Adım Adım
Evde misin? dedi Kerem, öğle arasında eşiyle kısa bir sohbet için telefona sarılırken.
Evdeyim, dedi Nazlı, gözlerini ekrandan ayırmadan. Televizyonda yine bir Türk melodramı vardı; başrol oyuncusu gözyaşları ve titreyen dudaklarıyla dramatik veda sahnesindeydi. Ama Nazlı, filmin başrolündeki kadının adını bile hatırlamıyordu: oysa bu filmi en az ikinci, belki de üçüncü kez izliyordu.
Son iki ay Nazlı için sonsuz ve gri tek bir güne dönüşmüştü. Zaman tüm çizgilerini kaybetmişti; sabah, usulca akşama akıyor; gece, uykusuzlukla eriyip gidiyordu. Oysa daha kısa bir süre önce ne kadar da mutluydu!
Her şey o mutlu haberle başlamıştı Nazlı ve Kerem bir çocuk bekliyorlardı. Bu, Nazlının ilk gebeliğiydi; yıllardır beklenen, dualarla istenen. Aylarca birlikte hastane köşelerinde, laboratuvarlarda geçmiş, her muayene öncesi içlerinde büyüyen heyecanla umut aramışlardı. Her negatif test kalplerine birer çizik atarken, doktorlardan gelen henüz değil cümleleri gözyaşlarını yastığa dökmesine neden oluyordu.
Ve sonunda, iki kırmızı çizgi! Nazlı o anı dün gibi hatırlıyor; titreyen elleriyle testi açmasını, gözlerine inanamayıp iki test daha yapmasını, sonra da Kereme koşturmasını… Sadece testleri gösterebilmişti, kelimeler boğazında düğümlenmişti. Keremin yüzündeki o muazzam gülümsemeyle, Nazlının da içi ısınıp nefesi kesilmişti.
Hayaller kurmuşlardı birlikte, aile olmanın hayalini Beraber bebek yatağı seçiyorlar, renkler üzerinde tartışıyor, minik ahşap kenarları elleriyle yokluyor; gözlerinde, yavrularının o minik beşikte nasıl uyuduğunu hayal ediyorlardı. Güzel bir sonbahar sabahında parkta koştururken Nazlı bebek arabasına göz ucuyla bakıp Gerçekten mi? diye içten içe seviniyordu. Sonra, o ilk anne kelimesi Sadece bir mırıltı, ama yüreği o anda yerinden çıkacak gibi
Fakat şimdi, tüm o hayaller, uzak birinin yaşanmış anılarıysa gibi geliyordu Nazlıya. Televizyondaki karakterler dramlarını yaşarken, Nazlı karanlık odada dizlerini karnına çekmiş, omuzlarına çöken bir yorgunlukla oturuyordu.
Her şey dokuzuncu haftada sarsıldı. Önce keskin, ansızın gelen ağrılar başladı; nefesini kesecek gibi, korkutucu kramp benzeri acılar Nazlı önce geçici bir şeydir diye kendini avutmak istedi, ama ağrı giderek artıyordu. Kerem, eşinin bembeyaz yüzünü ve titreyen ellerini görünce hemen ambulansı çağırdı. Ambulansın arka koltuğunda, Nazlı Keremin elini öyle sıkı tutmuş ki, parmak izleri onun elinde kalmıştı.
HastanedeBeyaz duvarlar, sert ışıklar, koşuşturan hemşireler Nazlı sadece, şanskorumamaalesef gibi cümlelerin arasındaki kelimeleri hatırlıyor. Ve sonra, doktorun sessiz ve acımasız bir şekilde söylediği: Kurtaramadık. O iki kelimeyle her şey Nazlının dünyasında altüst olmuştu. Onlar çoktan bebekler için isim düşünmüş, yatak siparişi vermiş, odayı bile hayal etmişlerdi. Şimdi ise Her şey yarım. Gelecek, birden bomboş.
Doktorlar sakince anlatıyordu: böyle şeyler yaşanabilir, onun suçu yok, bazen vücut bilinmeyen nedenlerle gebeliği sona erdirirmiş. Zamanla toparlanırsın, ileride yine çocuk sahibi olmak mümkün, diyorlardı. Ama insan içindeki o minicik hayat artık yokken, ona isim vermiş, yüzlerce gelecek hayali kurmuşken, bunu nasıl kabul edebilirdi ki? Daha yeni umut ettiği bir geleceğin toza dönüşmesini nasıl kabullenebilirdi?
Nazlı evden hiç çıkmamaya başladı. Başta sadece istememekti, ama zamanla alışkanlığa döndü. Yemek yapmak? Ne gerek vardı ki, yiyecek tadı yoktu, her lokma kum gibi boğazına diziliyordu. Temizlik mi? Kimse ilgilenmiyordu zaten evdeki tozla. Tüm günlerini kanepeye sarılı bir battaniyenin içinde, peş peşe Türk dramalarını izleyerek geçirdi. Aslında filmleri sevdiği için değil; içlerindeki acı ona tanıdık ve anlaşılır geliyordu. Bazen sessizce, bazen hıçkırarak ağladı. Bazen ise üzerine bir hırka bile giymeden, saçlarını taramadan sabahı etti. Her yeni gün, yeni bir filmi başlatıp, yeni bir yabancı hikâyeyle kendi acısından kaçmak için bir fırsattı sadece.
Ev işleri gittikçe büyüyen bir sorun olup, sürekli görmezden geliniyordu. Kirli çamaşırlar bir köşeye yığılmış, faturalar masanın üzerinde dağılmış, saksıdaki çiçeklerin yaprakları dökülmüştü. Nazlı başının ucuyla bunları görüyor ama değiştirmeye takati yoktu. Her şey anlamsız, önemsizdi.
İşte o gün, telefon çaldı.
Birileri gelecek birazdan, kapıyı aç ve içeri al lütfen. dedi Kerem, kısa bir tonla.
Kim gelecek? dedi Nazlı, kaşlarını çatıp anlamaya çalışarak. Kimseyi görmek istemiyordu ki!
Önemli değil. Sadece kapıyı aç, diye usulca cevapladı Kerem ve telefonu kapattı.
Nazlı telefonu elinde avuçladı, ekran sönene kadar baktı. Sormak isteyeceği pek çok şey vardı belki de: Kim geliyordu, neden geliyordu, Kerem neden tam olarak açıklamamıştı ama artık çok geçti.
Telefonu yavaşça kanepeye bıraktı. İçindeki acının yanında her şey önemsizdi. Sırtını yastığa dayadı, tavana baktı. Duvarın arkasında komşular müzik açmıştı, camdan arabalar geçiyor, yaşam devam ediyordu Ama Nazlı için zaman durmuştu sanki.
On dakika kadar sonra kapı çaldı. Ses, o hâlsiz uykulu boşluktan kopardı onu bir anda. Nazlı yerinde sıçradı, nereden geldiğini anlamaya çalıştı. Zil tekrar çaldı, bu kez çok daha ısrarlı. Yavaşça kalktı yerinden. Ayakları sanki ona ait değildi, öylesine ağırdı. Soluk, eski bir sabahlık geçirip koridora gitti.
Kapıda, ellili yaşlarında bir kadın duruyordu. Yorgun ama iyi niyetli gözlerle bakıyor, yüzünde bu gri dairenin içine biraz fazla parlak bir gülümseme vardı. Sağ elinde ise kocaman bir temizlik çantası, içinden metal malzemelerin sesi geliyordu.
Merhaba! Temizlik şirketinden geldim. Eşiniz aradı, dedi kadın, canlı ama zorlamadan, sanki böyle durumlara çok alışıktı.
Nazlı itiraz etmeden kenara çekildi, kadına kapıyı açtı. Ne soru soracak, ne karşı çıkacak, ne de nazik davranacak hâli vardı. Bir adım yana kaydı, sabahlığının ucunu tutarak yabancının içeri girmesini izledi.
Kadın hemen işine koyuldu, odaları baştan sona süzüp hafifçe başını salladı. Ne yargılayarak ne de küçümseyerek, yılların verdiği sakin bir ustalıkla Sonunda çantasını yere bırakıp, eldivenleri çıkardı.
Vay be, biraz işimiz var ama kolay, üstesinden geliriz! dedi keyifle ve çantasından mendiller, temizlik spreylerini çıkardı. Siz rahatınıza bakın. Birkaç saate burası tertemiz, cıvıl cıvıl olacak. Göreceksiniz!
Nazlı cevap vermedi. Gözleri o kadının ellerinde, eve dahil olmasında, ama içinde hiç kıpırdadı bir ilgi ya da rahatsızlık yoktu sadece derin, her şeyi silip süpüren bir kayıtsızlık vardı.
Nazlı kanepeye döndü, ancak film artık ilgisini çekmiyordu. Ekran titriyor, karakterler konuşuyordu ama mutfaktan gelen su sesi, tencere gürültüsü her şeyi bastırıyordu. Temizlikçi kadın, kendi kendine neşeli bir melodi mırıldanıyor, o titreşim evin içine yayılıyordu.
Önce o sesler Nazlıyı rahatsız etti; bir yabancı, onun kederli alanını istilâ etmiş gibiydi. Ama alıştı zamanla Ses, huzurlu bir fon gibi evi sararken, Nazlı aylar sonra ilk kez deliksiz bir uykuya daldı.
Akşam olduğunda ev ışıl ışıldı. Temizlikçi hakkını vermişti: Her yer tertemiz, camlar pırıl pırıl, odalara temizlik kokusu sinmiş, ışık eski tozlu camlardan kayarken Nazlı şaşırıyor, bu kadar aydınlık bir evi en son ne zaman görmüştü diye düşünüyordu. Sanki eşyaların üzerinden değil, Nazlının içinden de bir toz tabakası silinmişti.
Kadın güler yüzle vedalaşıp, haftaya tekrar geleceğini söyleyerek çıktı. Nazlı ise yeni yıkanmış kanepeye oturup odanın taze haline bakıyordu. Elini masanın üzerinden gezdirdi, cam vazonun pırıl pırıl yüzeyine dokundu, temizliği içine çekti. Garip bir ferahlık hissetti ilk kez
Kapı tekrar çaldı. Nazlı, günün sessizliğine öyle alışmıştı ki, sesi duyunca irkildi. Yavaşça gidip kapıyı açtı. Karşısında Kerem elinde buharlı bir yemek kabıyla bekliyordu.
Senin en sevdiğin köfteli çorbadan getirdim, dedi Kerem, mutfağa getirip masaya bırakarak. Sesi yumuşak, öyle bir özen vardı ki, pek sık sözle göstermese de davranışlarından her zaman sezilirdi. Bir de yengeç salatası yaptım, senin çok sevdiğinden.
Nazlı gözleri yaşlı, sessizce ona baktı. Yorgunluk mu, bu ansızın gösterilen özen yüzünden mi, yoksa içinde yavaşça kıpırdanan belirsiz umut nedeniyle mi ağlıyordu, kendi de bilmiyordu.
Sağ ol, dedi kısık bir sesle, uzun zamandır ilk kez konuştuğu için dilinin alışamadığını hissederek.
Sıcak sıcak ye, dedi Kerem ve Nazlının yanına oturdu. Zorlamadı konuşmaya; boş kelimelerle sessizliği boğmadı. Artık yemek ya da temizlikle ilgili hiç düşünme. Hepsini ben halledeceğim.
Bu sözler odadaki havaya yeni bir anlam kattı. Nazlı yavaşça çorba kabına, düzgünce paketlenmiş salataya, etrafındaki temizliğe baktı ve ilk kez, acısı içinde gerçekten yalnız olmadığını, birinin yükünü paylaşmaya hazır olduğunu fark etti.
Böyle başladı Nazlının yavaşça hayata dönüşü bir anda değil, adım adım, çok ağır. Önce ellerini ısıtan bir kase çorbayla, sonra yemeğin tekrar tadının ağzında uyanışıyla; ardından Belki yarın perdeyi açar, güneşi içeri alırım, hissiyle başladı.
Her akşam Kerem çeşitli yemeklerle döndü eve. Bazen mutfaktan hatırladığı kokular eşliğinde, bazen yeni denemelerle gelir oldu. Kimi zaman anne usulü yoğurtlu çorba, kimi zaman fırında tavuk, bazen de Nazlının en sevdiği böreği, şehrin öteki ucundaki fırından alıp getirdi.
Tat bakalım, dedi. Çok güzel olmuş. dedi tabakları dizerken. Teyzem söyledi, çocukken buna bayılırmışsın.
Nazlı ilk zamanlar isteksiz, sadece karın doyurmak için yerken; zamanla yemeğin tadı ona çocukluğunu ve eski mutluluğunu hatırlattı, bir sabah o tanıdık lezzetle yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
Her hafta o temizlikçi kadın tekrar geldi iyi kalpli, gülümseyen, hayat dolu bir Anadolu kadını O sadece evi değil, havayı da tazelemişti. Ufak tefek sohbetlerle Nazlıyı konuşturmayı başarıyor, bazen torununun komik macerasını, bazen iş yerindeki eğlenceli bir olayı anlatıyor, bazen de Nazlının nasıl olduğunu nazikçe soruyordu.
Bilir misin, dedi bir gün gümüş vazo parlatırken, hayat da temizlik gibi. Başta her şey darmadağınık gelir göz göze. Bir köşeden başlarsın, bakarsın ufak ufak, evi topladıkça içinde de bir şeyler aydınlanır.
Nazlı sessizce dinler, bazen başıyla onaylar, bazen birkaç kelimeyle karşılık verirdi. O kadının ziyareti zamanla evde küçük bir ritüele dönüştü, huzurlu ve güvenli bir alışkanlık.
İki hafta sonra Kerem, gözleri parlayarak içeri girdi:
Bugün sana bir güzellik uzmanı gelecek. Ellerine, ayaklarına bakım yapacak, evde, dedi, kanepenin ucuna oturarak.
Neden? dedi Nazlı, elindeki kitabı boş boş çevirdiği sayfaların ardından bakarak.
Çünkü biraz kendine bakım yapmayı hak ettin. Hem güzelsin, hem de güzelliğini görmen gerekir, dedi Kerem, sıcak bir gülümsemeyle.
Uzman genç, sakin sesli, becerikli bir kadın çıktı. Nazlıya acele ettirmedi, sohbeti hafif tuttu. Son yıllardaki manikür trendlerini anlattı, yaşadıklarından bahsetti; arada hoş bir sohbet açtı. Elleriyle ojesini sürerken, masaj yaparken, Nazlı aylar sonra ilk defa boş boş oturabilmenin huzurunu hissetti. Sıcak su, el bakımının kokusu, ritmik hareketler Hepsi unutulmuş bir rahatlık yaratıyordu.
Ertesi gün kapı bir kez daha çaldı, bu sefer bir berber Kerem, onun şaşkın bakışını görünce izah etti:
Belki değişiklik istersin, diye düşündüm. İstersen gönderirim. Karar senin, sadece istedim ki seçeneklerin olsun.
Nazlı aynada uzun bir süre saçlarına baktı. Parlaklığı gitmiş, düğümlenmiş saçları dağınık duruyordu. Aylarca ilgisiz kalmış, ne taranmış, ne şekil verilmiş; çoğu zaman gelişigüzel toplanmıştı. Aynadaki yorgun, neredeyse tanıyamadığı kadını izledi.
Ama içinden ince bir cesaret yükseldi. Beklenmedik bir kararlılıkla konuştu: Kısa istiyorum, dedi ve sanki günlerdir sakladığı bir yükü bırakmış gibi oldu.
Berber hiç sormadan, alışmış bir ustalıkla çalışmasına başladı. Makaslar kullandıkça, uzun tutamlar yere sessizce döküldü. Nazlı aynadan, kendine, her geçen an biraz daha hafif biri olarak bakmaya başladı. Sonunda, kısa küt kesimle, yüzü ortaya çıktı. Saçına dokundu, hafifliğin sadece görünüşte değil, içinde de hissedildiğini fark etti.
Beğendiniz mi? dedi berber, toplarlarken.
Nazlı, teşekkür etti hafifçe başını sallayarak.
Berberin gidişiyle, Kerem kapıda belirdi. Uzun süre Nazlıya baktı, sonra içten bir gülümsemeyle, Çok yakıştı, dedi.
Nazlı onun uzun saçlarını ne kadar sevdiğini bilirdi. Ama Keremin gözlerinde minik bir pişmanlık yoktu; sadece destek ve gerçek, içten mutluluk vardı.
Gerçekten mi? dedi kısık sesle.
Gerçekten, diye yaklaştı Kerem. Çok daha canlı görünüyorsun.
Bu sözler, Nazlının içine başka bir his bıraktı: Bir umut izi.
Günler, sonra haftalar geçti. Acı kaybolmadı elbette. Yitik bir çocuğun hüznü yavaş yavaş, ama artık parçalayan bir karanlık olarak değil, sessiz ve yumuşak bir sızıyla yerleşti kalbine. Artık içinde hâlâ sevgi, umut ve minik sevinçler için yer vardı; hatırlamayı unuttuğu duygular uyandı.
Nazlı, sıkça cam önüne geçer oldu. Bahçede oynayan çocuklara, köpeğini gezdiren komşuya, sonbaharla sararan dallara bakarken, içinde yavaşça yeniden hayat filizlendiğini hissetti. Bu, kaybının yerine geçecek bir şey değil, bambaşka, yeni bir yaşantıydı.
Bir sabah Nazlı, güne isteyerek uyandı. Mecburiyetten değil, gerçekten yapmak istediği bir şey olduğu için Birkaç dakika uzanıp kendini yokladı, sonra yeni yıl hediyesi olan, anasının işlediği kar desenli ince kazakla sıcacık sarındı. Pencereye gidip sabahı izledi, sonra mutfağa geçti.
Buzdolabında göz gezdirirken, gözü taze mantarlara, yoğurda takıldı. Tam o anda içinden geçen ilk düşünce şuydu: “Mantar çorbasını Kerem çok sever.” Hemen malzemeleri çıkardı, tane tane doğradı, kavurdu. Sonra o koku Eve yayıldıkça huzur geldi.
Kerem eve geldiğinde mutfağın kapısında kalakaldı. Tanıdık o mis gibi mantar kokusu burunlarına dolarken, Nazlı tencerenin başında mutlu bir telaş içindeydi.
Bu ne? diye sordu Kerem, şaşkın.
Senin en sevdiğin mantar çorbası. dedi Nazlı, ona gülümseyerek. Uzun zamandır ilk kez, gerçek bir tebessümle baktı Kereme. Senin için yaptım.
Kerem yavaşça gelip ona sarıldı, birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden, sadece o anı koklayarak
Teşekkür ederim, diye fısıldadı sonunda; aldığı bir yemeğe değil, içinde yavaşça doğan hayata teşekkür ediyordu.
O akşam sofrayı birlikte kurdular. Çorbayı yavaşça, keyifle içtiler. Kerem arada, gülümseyerek, Nazlı’nın yemeğinin tadını çıkarışını izledi.
Yemek bitip de çaylar bittiğinde, Nazlı durdu ve Kereme baktı:
Şunu fark ettim, dedi sakince.
Kerem gözlerini kaldırdı, acele etmeksizin, düşünmesine izin vererek.
Neymiş?
Yas tutmama izin verdin. Acele ettirmedin, toparlan demedin, teselli klişeleriyle değil, sadece yanında olarak yükümü hafifleten işler yaptın Ve bu, bana iyi geldi.
Nazlının sesi sakindi, ama her kelimesinde yıllarca biriken duyguların izleri vardı.
Kerem Nazlının elini kendi eline aldı. Hafifçe titriyordu parmakları, ama gözünü kaçırmadı:
Sadece bilmeni istedim ki; yalnız değilsin. Ben her hâlinle, her saçınla, her duygunla, seni seviyorum.
Nazlının gözleri doldu, ama artık acıdan değil. Artık o yaşlar, yüreğinde şükran ve umut vardı Keremin elini sımsıkı tuttu, kelimelerin ötesinde bir yakınlıkla
O günden sonra Nazlı yavaş yavaş normale dönmeye başladı. İlk başta her şey yine zordu; sıradan işler bile yeniden öğrenilmesi gereken şeylerdi sanki. Ama acele etmiyordu, kendini dinliyor, neye gücü yetiyorsa onu yapıyordu.
Başta sadece yemek yaptı. Sırf doymak için değil, yeniden mutfakta zaman geçirmek, işlem yapmanın keyfini hissetmek için Tarif seçip alışveriş yapıyordu. Mutfakta en sevdiği müziği açıp, biberi sotesini, çorbanın buharını izliyordu. Bazen yemekler mükemmel olmazdı; ama Kerem öyle lezzetle yiyordu ki, sanki dünyanın en güzel yemeğini sunmuş gibi hissediyordu Nazlı. Hiç eleştirmez, hep över, ardından da: Yemeklerini çok özlemişim, derdi her seferinde.
Zamanla küçük ev işlerini üstlenmeye başladı. Başta sadece yavaş yavaş bulaşık yıkamak, toz silmek, çiçek vazosunu yerine koymak Kerem ise hâlâ evi toparlamak için uğraşıyor, çamaşırları yıkıyor, çöpü atıyordu. Ama artık Nazlı Bugün silebilirim, veya Kahvaltıyı ben hazırlarım, diyebiliyordu ve bu ona yük gibi gelmiyordu.
Bir süre sonra dışarı çıkmaya başladı önce ev çevresinde kısa yürüyüşlerle, sonra da sık sık parka giderek. Gözlemliyor, doğaya bakıyordu: Sararan ilk yapraklar, hafif serin esen rüzgâr, göç eden kuşların sesi Bu doğa ile baş başa geçirdiği zamanlar, ona anı yaşamanın huzurunu verdi.
Biraz daha zaman geçince, arkadaşlarını aradı. Önce kısa telefon görüşmeleri, sonra küçük buluşmalar Arkadaşları sorgulamadı, sadece yanında oldular. Sıradan sohbetlere, yeni dizilere, şehirdeki dedikodulara ve günlük olaylara daldılar; Nazlı tekrar hayattan keyif almayı, başka yaşamlarla ilgilenmeyi öğrendi.
Ve en önemlisi; Nazlı Kereme eskisinden daha çok ilgi ve sevgi göstermeye başladı. Artık yemekleri öylesine değil, Keremi mutlu etmek için, isteyerek hazırlıyordu. Eve döndüğünde en içten gülümsemeyle kapıyı açıp, Hoş geldin, diyordu. Sohbetlerinde yüzeysel kalmayıp, günün detaylarını dinlemeye, gerçekten ilgilenmeye çalışıyordu.
Bir akşam, yağmurlu bir Ekim günü, yan yana kanepeye uzanıp dışarıyı dinlediler. Lambanın sıcak sarı ışığında, masada soğuyan çay kupası, dizinde yarım kalmış bir çiçek çizimi Nazlı, Keremin omzuna başını yaslayıp, gözlerini kapattı ve sessizce, İyi ki varsın, Kerem, dedi.
Kerem hemen cevap vermedi. Sadece başının üstüne küçük bir öpücük kondurdu, sonra hiç bırakmak istemezcesine sarıldı:
Asıl ben teşekkür ederim. Varlığın, tekrar dönmen için
Dakikalarca böyle oturdular, evin sessizliğinde, kalplerinin artık aynı ritimde attığını hissederek. Hayat, acısıyla, mutluluğuyla, sevgisiyle yeni baştan devam ediyorduDışarıda yağmur yavaş yavaş dinerken, Nazlı camdan uzaktaki yeni filizlenmiş ağaca baktıilkbahar dalından cılız yeşil bir uç verecek gibiydi, ama henüz zamanı değildi. İçinden geçen güçlü duyguyla Keremin elini sıktı. Sessizlikte umut vardı artık; eksilmenin bıraktığı boşlukta, kayıptan yeniyi büyütecek incecik bir ışık sızıyordu.
Bir süre sonra, Kerem başını kaldırıp sessizce sordu:
Yarın ne yapmak istersin?
Nazlı hafifçe tebessüm etti. Bu küçük soru, yeniden başlayan hayatın simgesi gibiydi. Düşündü, derin bir nefes aldı.
Belki biraz yürürüz, dedi hafifçe. Sonra bir yerde çay içeriz. Belki bana bir çiçek alırsın. Veya sadece, beraber zamanı dinleriz.
Kerem başını salladı, o kendine özgü güvenli gülümsemesiyle:
Hangisi olursa, yanında olmak yeter.
Nazlı, kalbinde başka bir kayıp yaşamış, ama sevgisinin kökleri yeni bir bahara doğru uzamıştı. Bilirdi ki sarsıntılar geçer, acılar hafifler, insan içindeki ışığı, başkasının sevgisiyle yeniden bulurdu. Ve biliyordu, bu umut da tıpkı bahara açılan minik bir tomurcuk gibi, her sabah biraz daha büyüyecek, filizlenecek, bir gün yeniden çiçek açacaktı.
O gece uykuya dalarken, yüzünde ilk kez ağırlıksız, gerçek bir huzur vardı. Belki aylar, belki yıllar alacaktı o eski yaraların tamamen kabuk bağlaması, ama artık biliyordu: Her şey adım adım ve birlikte daha kolaydı.
Ve işte o an, hayatbeklenmedik bir incelik ve sarsılmaz bir güçleNazlının yüreğinde yeniden başlıyordu.
