Kocam boşanma davası açınca ve 10 yaşındaki kızım hâkime, Size annemin bilmediği bir şey gösterebilir miyim, Sayın Hakim? diye sorunca herkes bir anda sustu. Hâkim şaşırsa da izin verdi. Video başladığı anda mahkeme salonunda çıt çıkmadı.
Bak, anlatayım sana Yaklaşık on iki yıldır evliydik aynı evin kredisi, bayram sofraları, sabah kahvesiyle geçen sabahlar. Ama son zamanlarda Mehmet bana çok soğuk davranıyordu. Geceleri daha geç gelmeye başladı, sürekli iş, yoğunluk, projeler diyordu. Başta inandım, inanmak istedim. Ama ardından gelen o küçük, ama göz ardı ettiğim işaretler Sanki içimden biri Her şey yolunda değil diye bağırıyor ama duymamaya çalışıyordum.
Bizim kız, 10 yaşındaki Elif, her şeyi hissediyordu aslında. Öyle kolay kolay gözyaşı dökmenin ya da soru sormanın çocuğu değil, daha çok sessizce izler, etrafa kulak kabartırdı. Neden bu kadar içine atıyor, hiç anlayamadım aslında.
Mahkeme günü beklediğimden hızlı geldi çattı. O sabah Elif, Ben de geleceğim, diye tutturdu. Kızım, istersen gelmeyebilirsin, dedim. Hayır anne, gelmem gerek, dedi. Sanki onda bambaşka bir ağırlık vardı, hani çocuk ciddiyeti değil de büyük insan ciddiyeti.
İçeri girip de mahkeme salonunda yerimizi aldığımızda Mehmet göz göze gelmemeye özen gösterdi, yanında da avukatı oturuyordu. Hakim baştan klasik formaliteleri sordu; mal paylaşımı, velayet, görüş günü falan Midem öyle bir düğüm oldu ki anlatamam. Sanki biri yanıma oturmuş da yumruğunu mideme bastırıyor.
Tam o sırada Elif birden ayağa kalktı.
Sayın Hakim, dedi incecik sesiyle ama gayet kararlı bir tavırla, Size bir şey gösterebilir miyim? Annemin de haberi yok bundan.
Hakim şaşkınlıkla durdu ve Eğer önemli olduğunu düşünüyorsan, tabii. dedi.
Elif, ellerinde tuttuğu tabletiyle kürsüye doğru yürüdü. O an nefesim boğazımda düğümlendi, Bu çocuk ne yapıyor? Hangi sırrı saklamış bunca zaman? diye içimden geçirdim.
Ve ekrana dokundu.
O an bir video açıldı.
Önce sadece sesler duyuldu ayak sesleri, gülüşmeler, fısıltılar. Sonra görüntü netleşti: Bizim salon, Mehmet orada, yanında daha önce hiç görmediğim bir kadın, kol kola oturmuşlar, ellerini göğsünde gezdiriyor, yüzleri dip dibe… Ve Mehmet, kadını defalarca öptü.
Salonda herkes sustu, avukatın lafları havada asılı kaldı. Benim kalbim sanki o an durmuş gibiydi.
Hakim öne doğru eğildi.
Mehmet Bey, dedi ağır ağır, Bunu açıklamanız gerekecek.
İşte o an, evliliğimiz, davamız, geleceğimiz bir anda alt üst oldu
Hakim videoyu durdurdu, salonun klimasının uğultusu bir anda devleşti. Mehmetin yüzü bembeyaz olmuştu, tam köşeye sıkışmış gibi.
Avukatı acil bir şeyler fısıldamaya kalktı ama Mehmet başını hemen iki yana salladı, gözlerini Eliften ayırmadı.
Hakim tekrar konuştu.
Küçük hanım, bu kaydı nereden buldun?
Elif tableti göğsünde sımsıkı tutuyordu.
Ben çektim, dedi ürkekçe. Aslında casusluk yapmak istemedim
O gün okuldan erken gelmiş, içeride konuşmaları duymuş. Annesi sanıp bakmaya gitmiş ama içeride yabancı kadını görünce hemen kamerayı açmış.
Ne yapacağımı bilemedim, devam etti Elif. Ama eğer babam böyleymiş gibi davranmaya devam ederse gerçeklerin ortaya çıkması gerekiyordu, diye düşündüm.
İçim cız etti. Yavrum, her şeyi içine atmış, kimseyle paylaşmamış, tek başına yüklenmiş bu kadar ağırlığı.
Mehmet ayağa kalktı.
Hakim Bey, açıklayabilirim
Ama hakim elini kaldırdı, Oturun Mehmet Bey. Bunun hiçbir açıklaması yok, hele de kızınızın önünde, dedi.
Mehmet koltuğa çöktü.
Hakim bu defa bana döndü.
Hanımefendi, siz biliyor muydunuz?
Başımı iki yana salladım.
Hayır, hiçbir fikrim yoktu. Sadece aramızda soğukluk var sanıyordum.
Hakim başını onaylarcasına salladı.
Bu video sadece sadakat değil, ebeveynlik sorumluluğu ve çocuğun iyiliği ile ilgili çok ciddi bir mesele ortaya koyuyor.
Elif yanıma gelip sıkıca sarıldı, kucağımda titredikçe ben de kollarımı daha sıkı sardım ona.
Mehmet gözleri dolu dolu, Elif, yavrum Özür dilerim, dedi.
Ama Elif babasına bakmadı bile.
Hakim notlarını alıp net bir şekilde konuştu:
Bu delil ışığında velayet şartlarını tekrar değerlendiriyorum. Şimdilik geçici velayet tamamen sizde Hanımefendi. Mehmet Bey’in görüşmeleri ise denetimli olacak.
Salon birden soğudu. Benim içimde hissettiğim ise zafer falan değildi. Karma karışık bir his: acı, öfke, bir nebze huzur ama en çok da açıklık ve netlik.
Aylar sonra ilk defa gerçekler bütün çıplaklığıyla ortaya çıkmıştı.
Duruşma sonrası dışardaki koridor öyle sessizdi ki, sanki gökgürültüsünden sonra bir huzur bırakmış gibiydi. Elif elimi sanki bırakırsa kaybolacakmışım gibi sıkı sıkı tutuyordu. Yanına eğildim.
Böyle bir şeyi tek başına taşımamalıydın, dedim. Senin omuzlarında duracak kadar hafif değil bu şeyler.
Elif gözyaşı dolu gözlerle baktı bana.
Anne, kimseye zarar vermek istemedim. Sadece babamın yalanına daha fazla dayanamadım, korkuyordum.
O kadar içten, o kadar saf bir dürüstlük ki O an kalbim resmen çatladı onun için.
Çok cesurdun kızım, dedim. Bundan sonra ne olduysa gelsin önce bana anlat. Bir daha böyle ağır bir şeyin altında yalnız kalmayacaksın.
Başını salladı ve boynuma sarıldı.
Biraz sonra Mehmet’le karşılaştık, mesafesini koruyarak yaklaştı. O kadar yorgundu ki, sanki omuzlarında yılların yükü birikmiş.
Özür dilerim, dedi kısık sesle. Bunu asla görmesini istemezdim. Her şeyi düzeltirim sanmıştım, ama işte olmadı.
Ama patladı işte, dedim yavaşça. Bu işten en çok da o etkilendi.
Mehmet gözyaşları içinde başını eğdi.
Biliyorum. Mahkemenin ne isterse yapacağım. Onun için gereken ne varsa.
Cevap vermedim. Öyle yaralar var ki, hemen cümlelere dökülmüyor.
O hafta hayatımız tepeden tırnağa değişti. Avukatlar aradı, kağıtlar imzalandı. Elifle evde kendimize yeni düzen kurduk. Her şey sade, sakin. Evimiz yeniden güvenli gelmeye başladı.
Elif daha çok gülümsüyordu, daha rahat uyuyordu, ben de ilk dengeyi bulmaya başlamıştım. Çünkü en azından her şey açık, saklı gizli hiçbir şey kalmamıştı.
Mehmet denetimli görüşe geliyordu. Bazen Elif konuşuyordu, bazen susuyordu. Yaralar yavaş iyileşirdi, güven hemen oluşmazdı.
Ama onarmaya başladık ağır ağır, dürüstçe, omuz omuza.
Buraya kadar dinlediysen bana mutlaka bir şeyler yaz, olur mu? Ne düşündüğünü, sen ben olsaydın ne yapardın, çok merak ediyorum.
