Hayat Boyu Unutamayacağı Bir Ders: O Adamın Fakir Olduğunu Sanmıştı, Ta Ki Kartvizitini Görünceye Kadar!
Bazen dış görünüş aldatıcı olabilir, kibir ise pahalıya patlar. Bu hikaye, İstanbulun en lüks semtlerinden birindeki seçkin bir parkta yaşandı. Parkın her köşesinde gösterişli detaylar göze çarparken normal bir hafta içi günü orada olanlar yaşananlara inanamadı.
Kum Havuzu Herkese Göre Değil
Güneşli bir öğle vaktiydi. Parkın ortasındaki tertemiz kum havuzunda küçük bir oğlan çocuğu oynuyordu. Sırtında sade bir tişört, üzerinde şort vardı. Yani yalnızca oyun oynamak isteyen bir çocuğun rahatlığı. Elindeki eski bir arabayla kumda vakit geçiriyordu.
O sırada şık ve pahalı bir pardösü giymiş bir kadın, elinden tuttuğu oğluyla birlikte yaklaştı. Kadının çocuğa bakışları küçümsemeyle doluydu. Kendi oğlunu hızla geriye çekti.
Aşağılama
Kadın dudaklarını büzüp küçümseyici bir sesle:
Başka bir yerde oyna! Senin gibilerin özel parklarda işi yok. Burada bir şey kırarsan, ailen ödeyemez bile, dedi.
Çocuk neye uğradığını şaşırdı, böyle bir tepkiyi hak edecek ne yaptığına anlam veremeden kadına baktı.
Babanın Gelişi
O esnada kum havuzuna doğru, üstünde kusursuz bir takım elbise olan uzun boylu bir adam yürüdü. Sakin bir şekilde oğlunun omzuna elini koyup kadına gözlerini ayırmadan kararlı bir bakışla seslendi:
Aslında, sizin burada bulunmanıza izin veren kişi o,” dedi soğukkanlı ve otoriter bir sesle. “Bu parkı onun için inşa ettim.
Kibir ve Önyargı
Kadın gözlerini devirip alaycı bir kahkaha attı:
Tabii tabii! Sanki inandım. Sen benim kocamın kim olduğunu biliyor musun? O, bu ilçedeki en büyük firmanın yöneticisi! Sen ise burada hava atmaya çalışan birisin.
Gerçek Ortaya Çıkıyor
Adam, ifadesini değiştirmeden ceketinin iç cebinden bir kartvizit çıkarıp kadına uzattı. Kadın, kartın üzerindeki ismi ve unvanı görür görmez birdenbire yüzü bembeyaz oldu. Elleri titremeye başladı.
Aynı anda çantasındaki telefon deli gibi çalmaya başladı. Adam hafifçe gülümseyerek:
Sanırım arayan eşinizdir. Az önce işini kaybettiğini haber veriyordur, dedi.
Kadın telefona baktı, ekranda kocasının adı parlıyordu.
Hikayenin Sonu
Kadın ne diyeceğini bilemeden adama baktı. Kartvizitte, kocasının firmasının da bağlı olduğu holdingin sahibi yazıyordu. Az önce, geleceğinin sahibine hakaret etmişti.
Lütfen, bilmiyordum diye kekeledi, ama adam çoktan arkasını dönmüştü.
Haydi oğlum, dedi babası, Artık eve gidelim. Anlaşılan bu parkın yeni bir güvenliğe ihtiyacı var, ki ziyaretçilerin kibar olup olmadığını kontrol etsin.
Kadın, çantasındaki telefonun susmak bilmeyen sesi eşliğinde parkın ortasında kala kaldı. O gün sadece statüsünü değil, ömrü boyunca unutamayacağı bir ders de kazanmıştı: Asla kimseyi dış görünüşüyle yargılama ve kendini başka insanlardan üstün görme.
Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Sizce adamın davranışı adil miydi? Yorumlarda buluşalım! Bir anne oğlunun elini kaygıyla sıktı, bütün kibri eriyip gitti. O ise arkasında kalan sessizliğin içinde neyi asla satın alamayacağını anladı: saygının ve insanlığın değerini.
Adam ve küçük oğlu ellerini tutuşup ağır ağır bahçenin kapısına doğru yürürken, parkın en güzel ağacının altında durdular. Baba diz çöküp oğlunun gözlerinin içine baktı:
Oğlum, dedi yumuşakça, unutma, herkes değerli ve önemli bir insandır. Elindekiler, giydiklerin, ya da kartvizitin Hiçbiri gerçek büyüklüğün ölçüsü değildir. Gerçek büyüklük, kalptedir.
Küçük çocuk başını salladı, o da içinden, bugünü ve babasının sözlerini ömür boyu unutmayacağını biliyordu.
Parkın ufkunda, güneş balçık gibi altına boyadı ağaç gövdelerini. Ve o gün, sıradan bir anda, kibirin yerine derin bir ders filizlendi; hayat boyu unutulmayacak bir nezaket tohumu toprağa düştü.
Bazen insan büyürken, asıl büyüklük insanlıkta gizlidirve çoğu zaman en değerli ders, beklenmedik bir günde karşımıza çıkar.
