Bakıcıma dokunmayın! Gerçeği biliyorum! diye yüksek sesle bağırdı küçük kız, duruşma salonu bir anda gerilmiş bir sessizliğe gömüldü.
O anı herkes daha sonra tekrar tekrar anlatacaktı. O gün dokuz yaşındaki bir çocuk, mahkeme sürecini durdurdu, nüfuzlu bir adamın yalanını ortaya çıkardı ve suçsuz bir kadını inanılmaz bir cesaretle kurtardı.
Hakim, oturumu başlatmak için tokmağını masaya vurmuştu ki, salonda bir çocuğun sesi yankılandı:
Bakıcıma dokunmayın! Asıl ne olduğunu biliyorum!
Herkes dönüp bakmaya başladı.
Kırmızı elbiseli kız salonun ortasında titreyerek duruyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyor, eli kararlı şekilde kelepçeli kadını işaret ediyordu. Bakıcısının başı eğikti. Birkaç sıra yanında ise milyarder mahcup bir şekilde bu iki kişinin gözlerinden kaçıyordu. Yüzü gergin ve donuktu, sanki her şeyin bittiğini hissediyordu.
Mahkeme salonuna çocuğun girmesine kim izin verdi? diye sertçe sordu hakim.
Kimse cevap veremedi.
O an kız telefonunu yukarı kaldırdı.
Ekranda kayıt başladığı anda salonda nefes alışlar duyulacak kadar sessizlik oluştu. O anda ilk defa para ve güç yerine, gerçeğin öne geçtiği hissedildi.
Sibel Taşdemir yirmi yedi yaşındaydı. Kısa süre önce eğitim fakültesinden mezun olmuş, elinde titreyen bir ilanda umut arıyordu:
“9 yaşında bir kız çocuğuna yatılı bakıcı aranıyor. Aylık ücret: 22 bin TL.”
İstanbul Küçükçekmecede iki kız arkadaşıyla küçücük bir evde yaşayan Sibel için bu ilan, sadece bir iş değil, annesinin hastane borçlarını ödeyip yeni bir hayata başlamak anlamına geliyordu.
Umutsuzca başvurmuştu çünkü genellikle sıradan üniversite mezunlarını Etilerin lüks evlerine işe çağırmazlardı.
Üç gün sonra telefon çaldı.
Görüşme. Büyükdere Caddesi. Saat iki. Düzgün kıyafet.
Sibel, annesinin yıllar önce diktiği tek ceketini üzerine geçirdi, otobüs ve metro ile yola çıktı. Demir kapılar açıldığında kalbi yerinden çıkacak gibi attı.
Bina ihtişamlıydı: cam duvarlar, düzenli bahçeler, Boğaza karşı havuz… Her şey ona buraya ait değilsin der gibiydi.
Kapıda onları evin idari işler sorumlusu, Perihan Hanım karşıladı.
Yalnızca servis kapısını kullanabilirsiniz. Aile işlerine karışmak yok. Sayın Mert Karacaya karşı sınırı asla geçmeyin. Sizin tek sorumluluğunuz çocuk, dedi.
Mülakat birkaç dakika sürdü.
Mert Karaca kırklı yaşlarında, teknoloji şirketi sahibi tabletinden başını nadiren kaldırıyordu.
Tecrübeniz?
Anaokulunda ve ilkokulda toplam iki yıl.
Burada kalacaksınız. Haftada bir gün izin.
Sibel işi böylece aldı.
Bir anda kapıda bir kız belirdi soluk elbisesi, dağınık sarı saçları ve yaşına göre fazlasıyla ciddi bakışları ile.
Yeni bakıcı sen misin?
Evet. Benim adım Sibel.
Sen de diğerleri gibi fazla kalmazsın burada, dedi kız. Herkes gidiyor. Babam bağırmaya başlayınca… ya da Meryem ablaları gözyaşına boğunca.
Ama gerçek sonunda ortaya çıktı.
Elifin telefonda çektiği görüntüler her şeyi ispatladı.
Meryem gözaltına alındı, Sibel aklandı.
Yıllar geçti. Sibel ev emekçileri için bir destek merkezi açtı, Mert Karaca ise şirketinde her şeyi gözden geçirdi.
Merkezin duvarında büyükçe bir gazete kupürü asılıydı:
Bakıcıma dokunmayın! Gerçeği biliyorum.
O gün kazanan para değildi.
Kazanan, cesur bir çocuğun dile getirdiği gerçekti.
