Onlar onun sadece bir temizlikçi olduğunu sanmışlardı Yüzlerinde oluşan ifadeye bakın!
Büyük paraların ve yüksek teknolojinin konuşulduğu dünyamızda, insanlar çoğu zaman dış görünüşle yargılanır. Fakat bazen en sade üniformanın ardında, odadaki en keskin zihin gizlenir. Bu hikaye, İstanbul Leventteki lüks bir plazanın ofisinde yaşandı ve birine yukarıdan bakmadan önce iki kez düşünmenize sebep olacak.
**Birinci Sahne: Camın Ardında**
Önde gelen bir yazılım firmasının toplantı salonu ışıl ışıldı. Genç bir kadın olan Şebnem, sade mavi temizlikçi kıyafetiyle sessizce cam bölmeyi siliyordu. İçeride, iki hırslı yöneticiBurak ve Merthararetle dev ekrandaki karmaşık bütçe tahminlerini tartışıyordu. Büyük karların hayalini kurarken, kendi aralarında gülüşüyorlardı.
**İkinci Sahne: Küçümseme**
Burak, pahalı kravatını düzeltti ve Şebneme camın ardından soğuk bir bakış attı. Ardından meslektaşına dudak büktü:
Veri sızıntılarını dert etmene gerek yok. Buradaki personel ancak lise mezunu olmuştur. Rakamların ne anlama geldiğinden haberleri bile yok, dedi, sesini kısmaya bile gerek duymadan.
Mert de omzunu silkti, küçümseyici bir bakışla Şebnemin olduğu yöne işaret etti.
**Üçüncü Sahne: Kopma Noktası**
Şebnem bir an durdu. Elindeki bez tam ekranın önünde havada asılı kaldı. Derin bir nefes çekip kendini sakinleştirmeye çalıştı. Ancak uygulamalı matematik bölümünde geçen yılları ve hayatta onu geçici olarak bu işe mecbur bırakan zor şartları, sessiz kalmasına engel oldu.
Yavaşça arkasını döndü. Gözlerinde en ufak bir korku yoktu; sadece sarsılmaz bir özgüven vardı. Şebnem temizlik ekipmanını bıraktı ve kararlı adımlarla toplantı odasına girdi, doğrudan beyaz tahta üzerindeki karmaşık formüle yöneldi.
**Dördüncü Sahne: Hakikatin Anı**
Odada aniden derin bir sessizlik hâkim oldu. Yöneticiler şaşkına dönmüştü. Şebnem kırmızı kalemi eline aldı, bir değişkenin altını çizdi ve Burakın gözlerinin içine bakarak şöyle dedi:
Eğer kâr marjını yüzde beşte tutarsanız cuma günü şirketiniz batar. Yedi virgül iki deneyin.
**Beşinci Sahne: Son**
Burak ve Mert âdeta donakaldılar. Burakın yüzündeki kendinden emin hava bir anda uçup gitmiş, rengi solmuştu. Hesaplara, Şebneme, sonra tekrar tahtaya baktı ve onun haklı olduğunu anladı. Hesaplamadaki hata felaket boyutundaydı.
Şebnem kalemi masanın üstüne usulca bıraktı. Kalemin masaya çarpan sesi, sessizlikte yankılandı.
İyi günler beyler. Umarım sizler en azından liseyi bitirmişsinizdir, diye sakince ekledi.
Hiç cevap beklemeden arkasını döndü ve odadan sessizce çıktı; iki iş dahisini derin bir sessizlikte bırakıp gitti.
**Sonunda ne mi oldu?**
Bir saat sonra Burak, Şebnemi binada bulmaya çalıştı; ona kıdemli analiz sorumlusu olmasını teklif etmek istedi. Fakat Şebnem çoktan gitmişti. Resepsiyona istifasını bırakıp ofisten ayrılmıştı.
**Bu hikayenin öğüdü açık:** Birinin pozisyonuna bakarak yeteneklerini asla küçümsemeyin. Belki de ofisinizin zeminini silen kişi, sizin işiniz hakkında sizden çok daha fazlasını biliyordur.
**Siz Şebnemin yerinde olsanız ne yapardınız? Yorumlara yazın! **Aylar sonra Şebnem, başka bir şehirde, başka bir ofiste kendi danışmanlık firmasının kartvizitini bir CEOya uzatırken eski günleri hatırladı. Camları kendi silmiyordu artık; ama hâlâ o günkü kadar net bakıyordu hayata: Sahip olduklarını diplomanın ötesinde ispatlamak, hak ettiği değeri hiçbir zaman başkalarının bakışına bırakmamak
Plazanın yönetim katında hâlâ zaman zaman konuşuluyordu onun adı; çünkü bazı hikâyeler, kimseye ait olmayan masada bir kalem gibi iz bırakır. Herkese sessizce şunu anımsatır: Önemli olan ne giydiğin değil, içeride ne taşıdığındır. Şebnemin ardından ofiste uzun süre, pencereler hep pırıl pırıl kaldı. Ama asıl asla silinmeyen, insanların bir daha asla dış görünüşle yargılamamaları gerektiği gerçeğiydi.
Ve işte o gün, kalemi masaya bırakan bir temizlikçi sayesinde, o lüks ofiste büyük bir değişim başladı. Kimse artık camın ardındakini görmezden gelmiyordu.
