilin neden hiçbir şeye yardım etmiyor?” diye. Ne dese beğenirsiniz; tek kelimeyle cevap vermiyor. Sürekli Yakında düzelir, bir şeylerle ilgilenir, diye söz veriyor ama hiçbir değişiklik yok.
Geçenlerde de, işsiz olduğunu öğrendik. Yani, eve beş kuruş getirmiyor. Kızımız, bütün yükü omuzlamış, tek başına iki işte birden çalışıyor. Onun için çabalıyor. Bana kalırsa, bu genç adamın kızımı düşündüğü yok.
Açıkça yüzüne söyledim: “Bu iyi bir tercih değil,” dedim. Fakat onu dinleyen kim! “Zamanla değişecek, daha iyi olacak,” diyor. Belli ki âşık. Ben de evladımı çok seviyorum; tam kalbimin orta yerinde bir sızı hissediyorum Gönül isterdi ki her şey onun için güzel olsun, ama hayat bazen bizim beklediğimiz gibi ilerlemiyor.
