Markaların ve fiyat etiketlerinin her şeyi belirlediği bir dünyada insanlar olarak asıl önemli olanı çoğu zaman unutuyoruz: insanın kendisi. Tam da böyle bir olay, şu anda İstanbulun en lüks otellerinden birinde yapılan kapalı bir yardım gecesinde yaşanıyor.
Kristal avizeler ışıl ışıl, salon pırıl pırıl parlıyor. Altın rengi, göz kamaştırıcı bir elbise giymiş Asuman ve yanında koleksiyonluk şarabını yudumlayan Serkan, neşeyle davetlileri konuşuyor. Ama eğlenceleri, kapıdan içeri giren genç bir kadını görünce bir anda kesiliyor. Bu kadının adı Zehra. Üzerinde sade, epeyce eski bir bej kaban ve düz tabanlı, sıradan ayakkabılar var.
Asuman, yüzünde küçümseyici bir ifadeyle Zehranın önünü kesiyor. Göz ucuyla onun eski ayakkabılarını süzüyor ve dudaklarını büküyor. Serkan ise ona eğilerek yüksek sesle fısıldıyor:
Temizlikçiler galiba bugün servis girişinin yerini karıştırdı herhalde?
Asuman bir adım öne çıkıp alaycı bir tonla söylüyor:
Canım, ücretsiz çorbayı üç sokak ötede dağıtıyorlar. Bu partinin havasını bozuyorsun.
Zehra gözlerini kaçırmadan dimdik duruyor, Asumanın gözlerinin içine bakıyor. Sessizliğinde bütün salonun parlaklığından daha çok asalet var.
Tam o anda, pahalı bir takım elbise içinde, yaşça büyük biri hızla yanlarına geliyor saygın iş insanı ve vakfın yöneticisi olan Cengiz Bey. Asuman ile Serkan, ona selam vermeye hazırlanırken, Cengiz Bey doğrudan Zehranın önünde durup saygıyla başını eğiyor:
Zehra Hanım! Özür dilerim, özel uçağınız tahmin ettiğimizden erken inmiş. Holdingin satın alma sözleşmesi imzanıza hazır.
Kamera Asumanın yüzünde kalıyor. Şoktan ağzı açık kalıyor. Eli çözülüyor ve bardağındaki pahalı şarap, bir anda yere düşüp mermer zeminde paramparça oluyor.
Hikayenin Sonu
Zehra ise yardımcısının uzattığı kalemi sakince alıyor; kabanını üstünden bile çıkarmadan belgeleri büyük, kendine güvenen bir imzayla tamamlıyor.
Donup kalmış Asumana dönüp, sesi yumuşak ama buz gibi bir tonda diyor:
Bu arada Asuman, artık burası senin partin değil. Az önce hem bu binayı, hem de eşinin şirketini satın aldım. Senin havan yeni planlarıma uymuyor. Güvenlik, bu iki kişiyi dışarı alır mısınız?
Serkan ve Asuman, neye uğradıklarını şaşırmış bir şekilde yerlerinde kala kalıyor. Güvenlik görevlileri ise son derece nazik ama kararlı bir şekilde onları salondan çıkarıyor.
Moral: Bir insanı kıyafetiyle asla değerlendirme. Eski bir kabanın altında belki de yarın kaderini belirleyecek biri saklanıyor olabilir.
Siz hiç böylesine kibirle karşılaştınız mı? Yorumlara kendi hikayenizi yazın! Zehra, hafifçe tebessüm ederek arkasını dönmeden önce, tüm salona göz gezdiriyor. Kristal avizelerin ışığı bu kez onun sade kabanında parlıyor. Davetliler birer birer başlarını önlerine eğiyor, bazıları hayranlıkla, bazıları mahcup bir sessizliğe gömülüyor. Zehra bir an başını kaldırıp şöyle diyor:
Unutmayın, kalbiniz kadar parlarsınız. Geriye, bu salonda göze çarpan tek şey gerçek insanlık kalır.
Adımları salonda yankılanırken kimse tek kelime edemiyor. Kapıdan çıkarken, arka sıralarda utangaçça bir alkış yükseliyor; ardından bütün salon ona ayakta alkış tutuyor. O an, Zehranın duruşuyla tüm lüks dekorlar anlamını yitirmiş, gerçek zarafet ve gücün kaynağının insan ruhu olduğu, herkesin kalbine not düşülmüş oluyor.
Ve o gece, yardım gecesinin asıl amacı, yeni bir umut ve farkındalıkla yeniden canlanıyor.
