Bir sandviç ve 15 yıl süren bir sır
Bazen sıradan bir iyilik yaptığımızı sanırız. Oysa belki tam da o iyilik, kendi geçmişimizin anahtarıdır.
Bugün, size Emrenin garip hikayesini anlatmak istiyorum. Herkese bir hatırlatma: Başkasının acısına kayıtsız kalmayın.
**Birinci Sahne: İnsanlık İmtihanı**
Emre ve sevgilisi Sevgi, Modada Kadıköy sahil parkında oturuyorlardı. Güneş pırıl pırıl, deniz kokusu, keyifli atıştırmalıklar, tam bir huzur Ta ki, eski kıyafetler içinde, harap tahta bir kamyonet oyuncakla küçük bir çocuk yanlarına yaklaşana kadar.
Sevgi dudak büktü, gözlerini kaçırdı:
Biraz uzak dur, zor nefes alıyoruz, dedi burnunu kıvırarak, çocuğa bakmaya bile tenezzül etmeden.
**İkinci Sahne: Merhamet Eli**
Emre, çocuğun hüzünle dolu, çaresiz gözlerine bakmaya dayanamadı. Sevginin memnuniyetsizliğini umursamadan öğle yemeğinin olduğu poşeti açıkça çıkardı ve çocuğa uzattı.
Al bakalım, hepsi senin olsun, dedi yumuşak bir sesle.
Çocuk poşeti titreleyen elleriyle kavradı. Ama Emrenin beklentisinin aksine yemeğe saldırmadı. Koşarak uzaklaştı, ardında garip bir sessizlik bırakarak.
**Üçüncü Sahne: Gizli Sığınak**
Emrenin içinde bir şeyler kıpırdadı; merak mı, his mi? Peşine takıldı, eski bir bakkalın arkasındaki loş sokağa yöneldi. Orada, yere serili yıpranmış battaniyelerin üstünde yaşlı bir kadın yatıyordu. Çocuk sandviçi özenle açtı, minik parçalar koparıp kadının ağzına vermeye başladı. Emre, gölgeler içinde donup kaldı, kalbi sıkıştı.
**Dördüncü Sahne: Kaderin Kolyesi**
Kadın, dudaklarında güçsüz bir tebessümle, boynundaki yıpranmış gümüş kolyeyi çıkardı, çocuğun eline sıkıştırdı. Emre yaklaşınca, aniden durdu; zaman sanki yavaşladı. Sokak lambasından süzülen ışık, kolyeyi aydınlattı.
İşte oradaydı. Zambak motifli, annesinin o kaybolduğu gün boynunda olan o kolye. On beş yıldır özlemini çektiği, hiçbir zaman unutamadığı o kolye
**SON:**
Emre usulca ortaya çıktı, sesi titrek:
Bu kolye n-nasıl sizin elinizde? dedi, şaşkınlıkla kolyeyi işaret ederek.
Kadının bakışları yerin yüzüne çakılıydı. Uzun uzun Emrenin yüzüne baktı ve gözleri birden doldu.
Emre?.. Oğlum, gerçekten sen misin? diye fısıldadı güçsüz bir sesle.
Meğerse, on beş yıl önce yaşanan bir otobüs kazası sonrası annesi hafızasını yitirmiş, kim olduğunu ve nereden geldiğini hatırlayamaz olmuş. O günden sonra sokaklarda yaşamış, hayata tutunan tek yanı, bir sığınma evinde yolunun kesiştiği yetim çocuk ve boynundaki sembolik kolye olmuş. Tek umudu, kolyenin bir gün onu evine götüreceğiydi.
Emre tozlu asfalta çöktü, annesine sımsıkı sarıldı. O an birden anladı; Sevgiyi dinleyip çocuğu yanından uzaklaştırsaydı, yarım ömrünü aradığı annesini asla bulamayacaktı.
**Ders:** Kalbinizin gördüğünü gözlerinizden gizlemeyin. Bir yabancıya iyilik etmekten asla çekinmeyin. Belki de, aradığınız mutluluğun anahtarı onun elindedir.
