Yıllar boyunca, ormanın kenarındaki o eski evde tek başına yaşadı yaşlı adam. Eskiden öyle miydi? Evin bahçesinde arabalar, kahkahalar, dostlar ve bazen akrabalar olurdu; içeriden çay sohbetlerinin sesi gelirdi. Zamanla hepsi kaybolup gitti. Eşi vefat etti, oğlu çok uzaklara taşındı, neredeyse hiç selam da yazmaz oldu. Göl kıyısındaki ev sessizliğe gömüldü.
Adam bu yalnızlığa alıştı. Her sabah verandasına çıkar, çam ağaçlarının arasına bakar, rüzgarın uğultusunu dinler, sobaya odunu atardı. Arada sırada uzaktan bir ceylan ya da tilki görür, ama hiçbir vahşi hayvan evin civarına yaklaşmazdı.
O sabah güneş daha doğmadan uyandı. Önce sanki rüzgar dalı kapıya vurdu sandı. Sonra verandadan ağır bir ses geldi, sanki biri bastırıyormuş gibi.
Yaşlı adam kalın hırkasını giyip kapıyı açtığında adeta donakaldı. Kapının hemen önünde koca bir boz ayı duruyordu. Ağzından buhar yükseliyordu, kürkünde kar taneleri parlıyordu. Ama asıl ilginç olan başka bir şeydi.
Ayının ağzında minicik bir yavru ayı vardı. Yavrucağı öylece tutmuştu ama ne hırladı, ne diş gösterdi. Yalnızca adamın gözlerinin içine baktı. İçinde zerre hiddet yoktu, sadece büyük bir endişe vardı.
Yaşlı adamın kalbi kulaklarında atıyordu. Herkesin yapacağı gibi kapıyı kapatıp eve kaçmak geçti aklından. Mantığı da öyle diyordu.
Ama ayının bakışı adamı durdurdu. Ağır adımlarla verandaya çıktı. Ayı yavrusunu dikkatlice yere bıraktı.
O an ayı öyle bir şey yaptı ki, adam niçin buraya geldiğini tam anlamıyla fark etti.
Yavru neredeyse hiç kıpırdamıyordu. Adam eğilip baktığında, minik pençesine sıkışmış ince bir tel tuzağı fark etti. O kadar derine saplanmıştı ki, yavrunun derisini kesmiş, yavru ya kıpırdayamıyor, ya güçlükle nefes alıyordu.
Adam temkinlice teli açıp pençeyi kurtardı. Yavrucağı yavaşça kucaklayıp sobanın yanına götürdü. Üzerine eski yün bir battaniye örttü, yavaş yavaş ovuşturarak onu ısıtmaya çalıştı.
O sırada anne ayı da verandada durup gitmeden, gözünü bir an olsun evden ayırmadı.
Biraz zaman geçince yavru ayı hafifçe hareket etti, gözlerini araladı. Yaşlı adam tekrar kucağına aldı, veranda kapısına çıktı.
Ayı yaklaştı, yavrusunu nazikçe pençeleriyle aldı. Aniden başını kaldırıp, yaşlı adamın eline burnunu dokundurdu.
Sonra bir şey demeden, yavaş yavaş arkasına bakmadan ormanın içine çekildi.
Ertesi sabah, yaşlı adam ormanda dolaşırken daha bir sürü tuzak buldu. Hepsini topladı, yok etti.
O günden sonra, yıllar önce olduğu gibi, her sabah ormanın derinliklerinde yürüyüşe çıkmaya başladı yeniden. Sanki hayatı, o beklenmedik misafir sayesinde tekrar canlanmıştı.
