Derler ki, düğün yeni bir hayatın başlangıcıdır. Fakat benim için bu gün, yıllardır kurduğum hayalin yıkıldığı an oldu.
**Bölüm 1: Mükemmel Gelin Maskesi**
Sevda aynanın karşısında duruyordu. Üzerinde bembeyaz, dantel işlemeli gösterişli bir gelinlik, yüzünde profesyonel bir makyaj, dudağında parlak bir gülümseme Ama gözlerinde sevgiye dair hiçbir parıltı yoktu. Telefonda fısıltıyla, kendinden emin bir ifadeyle şöyle dedi:
Tören bitsin yeter. Onun adı ortak hesabımızda görününce, artık Ege kıyılarına birlikte taşınabileceğiz.
**Bölüm 2: Yıkılan Dünya**
Kapı aralığından ben, Kerem, içeri girdim. Elimde özenle seçtiğim bembeyaz güllerden bir buket vardı; saf sevgimin simgesi. Fakat Sevdanın söylediklerini duyunca tüm içimdeki huzur bir anda kayboldu. Her kelimesi adeta içimi hançerliyordu.
Sevda konuşmaya devam etti:
O kadar saf ki Gerçekten ailemin mirasının peşinde olmadığımı sanıyor. Bana sadece onun parası lazım.
**Bölüm 3: Öfke ve Sessizlik**
Elimdeki çiçeği öyle bir kavradım ki, sapları ellerimde kırılıp dikenleri avuçlarımı deldi, ama acıyı hissetmiyordum. Gölgem Sevdanın üzerine düştü, odadaki güneşi bile kapattı.
**Bölüm 4: Gerçek Anı**
Sevda birden döndü. Yüzü bir anda gelinliğinden de beyaz kesildi. Telefonu elinden kayıp yere, parkelerin üstüne çarptı. Odayı bunaltıcı bir sessizlik sardı.
**Bölüm 5: Son Perde**
Elimdeki biçimsizleşmiş çiçeklere, ardından Sevdanın gözlerinin ta içine baktım; soğukkanlı ve kararlıydım.
**Eline geçen tek miras, az önce çöpe attığın hayaller oldu,** dedim.
Sonra ani bir hareketle başından duvağını çekip aldım.
Sevda kaskatı kesildi, kıpırdayacak hali yoktu. İncecik duvak avuçlarımda kaldı. Bağırmadım; sessizliğim öfkemden bile ürkütücüydü.
Kerem, düşündüğün gibi değil dedi titrek bir sesle, Ben sadece
Sen sadece gerçek yüzünü gösterdin bugün, dedim sözünü keserek.
Duvak parçasını yerin en köşesine, toprağa, ayaklarının dibine attım. Cebimden nikâh yüzüklerinin olduğu kadife kutuyu çıkardım, açmadan masanın üstüne, yere düşen telefonun yanına bıraktım.
Misafirler bekliyor, dedi Sevda, son bir umutla. Ne diyeceğim ben şimdi onlara?
Kapıya yöneldim; fakat bir an için durdum.
De ki, gelin yeni hayatına binen treni kaçırdı. Damat ise sonunda gözünü açtı.
Arkamı dönmeden çıktım. Bahçede arabamın motorunun sesi yankılandı. Sevda, hayatının en pahalı gelinliğinde, o soğuk odada, yapayalnız ayakta kaldı. Artık düğün yoktu. Sadece baş başa kaldığı hırslarının ve paramparça olmuş hayallerinin üzerinden geçerek, tek başına döneceği uzun bir yol vardı.
Bu hayat bana şunu öğretti: Kimseyi gözlerinde olmayan sevgiyi varmış gibi görmeye çalışma. Gerçeklerin üstünü örten her hayal, bir gün hayatını altüst etmeye yeter.
