Sen sadece bir işçisin! Kız, kirli giysilerinden dolayı onu terk etti; aslında kim olduğunu hiç bilmiyordu
Diyorlar ki, insanlar dış görünüşe bakar. Ama bazen bu eski laf, insanın elindekinin kıymetini kaybetmesine neden olabiliyor. Bugün size, insanları yargılarken tekrar düşünmenizi sağlayacak bir hikaye anlatmak istiyorum.
**Sahne 1: Cam Gökdelenin Önünde Rezalet**
İstanbul Leventte yeni açılmış bir plazanın camlarına güneş vuruyor. Girişte, her detayı marka olan şık bir kadın dikilmiş. Ama yüzünde tuhaf bir tiksinti var. Karşısında duran erkeğin üzerindeki işçi tulumu, tozlu botları ve elindeki sararmış miğfer ise kadının bakışlarını daha da soğutuyor.
**KADIN:** Şu haline bak! Her yerin toz. Defalarca söyledim; ofisime geldiğinde düzgün bir şeyler giy bari!
**Sahne 2: Sakinlik ve Sinir Arasında**
Adam kılını bile kıpırdatmıyor. Tulumunun tozunu silkeliyor, gözlerini kadının gözlerine dikiyor.
**ADAM:** Şantiyeden geldim. Temel yeni döküldü, onunla uğraşıyorduk.
**Sahne 3: Acımasız Ayrılık**
Kadın hışımla bir adım öne atıyor, sanki ünlü biri onu görecek diye sağa sola kontrol ediyor; sesi fısıltıya dönüyor, ama kelimeleri bıçak gibi.
**KADIN:** Umurumda bile değil. Sonuçta bir inşaat işçisisin. Ben insan içine bu halde birini mi çıkaracağım? Unut beni!
Ceketini savura savura arkasını dönüp gidecek ki, plaza kapısı hızla açılıyor.
**Sahne 4: Sürpriz Gelişme**
Takım elbiseli, elinde tabletli biri dışarıya soluk soluğa çıkıyor. Kadına bakmayı bilep gereksiz bulup doğrudan işçiye yöneliyor.
**TAKIM ELBİSELİ ADAM:** Demir Bey! Bir dakika lütfen! Yatırımcılar *sizin* yeni binayı görmek için helikopter gezisine hazır.
**Sahne 5: Gerçek Ortaya Çıkıyor**
Kadın olduğu yerde öylece kalakalıyor. Yavaşça dönüyor, ağzından bir şeyler düşecek neredeyse Demir Bey mi? Binanın sahibi miymiş?
Adam hafifçe gülümsüyor, miğferini gelişigüzel asistanına fırlatıyor.
**HİKAYENİN SONU:**
Kadın bir adım geri gidiyor, sesi titrek çıkıyor:
Demir Yani Bilmiyordum. Neden projenin sana ait olduğunu söylemedin?
Demir Yıldırım gözlerini kadının gözlerine dikiyor. Önceden orada bir parça sıcaklık varsa, şimdi sadece buz gibi bir hayal kırıklığı var.
**ADAM:** Ben de seni mi seviyorsun, yoksa etiketimi mi; onu merak ediyordum. Cevabımı aldım.
Kadının az önce paçoz dediği işçi ceketini düzeltiyor, ekliyor:
**ADAM:** Bu arada, numaramı silmene gerek yok. Zaten ben seni engellerim. İyi günler.
Kafasını kaldırıp, helikopterin pervane sesiyle dolu terasa doğru yürüyor. Kadın ise, önünde uzanan trafiğe baka baka, hayatındaki en gerçekçi fırsatı işçi sanıp çöpe attığını anlamaya başlıyor.
**Çıkarılan ders net:** Dışarıdan bakıp hemen hüküm verme. O kirli botların arkasında büyükanlamlar, şahane hayaller ve bambaşka bir hayat gizli olabilir. Bazen de pahalı takım elbise sandığın şey ise bomboş çıkabilir.
