Zorlu Sınavlardan Sonra Yeni Bir Hayata Doğru
Hayatımdaki Sıkıntıları Aşıp Umudu Yeniden Bulmak
45 yaşımda, hayatım âdeta bir kâbusa dönmüştü: Eşim evi terk etti, oğlumun bana sırt çevirmesine neden oldu ve ben, ne sevincimi ne de hüznümü paylaşacak birini yanımda bulamadan yalnız kaldım. Ayakta kalmak için mahallemizdeki okula temizlikçi olarak girdim, biraz para kazanıp evimi elde tutmaya çalıştım. Ancak boşanmanın ve durmaksızın süren mahkeme süreçlerinin getirdiği stres, işe odaklanmamı engelledi ve kısa bir süre sonra işten çıkarıldım.
Ailemi, evimi ve öz güvenimi tamamen kaybetmiş hissediyordum. Bir süre sokaklarda kendi başıma dolanıp, bazen temizlediğim o çöplerden bile değersiz hissettim. Bir gün yorgun bir hâlde düşünceler içinde kaldırımda yürürken, beklenmedik bir şekilde parlak bir ışık gözümü aldı, fren sesleri sessizliği böldü. Bir araba şaşırtıcı bir hızla üzerime geliyordu! Korkudan donakalmıştım, şoför son anda fren yaptı ve araba durduğunda aramızda sadece birkaç santim kalmıştı.
Arabadan, iş tulumuyla uzun boylu, gözlerinde iyilik parıldayan bir adam indi ve Farkında mısın, az kalsın ölecektin! diye çıkıştı. Şok içindeydim, sadece sessizce başımı sallayabildim. Adama hâlimi fark eden yaşlıca bir kadın köpeğiyle yanıma yaklaştı ve adama daha anlayışlı olması gerektiğini, belki gerçekten desteğe ihtiyacım olabileceğini söyledi.
Olur mu öyle, belki desteğe ihtiyacı var. Kırmayın, dedi yaşlı hanım.
Bu beklenmedik karşılaşma, hayatımda bir dönüşümün başlangıcını yaptı. Adı Sedef olan, yıllarca öğretmenlik yapmış ve zor günler atlatmış olan yaşlı kadın, gönüllü çalıştığı Kadıköy Belediyesinin kadın sığınma evinde bana geçici bir iş ayarladı. Orada, önceki işinde psikolog olan ve kriz geçiren kişilere gönüllü destek veren Selimle tanıştım. Selimin bana bakış açısı umutla doluydu ve bana hem rehberlik hem de dostluk sundu.
Selimin desteğiyle ücretsiz psikolojik destek gruplarına katıldım, sanat terapisine başladım ve yeni yetenekler öğrenmeye koyuldum. Zaman içinde şunu fark ettim: İnsanlara yeniden güvenmek mümkün ve yaşadıklarım kim olduğumu belirlemiyor. Başımıza ne gelirse gelsin, yeniden başlamak için bir umut her zaman var.
Destek Gruplarıyla Ruhsal İyileşme
Sanat terapisi ve çeşitli kurslarla yeni beceriler edinme
Zorlayıcı yaşantıları aşmanın yolları
Aynı dönemde oğlum Burakta da değişimler başladı. O da zor günler geçiriyordu, fakat danıştığı psikoloğun desteği ve aramızdaki samimi konuşmalar ona, hataların yalnız bende değil; her iki tarafta da aranması gerektiğini gösterdi. Kalbi bana yanıt vermeye başladı, anne-oğul ilişkimiz güçlendi.
Kısa bir süre sonra bir halk kütüphanesinde işe başladım. Orada krizden geçmiş kadınlarla tanıştım, hikayelerimizi paylaşıp birbirimizi destekledik, yeni yetenekler öğrendik. Gücüm ve öz güvenim tekrar can buldu.
Bir gün kütüphanede, yaşamı kadın hakları mücadelesine adamış Zeynep adında bir genç kadınla tanıştım. Zeynep, içinde taşıdığım değişim arzusunu fark etti ve zor durumda olan kadınlara destek verdiği projelerine beni katılmaya davet etti.
İnsanın kendini değiştirme iradesi ve gücü, yeni başlangıçların en büyük anahtarıdır, diyordu Zeynep.
O sıralarda psikoloji ve sosyal hizmet okumaya başladım, kendime ve başkalarına daha çok yardımcı olabilmek için. Eğitim sırasında, hayatı tam anlamıyla yaşamış bir başka kadın, rehber ve dost olan Gülferle tanıştım. Gülfer bana kendime değer vermemi, haklarımı savunmamı ve değişmekten korkmamam gerektiğini öğretti.
Zamanla oğlum Burakla aramız iyice düzeldi. O artık büyümüş, kendi ayakları üzerinde duruyordu. Birlikte uzun yürüyüşler yapıyor, hayallerimizi, planlarımızı konuşuyorduk. Onun ilgisi ve sevecenliği bana her gün umut verdi. Birlikte öğrendik ki; aile olmak ve güvenmek, bir hayatın en kıymetli değeri.
Bir gün, kendime güvenim arttıkça, dar gelirli ailelerin çocuklarına destek veren bir vakıfta gönüllü oldum. Orada, yaşadıklarıma benzer zorluklar yaşayan kadınlara ve çocuklara kendi deneyimlerimden bir umut vermeye başladım.
Gönüllülük hayatıma yeni bir anlam ve mutluluk kattı. Fark ettim ki, yaşadıklarım başka kadınlara da ilham oluyordu. Zeynep ve Gülferle birlikte, dayanışma grupları kurduk, hikayelerimizi anlatıyor, birlikte güçleniyorduk.
Gönüllülük ve çocuklara destek
Kadınlar için destek grubu kurma
İlham verme ve yeni beceriler geliştirme
Bir gün, benzer zor günler atlatmış, dar gelirli ailelerin çocuklarına öğretmen olmayı hayal eden genç bir adam benden yardım istedi. Onun hayallerinde, kendi eski umut kıvılcımımı gördüm ve ona derslerinde yardımcı olmaya başladım, mentorü oldum.
Yeniden enerjiyle dolup taşmaya başladım. Makaleler yazıyor, konferanslara katılıyor, deneyimlerimi başkalarına umut vermek için paylaşıyordum. Yazdıklarım, yeni bir hayal kurma cesareti arayanların kalbine dokunuyor, bana da huzur veren bir mutluluk getiriyordu.
Oğlum Burak da, başarılarımı görüp kendi hayallerinin peşinden koşmaya başladı. İstanbul Üniversitesinde iktisat okumaya başladı; biz ise gerçek bir takım olduk, birbirimize ilham verip bir arada yürüdük.
Zamanla, güçlüklerle mücadele eden genç kadınlara ve annelere yönelik sosyal projelerde aktif rol almaya başladım. Atölyeler ve seminerler düzenleyip, kendi hikayemi ve bilgilerimi paylaştım, onların da kendilerini güçlü hissetmesine destek oldum.
Bir gün, toplumda kırılgan gruplara destek için yapılan büyük bir etkinliğe konuşmacı olarak davet edildim. Hikayemi anlattım, tecrübemi paylaştım ve dinleyenlerin değişim için umut bulmasına destek oldum. Bu, yalnızca benim değil, birçok insanın hayatında bir kilometre taşı oldu.
Özel hayatımda, oğlum Burakla ilişkimizde sevgiyi ve güveni inşa etmeye devam ettik. Ayağımızı yerden kesen aile gezileri, sohbetler ve paylaşılan düşler vardı. Anladım ki; sevgi, aile ve gönlünü ortaya koymak hayatta en önemli şeyler.
Bir süre sonra yazmaya ağırlık verdim; yolculuğumu, kadınlara güç veren ve değişim için cesaret aşılayan yazılarla kitap haline getirdim. Okuyucularımdan gelen mesajlarla yüreklendim: Hiçbir şey insanın umudunu ve yolculuğunu elinden alamaz.
En önemli ders ise şu oldu: Hayattaki her deneyim her ne kadar zor olursa olsun büyümek, umut etmek ve sevmek için basamağa dönüşebilir. Yeter ki, bu yolda ilerlerken yaşananları değerli bulalım ve iyilikle değişimin gücüne inanalım.
Böylece hayatımdaki her sınav ve yeni keşif, bana güç ve bilgelik katmaya devam etti. Tüm yaşadıklarıma minnettarım; çünkü onlar beni ben yaptılar. Yolumda ilerlerken yeni ufuklar, imkanlar ve dostluklar beni bekliyor. Ve biliyorum ki; hayatı sürprizleriyle, her anıyla yaşamak ve her daim iyiye, sevgiye inanmak gerek.
