Bekar bir anne, kızıyla işe gitti mafya babasının evlilik teklifini beklemiyordu
İstanbul sabahı henüz aydınlanmamıştı; gökyüzü ağır bir kurşuni ile doluydu, yalnızca biraz daha açık bir griyle kaplanıyordu.
Sevgi Yıldız, Leventte lüks bir plazanın on ikinci katındaki yönetici tuvaletlerinin soğuk fayansında diz çöküyordu; ellerinin eklemleri, çamaşır suyu kokusundan nasır tutmuş ve sızlıyordu.
Islak bezinin fayansa vuruşu, bomboş binada yankılanan tek sesti. Tam o anda, cebindeki eski telefon titremeye başladı boğulmakta olduğu gerçekliğe hoyratça bir hatırlatma.
Saat 5ti. Eskimiş ve çatlak ekranı avucunu yakarcasına aydınlatıyordu. Masal Anaokulunun gece nöbetçisi arıyordu. Ateşi yükseldi, Sevgi, dedi telefondaki kadın; sesi bitkin, annelikten uzak bir soğukluktaydı. 43 derece. Üç saattir kusuyor. Biz kreşiz, hastane değil. Yirmi dakikan var, yoksa sosyal hizmetleri arar, hastaneye götürürler.
Telefon kapanınca bir an için dünya durdu. Sevginin kalbi deli gibi atmaya başladı. Elif O gri hayatında sekiz aydır tek dayanağı.
Kart basmaya kalmadan, dolabından montunu almadan koşmaya başladı.
Ocak ayının dondurucu sabahı yüzüne sertçe çarptı; sanki camdan dikenler nefesini paramparça etti. Üç sokak boyunca koştu, ucuz spor ayakkabıları buz tutmuş Büyükdere Caddesinde kayıyordu.
Masal Anaokulunun parlak florasan ışıklı girişine vardığında, ciğerleri cam kırıklarıyla dolmuş gibiydi.
Danışmadaki kadın, sessizce, ona nemli ve ateşli bir yün topu uzattı. Elifin bakışları donuktu, minik ağzı sessizce açılıp kapanıyordu. Kucağındaki yavrusu adeta bir ocaktan çekip alınmış kömür parçası gibiydi.
“Evde ilaçlarım var, hemen eve götüreceğim,” diye yalan söyledi Sevgi; sesi öylesine titriyordu ki, neredeyse dili dolanacaktı.
Ev dedikleri yer, Gazi Mahallesinde harabe bir apartmanda on metrekarelik bir odaydı. Dışarısı kadar soğuktu, rüzgâr kırık pencerenin üzerini kaplayan koli bandı arasından acımasızca üflüyordu. Kombi zaten haftalardır çalışmıyordu.
Sevgi Elifi lekeli yatağın üzerine yatırdı, ilaç kutusu görevindeki plastik leğeni kavradı. Boştu. Bebekler için ateş düşürücü şurup, artık hayal kırıklığı yaratan bir plastik şişeden ibaretti.
Damlalığı sıkmayı denedi, tek bir damla için dua etti, ama sadece havayla doldu.
Bir kez daha telefon titredi. Temizlik şirketinde vardiya amiri olan Yüksel arıyordu.
Yıldız? Nerelerdesin? Gece amiri on ikinci katta fena baskı yapıyor.
Kızım hasta, Yüksel Bey. Ateşi 39,5. Yanında kalamam. Lütfen Sadece bugün
Hayat bazen insanı çaresizliğin en derinine iter; ama bir annenin sevgisi ve mücadelesi en zorlu geceleri bile aydınlatmaya yeter. Sevgi, kısıtlı imkanlarla kızını iyileştirmek için ne gerekiyorsa yapmaya kararlıydı. Kimi zaman karanlık, kimi zaman umut dolu yollar; ama en sonunda, dayanışmanın ve anneliğin sonsuz gücü her şeyin üstesinden gelirdi.
