Eşimle birlikte oğlumuzun evleneceğini öğrendiğimizde havalara uçtuk diyebilirim. Düğün öncesi, ona gizlice yepyeni bir daire hediye etmek istediğimizi söyledik. Oğlumuz Kaan bu habere bayıldı, tabii haberi aldığı gün tüm arkadaşlarına yetiştirdi hemen. Ne diyelim, sevinci bir gün bile saklayamadı. Düğün hazırlıkları tatlı telaşla sürerken, birdenbire başımıza kara bulutlar çöktü.
Kızımız, işten çıkar çıkmaz apar topar hastaneye kaldırıldı, birden bire hastalanmıştı. Eşimle ben gözümüzü kırpmadan hastaneye koştuk. Yapılan tahliller sonucunda bir tümörü olduğu ortaya çıktı ve acil ameliyat olması gerekiyordu. Tabii, ciddi bir miktarda paraya ihtiyacımız vardı ve zaman da aleyhimize işliyordu. Neyse ki kızımızı vaktinde hastaneye yetiştirdik.
Bu durumda oğlumuz için bir daire almak söz konusu bile değildi. Ameliyat için gereken parayı denkleştirmeye çalışırken, ailemiz ve arkadaşlarımız sağ olsun, imdadımıza yetiştiler. Kimisi elinden geldiği kadar para verdi, kimisi sakın geri istemeyin! dedi. Hep beraber, elbirliğiyle ameliyat için gerekli parayı topladık.
Fakat oğlumuzun söylediği sözle şok geçirdik.
Peki ya benim dairem ne olacak? Bana söz verdiniz! Hayatımı mahvediyorsunuz.
Kaanın bu lafını duyunca dizlerimin bağı çözüldü. Nasıl böyle bir şey söylersin? Nasıl bu kadar bencil olabilirsin? O senin öz kardeşin. Beraber büyüdünüz. Bir daireyle ablanın ameliyatını nasıl aynı kefeye koyabilirsin? Ne diyeceğimi şaşırdım. Ama oğlum durmaya niyetli değildi.
Her şey ona, bana hiçbir şey yok. Neden?
Artık dayanamayıp bağırdım. Ona bir daha görmek istemediğimi söyledim. O da eşyalarını toplayıp nişanlısının yanına gitti. İki hafta boyunca hiç görüşmedik, hiç haberleşmedik.
Bu arada, kızımız ameliyat oldu. Çok şükür, her şey yolunda gitti ve bir kaç hafta sonra taburcu edildi. Kardeşiyle ilgili olayı ona hiç anlatmadım. Boşuna üzmek istemedim. Oğlumuz ise bu sürede ne aradı ne sordu, ablasının durumu nasıl hiç sormadı. Anlaşılan ev, aile bağlarından çok daha önemliymiş onun için. O kadar emeğe, sevgiye, annelik babalığa rağmen, bir mülk her şeyden kıymetliymiş… Ah Kaan, umarım bir gün farkına varırsın.
