Kocası, zavallı kaynanasına alaycı alaycı gülerken, eşi ona beklenmeyecek bir ders verdi
Bazen insanları sadece üstündekilere bakıp yargılarız; ama çoğu zaman başarılarımızın temeli, o ellerin toprağa dokunduğu yerden yükselir. Hayatın bumerangı gaddardır; fırlattığında, çarpıp döner ve seni bulur.
Bölüm 1: Herkesi Sersemleten Olay
Her şey, Ankaranın kenar semtlerinde bir villanın demir kapısında başladı. Yaşlı ve ufak tefek bir kadın; Gülcan Hanım, üzerindeki eski mavi pardesüsüyle iki saat boyunca dolmuşlarda sallanarak kızını görmeye geldi. Eline bir poşete sarılmış, bahçesinde yetiştirdiği taptaze sebzeleri almıştı.
Ama anlatacağım sıcak karşılama, damadından gelmedi: Damadı Burak. Markalı takım elbisesi, göz alıcı güneş gözlükleriyle kendini etraftakilerin efendisi gibi gören bir adamdı.
Dün de söyledim sana! diye bağırdı Burak, elini savurarak, Bu köy kokan sebzeleri istemiyoruz! Çek git buradan!
Tam o sırada içeriden aceleyle Yasemin fırladı. Gözleriyle annesinin kapıdan itilmek üzere olduğunu gördü.
Anne! Onu dinleme! dedi, Burakı kolundan iterek.
Burak dudaklarını buruşturup yakasını düzeltti.
İmajımızı bozuyorsun, belli olmuyor mu? Şu dilenciyi gönder, hele komşular görmeden.
Yaseminin bakışları çelik gibi oldu. Korkak eşten bir anda kararlı bir iş kadınına dönüştü. Burakın yanına yaklaşıp öyle bir tonda fısıldadı ki, adamın ensesinden soğuk bir ter aktı:
O dilenci dediğin, ben bu evi alayım diye üç işte çalıştı. Sen sadece doğru yere damat oldun.
Yasemin, Burakın ceketinin cebinden sıfır arabasının anahtarlarını alıp yüksek bahçe duvarının üstünden sokağa fırlattı.
Hadi, git getir, dedi buz gibi bir sesle.
Burakın ağzı açık kaldı. Yasemin arkasını döndü, annesine sımsıkı sarıldı.
Bölüm 2: Sonrası (DEVAMI)
Kısa süren sessizlikte Burak, bir tarafta karısına bir tarafta kayınvalidesine bakakaldı. Dışarıda, benim hakkımda ne derler dediği komşular, şimdi pencerelerde, balkonlarda yerini almış, merakla bu adam ne yapacak diye izliyorlardı.
Ne yapıyorsun sen?! diye bağırdı Burak, tüm o havalı duruşu çatırdayarak. O benim arabam!
Yasemin, annesinin koluna girip yavaşça arkasını döndü:
Senin mi? Araba şirketin, ev benim üstüme. Üstündeki ceketi bile kartımdan aldın. Zengin rolüne fazla kaptırdın kendini, köklerini unuttun.
Yavrum, siz benim yüzümden kavga etmeyin, dedi Gülcan Hanım, silik bir sesle. Döneyim ben.
Hiçbir yere gitmiyorsun anne, dedi Yasemin kesin ve güçlü. Hadi, içeri, kek ve çay seni bekliyor. Burak ise
Burakın suratındaki panik, Yaseminin blöf mü yaptığına mı yoksa gerçekten ciddi mi olduğuna anlam vermeye çalışıyordu.
Burak, iki seçeneğin var. Hemen git, anahtarı bul, bu gece otelde kal ve kendine gel. Ya da rol yapmaya devam et, yarın boşanma davası ve tüm hesapların kapanması. Düşün bakalım.
Ders
Burak bir an karısının soğuk yüzüne baktı, sonra da kendine acıyan gözlerle bakıp kederlenen kayınvalidesine. Çizgiyi çoktan geçtiğini hissetti.
Komşuların bakışları arasında, sarkık omuzlarla kapıdan dışarı çıktı. Dışarıda çimenlerin, yol kenarındaki çamurun dibinde anahtar aradı. Marka ayakkabıları balçığa bulandı, çok önemsediği imajı, kendi kibriyle yok oldu.
Yasemin ise, evin ferah mutfağında annesine çay doldurdu. Masanın köşesinde, poşetin içinde o kırsal sebzeler duruyordu.
Affet beni anne, dedi, annesinin ellerini tutarak. İş, para, güç derken ona geçmişimizi unutturdum. Bir daha asla.
Salatalıklar mis gibi, çıtır çıtır, diye güldü Gülcan Hanım, kırgınlığı gizleyip. Tadına baksa, Burak da bayılırdı.
Son
Bir saat sonra Burak geldi. Üstü başı çamur, nefes nefese, anahtar elinde. Mutfakta sessizce oturdu. O kırsal sebzelerden nefis yemek hazırlanmıştı.
Otur, dedi Yasemin kısa bir sesle.
Burak hiç karşı koymadı. Sadece cılız bir sesle ilk defa baktı kayınvalidesine:
Özür dilerim, Gülcan Hanım.
Yasemin hesapların hiçbirini hemen açmadı. Burak da, ilk kez, ailesine layık olabilmek için iş aradı ve kendi emeğiyle kazanmaya başladı.
**Hikayenin özeti:**
* Ailenden, hele ebeveynlerinden asla utanma.
* Paranın satın alamayacağı tek şey onurdur.
* Kimi zaman, insanı uyandırmanın yolu, ona acı bir ders vermektir.
