Kocası, zavallı kaynanasına alaycı kahkahalar atarken, karısı beklenmedik bir şey yaptı…
İnsanları sık sık dış görünüşüne göre yargılarız, kimlerin ellerinin bizim başarımızın temelini ördüğünü unuturuz. Bu hikaye, hayatın bumerangı gibi dönen adaletine dair tuhaf bir rüya gibi. Gerçekten acı bir şekilde geri döner…
Bölüm 1: Herkesi Şaşırtan Sahne
Her şey, Boğaz’a bakan görkemli bir villanın demir kapısında başladı. Mürvet Hanım, yaşlı ve kendine yeten bir kadın olarak, sade mantosuyla iki saat banliyö treninde yolculuk etmişti; kızı Zeynepi görmek için. Elinde kendi bahçesinden özenle topladığı meyve ve sebzelerle dolu mütevazı bir poşet tutuyordu.
Kapıyı açan, ne sıcak bir hoşgörüydü ne de hoş geldin. Karşısında damadı Berk vardı: Pahalı takım elbisesi, şık güneş gözlüğüyle kendini hayatın efendisi sanan bir adam. Yüzünde küçümseyici bir ifade belirdi.
Dün de söyledim ya! diye bağırdı Berk, elindeki poşete istemsizce burun kıvırarak. İstemiyoruz bu köylü malını. Hadi, başka bir kapıya.
Tam o sırada içeriden Zeynep fırladı dışarı. Annesini kocasının kapıdan itmeye çalıştığını görünce hiddetlendi.
Anne! Onu dinleme! diye bağırdı Zeynep, Berki iterek kenara çekti.
Berk gülerek yakasının düğmesini düzeltti:
İmajımızı mahvediyor bu sefillik. Şu dilenciyi gönder, rezil olmayalım, herkes balkonlarda bakıyor zaten.
Zeynepin bakışları birden değişti. Korkak bir eş olmaktan çıkıp, gözü kara bir iş kadınına dönüştü. Usulca yaklaşarak Berkin kulağına fısıldadı, sesinin serinliğiyle tüylerini ürpertti:
O dilenci dediklerin var ya… Ben bu evi sadece onun üç ayrı işte çalışması sayesinde alabildim! Sen ise sadece şanslı bir evlilik yaptın, başka bir özelliğin yok.
Zeynep aniden Berkin ceketinin cebinden jipinin anahtarlarını çıkardı ve hiç beklenmedik bir şekilde onları yüksek bahçe duvarının üzerinden caddeye fırlattı.
Getir bakalım, dedi buz gibi bir ifadeyle.
Berk şoke içinde donup kaldı. Zeynep arkasını döndü, annesinin ellerini nazikçe tuttu.
Bölüm 2: Sonrası (DEVAM)
Bir anda her şey sessizliğe gömüldü. Berkin yüzü kızarmış, öfke ve utançla bir Zeynepe, bir de anahtarların kaybolduğu duvara bakıyordu. İronik olan, gözünden düşmekten en çok korktuğu komşuların, şimdi balkondaydı; ellerinde fincanlarla hayat beyisinin rezilliğini seyrediyorlardı.
Hayırdır ya, kafayı mı yedin! diye bağırdı Berk, tüm gösterişi bir anda uçup gitmişti. O benim arabam!
Zeynep arkasına dönüp annesinin koluna girdi:
Senin mi? Berk, araba şirketin üstüne. Ev benim üstüme. Ceketin dahi benim kartımla alındı. Sen, oyununu fazla ileri götürdün ve asıl kim olduğunu unuttun!
Zeynepciğim, lütfen tartışmayın benim yüzümden, diye fısıldadı Mürvet Hanım, ortamı yumuşatmaya çalışarak. Ben gidivereyim, kızım.
Hiçbir yere gitmiyorsun anne, dedi Zeynep kararlı bir tonla. Eve giriyorsun, çayımızı içip börek yiyeceğiz. Berke gelince…
Zeynep, kocasına döndü; Berk kadının blöf yapıp yapmadığını anlamaya çalışırken panikledi.
Berk, iki seçeneğin var. Ya hemen anahtarlarını bulup bu geceyi otelde geçirirsin, ne olduğunu idrak edene kadar. Ya da bu tiyatroyu sürdürürsün ve yarın bütün hesaplarını kapatıp boşanma davası açarım. Süren başladı.
Büyük Ders
Berk, karısının soğuk bakışları arasında kayboldu. Mürvet Hanım ise kendisine kinle değil, acıyarak bakıyordu. Sınırı aştığını anladı.
Apartmandaki komşuların şaşkın bakışları arasında, sırtı kamburlaşmış, kapıya doğru yürüyerek caddenin çimlerinde, bulutların gölgeleriyle karışmış çamurlu yerde anahtarlarını aramaya başladı. Pahalı ayakkabıları iyice çamura bulandı, imaj dediği şeyin tüm maskesi, kendi kibriyle ayaklar altına serildi.
O esnada Zeynep, ferah mutfakta, çay dolduruyordu. Masada, anne yadigarı o sebze poşeti göz kamaştırıyordu.
Özür dilerim anne, diye fısıldadı Zeynep, annesinin yaşlı, nasırlı ellerini kavrayarak. O kadar çok çalıştım ki, bu adamın aslımızı unutmasına izin verdim. Bir daha asla…
Taze salatalıklar yeşerdi yine, Zeynepciğim, dedi Mürvet Hanım, her şeyi unutmuş gibi tebessüm ederek. Berk de denese aslında çok severdi.
Final
Bir saat sonra Berk eve döndü. Üstü başı toprak, anahtarlar elinde. Sessizce mutfağa geçti. Masada, pis denilen o sebzelerden nefis bir akşam yemeği vardı.
Otur, dedi Zeynep kısa bir tavırla.
Berk sessizce oturdu. Bu defa tartışmadı. Evliliklerinin ilk defa bu kadar sarsıldığını hissetti. Mürvet Hanıma bakıp hafifçe başını eğdi:
Kusura bakmayın Mürvet Hanım.
Zeynep ertesi sabah tüm banka hesaplarını açmadı. Berk, ailesini hak etmek için çalışmaya başladı, ilk kez kendi emeğiyle para kazandı.
**Hikayenin mesajı oldukça açık:**
* Ailenden asla utanma.
* Parayla ev alabilirsin, ama asalet satın alamazsın.
* Bazen bir insanın uyanması için, ona gerçekleri tokat gibi göstermek gerekir.
