Benim bakıcı mı serbest bırakın! Gerçeği biliyorum! diye birdenbire bağırdı küçük kız, ve mahkeme salonu bir anda derin bir sessizliğe büründü.
O anı daha sonra herkes anlatıp duracaktı. O gün dokuz yaşındaki bir çocuk, bir mahkeme duruşmasını durdurdu, güçlü bir adamın yalanını ortaya çıkardı ve masum bir kadını kurtardı; hem de öyle bir cesaretle ki herkesin içi titredi.
Hakim tam tokmağını masaya vurmuş, Duruşmayı başlatıyorum demişti ki, salonda net bir çocuk sesi yükseldi:
Benim bakıcı mı serbest bırakın! Olanları biliyorum!
Herkes bir anda başını çevirip ona baktı.
Kırmızı elbiseli küçük kız salonun ortasında duruyordu, belli ki heyecandan titriyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama eli dimdik, kelepçeli bakıcıyı gösteriyordu. Bakıcı yere bakıyordu. Biraz ileride ise bir holding patronu, göz göze gelmemek için elinden geleni yaparak oturuyordu; yüzünde bomboş, gergin bir ifade, sanki her şeyin çöktüğünü hissediyordu.
Kim izin verdi çocuğun salona girmesine? diye kesti sesiyle hakim.
Kimse cevap vermedi. Sonra kız elindeki telefonu havaya kaldırdı.
Ekranda kayıt başlayınca öyle bir sessizlik oturdu ki salona, insanların nefes alışını duymak mümkündü. O an anlaşıldı ki, ilk defa paradan ya da güçten daha baskın olan, gerçeklerdi.
Seda Yalçınkaya yirmi yedi yaşındaydı. Yeni eğitim fakültesi mezunuydu ve bir ilana heyecanla bakıyordu:
9 yaşında bir kız çocuğu için yatılı bakıcı arıyoruz. Maaş: 22.000 lira.
İstanbulun Bağcılarında iki arkadaşıyla minicik bir evi paylaşan Seda için, bu ilan sıradan bir iş anlamına gelmiyordu. Annesinin hastane borçlarını ödemek ve hayatına yeni bir sayfa açmak için bir şanstı bu.
Neredeyse umudu olmadan başvurusunu gönderdi, çünkü Anadolu Üniversitesi mezunlarına Etilerin o şatafatlı villalarında iş bulmak pek nasip olmazdı.
Üç gün sonra bir telefon geldi.
Görüşme: Büyükdere Caddesi. Saat 14:00. Düzgün kıyafet şart.
Seda oraya otobüs ve metroyla gitti, annesinin yıllar önce kendi elleriyle diktiği tek ceketini giydi. Kapının demirleri açılırken yüreği sıkıştı.
O malikâne insanı büyülüyordu: cam duvarlar, her detayında özen olan bir bahçe, manzaralı bir havuz… Her şey, Sen buraya ait değilsin diye fısıldıyordu sanki.
Kapıda onları karşılayan ev yöneticisi Şerife Hanımdı.
Sadece personel kapısını kullanacaksın, ailenin işlerine karışmayacaksın. Ve Sakın Beyefendiyle arana mesafe koymayı ihmal etme. Senin tek sorumluluğun çocuk, dedi.
Görüşme kısa sürdü.
Kırk yaşındaki teknoloji firması sahibi Mete Altınbaş, hiç başını tabletinden kaldırmadı.
Tecrübe?
İki yıl ilkokulda, daha önce anaokulunda.
Burada kalacaksın. Haftada bir gün izin, dedi.
Böylece Seda işe başlamış oldu.
Bir dakika sonra kapıdan küçük bir kız göründü. Soluk bir elbisesi, karışık saçları ve çocuk yaşa hiç yakışmayan ciddi bir bakışı vardı.
Yeni bakıcı sen misin?
Evet, adım Seda.
Sen de yakında gidersin, dedi sakince. Herkes gidiyor. Babam bağırınca ya da Merve ablaya bir şey olursa.
Ama eninde sonunda gerçek ortaya çıktı.
Elifin telefonundaki kayıtlar her şeyi kanıtladı.
Merve gözaltına alındı, Seda’nın ise tamamen suçsuz olduğu anlaşıldı.
Yıllar geçti. Seda, ev işlerinde çalışan kadınlar için bir danışma merkezi açtı. Mete ise şirketindeki işleyişi kökünden değiştirdi.
Merkezin duvarında bir gazete kupürü duruyor:
Benim bakıcı mı serbest bırakın, gerçeği biliyorum!
Çünkü o gün kazanan para değil, bir çocuğun cesurca söylediği gerçek oldu.
