Dış Görünüş Mü, Altın Kalp Mi?
Bazen statüye ve kusursuz görünüme öyle kapılıyoruz ki, bizi buralara getiren insanları unutuyoruz. Bugün yaşadıklarım, bana gerçek yoksulluğun parada değil, insanın ruhundaki boşlukta saklandığını tekrar hatırlattı.
**1. Sahne: Soğuk Bir Salonda İhtişam**
Büyük bir otelin davet salonunda, kristal avizeler altında, pahalı parfümlerin ağır kokusu havada asılıydı. Üzerimde binlerce lira ödeyerek aldığım bir tasarım elbise Hayalimdeki düğün gecesi. Mutluluğuma gölge düşmeden her şeyin kusursuz olması gerekiyordu.
Tam bu sırada, kapıda annemi; Melek Hanımı gördüm. Üzerindeki eski örme hırkası ve elinde sıradan bir market poşetiyle salona utangaçça girmişti. İçim buz kesti. Yüzüme kaynar sular döküldü sanki. Yanına koştum, fısıltıyla ama öfkeyle konuşmaya başladım:
Anne, bu halde mi geldin? İnsan biraz özenir! Herkesin içinde böyle giyinip beni mahcup mu edeceksin? Lütfen çık salondan!
**2. Sahne: Son Hediye**
Annemin gözleri doldu. Titreyen elleriyle bana market poşetini uzattı:
Sare kızım, sen el açmadan şu fındıklı kurabiyeleri getirdim En sevdiğindendi, belki açsındır, dedim.
Öyle kızgındım ki, poşeti ellerinden ittim. Kurabiyeler yere saçıldı, hepsi o şık parkeler üzerinde dağıldı
**3. Sahne: Gerçeğin Sesi**
Birden kalabalıktan nişanlım Baran çıktı. Yüzünde solgun, buz gibi bir ifade vardı. Kurabiyelere baktı, sonra gözlerimin içine.
Demek sana emek veren, evini satıp üniversite masraflarını ödeyen annene böyle davranıyorsun ha?
**4. Sahne: Gerçek Adam**
Barana bir şeyler açıklamaya çalıştım, elini tuttum. Ama o hızla geri çekildi. Sonra salonda herkesin gözü önünde diz çöküp kurabiyeleri toplamaya başladı. Annemi ayağa kaldırdı, koluna girip ona destek oldu:
Eğer onun için annesi bir hizmetçi ise, ben de öyleyim. Biz gidiyoruz, Sare.
**5. Sahne: Hayallerin Yıkılışı**
Donup kaldım. Baran ve annem salondan birlikte çıktılar. Kocaman salon sessizliğe gömüldü. Yüzlerce göz üzerimdeydi; hayranlık yoktu, sadece utanç. Panik içinde etrafa bakakaldım O anda anladım ki, sırf imaj ve statü uğruna, kendimi de, en kıymetlimi de; hayatımdaki iki değerli insanı da kaybetmiştim.
Bir Hafta Sonra
Barana ulaşmak istedim, defalarca aradım ama her seferinde telefonu kapalıydı. Çaresizce eve gittiğimde, apartman görevlisi bana bir bavul ve üstünde o tanıdık market poşetini uzattı. Kapının kilitleri değişmişti
Poşetin içinde küçük bir not vardı: Boynundaki pırlantalar ruhunun ucuzluğunu saklayamaz, Sare. Boşanma davası açıyorum. Annenin sattığı evi geri aldım, artık orada, huzurla yaşayacak. O evde sana yer yok.
Bir an nefesim kesildi. Elbisem bile eski bir bez parçası gibi geldi. O anda gerçek sevgiyi, gerçek yoksulluğu, gerçek ihaneti hissettim. Annem bana hep koşulsuz sevgisiyle yaklaşmıştı; ama ben onu statü uğruna feda etmişim. Dünya, bir hata yaptığımda yüzümü çevirdi, gerçek ailemden başka kimsemin olmadığını anlamıştım.
Baranın yerinde olsaydınız, siz ne yapardınız? Böyle bir davranış karşısında ikinci bir şansı hak eder miyim? Merak ediyorum doğrusuO gün, eski kıyafetlerimin içinde, eski benliğimle soğuk duvarlara yaslanmışken, annemin sesi kulaklarımda yankılandı: “Bir gün bana da, kendine de acıyacaksın.”
İçimdeki büyük boşluğun sesini nihayet duydum. Herkes gittikten sonra aynaya baktım. Üzerimde kalan tek servet, gözlerimdeki pişmanlıktı. Ağladım; annemi, Baranı, çocukluğumu, kaybettiğim her kalp kırıntısını düşündüm. O an, parıltılı başlıkların, pahalı kıyafetlerin ardında ne kadar fakirleştiğimi fark ettim.
Aradan aylar geçti. Sessiz bir mahallede, annemin yeni evinin kapısına demet demet kır çiçekleriyle, elimde kendim pişirdiğim özür kurabiyeleriyle gittim. Kapıyı yavaşça açtı annem. Göz göze geldik. Hiç konuşmadan bana sarıldı. Bir annenin affedici yüreğine sığındım yeniden.
O günden sonra servetimin öyle salonlarda, pırlanta vitrinlerde değil; annemin kucağında, bir dilim sıcak ekmekte, yanında içilen sade bir çayda olduğunu öğrendim.
Ve Baran mı?
Uzaktan bir tebessümle bakıp geçti bir gün. Gözlerinde bir sitem, ama saygı Herkesin kazandırdığı bir ders var, dedim kendi kendime. Belki geri gidemezdim; ama öğrendiklerimle yeni bir yol çizebilirdim.
Şimdi mutluluğu gösterişli gecelerde değil, pişirdiğim kurabiyeleri annemle paylaşırken, af dileyen bir gönülle barışırken, tertemiz bir sayfa açarken buldum.
Bazen insan, en değerli hazinesini kaybettiğinde; gerçek altının, yürekten başka hiçbir yerde olmadığını anlar.
Ve hayat, affetmeyi bilenlerle yeniden başlar.
