Biyolojik babamı hiç tanımadım. Annem bana hamileyken o, hayatımızdan sessizce yok olmuş; bir daha geri dönmemek üzere gitmişti. Sanki bir silgiyle hem annemi hem de beni kendi hayatından çıkarmıştı.
Mehmet ile ben iki yaşımdayken tanıştık. O, hayatımıza sessiz adımlarla girdi; yüksek sesli vaatler veya büyük iddialar olmadan. Annemle sade bir nikâh kıydılar, kimseye ilan etme gereği duymadılar – mutluluğun gizli kalmasında bir sakınca yoktu ona göre.
Mehmetsiz hayatı neredeyse hiç hatırlamıyorum. İlk anılarımda hep orada: güvenli, sakin, evde bir şeylerle meşgul olmayan ama kollarında beni taşımaya her an hazır olan bir adam.
Hayatımın gölgesi olan cümle
Dört yaşımdayken annem vefat etti.
Bu kısa cümle, yıllarca peşimden bir gölge gibi geldi. Mehmet hep aynı hikayeyi anlatırdı: Yağmurlu bir gece, kaza, diğer sürücü zamanında duramamış, her şey çok çabuk olup bitmiş. Detaylara hiç girmezdi sanki beni yıkıcı sahnelerden uzak tutmak ister gibi.
Bu bir kazaydı. Senin hiçbir suçun yoktu. Annen isterdi ki hayatına devam edesin.
Hikaye hiç değişmedi. Asla. Ben de soru sormadım çok küçüktüm, çok şaşkındım, etrafımda kalan tek insana çok bağlıydım.
O, tek ebeveynim oldu
Annem gittikten sonra Mehmet benim tüm dünyam oldu. Okula giderken bana beslenme hazırladı, gösterilerime gelirdi ve her seferinde en öne oturur, sanki salondaki en önemli insan benmişim gibi davranırdı. Bana kendime güvenmeyi, insanlara saygıyla yaklaşmayı öğretti.
Birlikte öğrendiğimiz basit ama çok kıymetli şeyler vardı: Bisiklet sürmeyi, araba lastiği değiştirmeyi, kimseyi kırmadan kendimi savunmayı
Beni her zaman can kulağıyla dinlerdi.
Evimizi huzur dolu bir yer yapardı.
Kendi ayaklarım üzerinde durmamı isterdi ama asla itip uzaklaştırmazdı.
Annemden bahsettiğinde, ne öfkeyle ne de kinle konuşurdu; sevgi ve nezaketle anardı.
Birisi O senin… diye başladı mı, asla üvey ya da baktığım çocuk demez, duraksamadan Kızım derdi. Ne açıklama ne de mahcubiyet hissederdi başka türlüsü mümkün bile değilmiş gibi.
Sevgisine hiç kuşku duymadım. Hiçbir zaman.
Geçen yıllar ve veda
Yıllar geçti. Büyüdük ben ve minik ailemiz; zaten hep iki kişiydik ve Mehmet hep sarsılmaz dayanağım oldu. Sağlığı bozulunca ben yanına taşındım. Sadece vicdanımdan değil, gerçekten, başka türlüsünü düşünemediğimden.
İhtiyacı olduğunda yanında oldum. Ve 78 yaşında, onu kaybettiğimde, dünyadaki yegâne gerçek babamı kaybetmiş gibi hissettim.
Cenaze sessizdi. İnsanlar onun hakkında saygıyla, iyilikleriyle, yardımseverliğiyle, lafı dolandırmadan hep yol gösterici olduğundan bahsetti. Çoğu, ne kadar şanslı olduğumu söyledi; çünkü bir çocuk olarak seçilmiş ve benimle kalmıştı.
Mehmet Bey güvenilir bir adamdı. Şimdi öyle adamlar nadiren bulunuyor.
Bir yabancı ve tuhaf bir uyarı
Tören bitmiş, ayakta zor duruyorken yaşı epey ilerlemiş, tanımadığım bir adam yanıma yaklaştı. Yüzünü hiç hatırlamadım; daha önce gördüğümden de emin değildim.
O, başsağlığı dilemedi. Eğilip bana neredeyse fısıltıyla ve çevreden kaçan bakışlarla konuştu:
Annenin başına gerçekten ne geldiğini öğrenmek istiyorsan, üvey babanın garajındaki en alttaki çekmeceye bakmalısın, dedi.
Sonra bir daha dönüp bile bakmadan uzaklaştı. Ne kendini tanıttı, ne soru sormam için fırsat verdi.
Durup onu çağıracak bile olamadım.
Nereden ne bildiğini hiç anlamadım.
Doğru mu söylüyor, yalan mı, emin değildim.
Fakat cümle aklımdan çıkmadı.
Orada, olduğum yerde taş kesildim; içimde yankılandı: en alttaki çekmece… gerçek… anne… Etrafta konuşanlar, müzik, taziye sözleri arka plana karıştı.
Evin mirası ve şüpheye açılan kapı
O gün eve dönüp Mehmetin bana bıraktığı o tanıdık eve girdiğimde, bu sözlerin sadece birisinin saçmalıkları olduğunu kendime anlatmaya çalıştım. Bazen cenazelerde insanlar acıyla, eski kırgınlıklarla ya da kafalarındaki karışıklıkla olmadık şeyler söyleyebilirlerdi.
Ama o akşam fark ettim ki ben o çekmeceye bakmadan uyuyamayacaktım. İçimde Mehmete olan güven değil, ilk defa hikâyemize bir gölge düşmüştü. Ve bilmemenin ağırlığıyla baş edemeyecektim.
Bahçeden geçip garajın paslı kapısını açtım; içeriye eski ahşap, metal ve aletlerin kokusu yayıldı. Her şey tam olması gerektiği yerdeydi tam Mehmetin düzeniyle.
Bazen bir tek cümle bile hayatı altüst etmeye yeter, hele ki fısıldanarak söylendiyse.
Tezgâha yaklaştım. Ellerim hissettiğimden daha çok titriyordu. Yine de eğildim, o alt çekmeceyi dikkatlice kendime çektim, açtım.
O an içinden ne çıkarsa çıksın, artık bir şeyi biliyordum: O yabancının sözleri, içimde sahip olduğum kesinliği sonsuza dek değiştirmişti.
Sonuç: Mehmetin sevgisi, büyüdüğüm hayatın değişmez gerçeğiydi. Ama bazen en sağlam hikâyeler bile, ortaya çıkan bir soruyla sınanır ve o soru mutlaka cevap ister. O çekmeceyi aralayarak, hem geçmişimle, hem de kendi içimde neyin gerçekle neyin hayal olduğunun izine ilk adımı atmış oldum.
