Parkta Bir Mucize: O Gizemli Genç, Dünyanın En İyi Doktorlarının Başaramadığını Yaptı!
Bazen hayat insanı öyle bir köşeye sıkıştırıyor ki, çaresizlikten nefes bile almıyorsun. Bu hikâye bana, mucizelerin en umulmadık yerlerde bile gerçekleşebileceğini hatırlattı.
**Altın Sarısı Park ve Umutsuzluğun Gölgesi**
Küçük kızım Selinin tekerlekli sandalyesini, sonbaharın altın yapraklarıyla örtülmüş park yolunda ağır ağır sürüyordum. O küçük bedeni, geçirdiği korkunç kazadan bu yana iki senedir bacaklarını hissedemiyor, ayaklarını dizlerine kadar sıcak bir battaniyeyle örtebiliyordum. Umut neredeyse tükenmişti; Almanyadan Amerikaya, gitmediğimiz hastane kalmamıştı. Hepsinin dediği aynıydı: “Kabullenin, yapacak bir şey yok.”
**Her Şeyi Değiştiren Karşılaşma**
O gün parkta garip bir genç yolumuzu kesti. Üzerinde sıradan bir mont, elinde ise basit bir ney vardı. Oracıkta duruyor ve sadece bize bakıyordu. Sabır taşım çatlamak üzereydi, öfkeyle gence seslendim:
Lütfen yolumuzdan çekil, eve dönüyoruz, dedim.
Ama genç adı Buraktı sonradan öğrendiğim kadarıyla istifini bile bozmadı. Bakışları benden çok, kızım Selinin gözlerinde, öyle derindi ki, sanki ruhunun en içindeki sesi duyuyordu.
Müzik, onun ruhunun ilacı olur, dedi usulca ama inanılmaz bir kararlılıkla.
**Bir Nota, Bir An**
Ne diyeceğimi şaşırmışken Burak, neyi dudaklarına götürdü. Ortalığı bir nota doldurdu; keskin, berrak ve öyle güçlüydü ki etrafın sessizliği ile kulağımda çınladı.
Aynı anda Selinin battaniye altındaki bacakları birden oynadı! Küçük bir çığlık attı, gözleri yaşla doldu.
Baba! Bacaklarım Sıcak hissediyorum, diye fısıldadı titreyerek.
O ana kadar gözyaşlarımı saklamıştım, ama şimdi Selin yavaşça kollarından güç alıp oturduğu sandalyeden doğruldu, dizleri titreyerek Ben nefes almaya bile korktum, o anı bozmaktan ödüm koptu.
**Kayıp Sırrın Ardından**
Kızım ilk adımını atarken, şükürle Buraka dönmek istedim, en azından adını sorabilmek için. Ama dönüp baktığımda, Burak güneşin altın ışıklarında usulca uzaklaşıyordu, bir daha arkasına bile bakmadan Yalnızca hışırdayan yapraklar cevap oldu bana.
Dur! Sen kimsin?! diye haykırdım, ama tek duyduğum rüzgârın sesi oldu.
**Hikâyenin Sonu**
Selin, iki adım daha atıp boynuma sarıldı. Sarıldık, ağladık; sevinçten, minnetten ve yeniden filizlenen umudumuzdan.
Aylar geçti üzerinden. Selin şimdi sadece yürüyor değil, dans ediyor. Doktorlar buna “spontan iyileşme” diyor, tıbbi mucize diye tarif ediyorlar. Ama ben gerçek mucizeyi iliklerime kadar biliyorum; bazen ne bıçak ne ilaç lazım hayata. Bazen sadece ruhu duyanın üflediği doğru bir nota yeter.
O günden sonra neyi elime alıp defalarca o parka gittim, belki bir gün Burakı bulur da teşekkür ederim diye Fakat bir daha karşılaşmak nasip olmadı. Duyduğuma göre, bir başka şehirde bir çocuk hastanesinin kapısında görülmüş Fakat orası başka bir hikâyenin başı.
Ve ben, her sonbaharda sararan yaprakların arasında hayatın ne kadar beklenmedik sürprizler hazırlayabileceğini tekrar öğreniyorum. Umut, bazen sadece beklemediğin bir anda, beklemediğin bir yerden gelir.
