Onu sırf kıyafeti yüzünden reddetti ama bir dakika sonra pişmanlığı tarifsizdi!
Hepimiz muhakkak şu sözü duymuşuzdur: “İnsanı elbisesine göre karşılarlar, aklına göre uğurlarlar.” Peki ya dış görünüşe takılıp gerçek duyguları ve insaniyeti göremediğimizde ne olur? İşte, yaşadığımız şehrin tam ortasında geçen bu hikâye gösteriyor ki; kader bazen anında tecelli ediyor.
Mükemmel Tablo ve Acı Gerçek
Sıcak bir cuma akşamıydı. Lüks bir mağazanın vitrin ışıkları sokakları zarifçe aydınlatıyordu. Girişte bir çift duruyordu. Zeynep, nefes kesici görünüyordu; üzerinde kırmızı şık bir elbise, kusursuz makyaj ve dikkatle yapılmış saçları Adeta dergi kapağından fırlamış gibiydi.
Yanında ise Emre vardı. Üzerinde sade, pek de dikkat çekmeyen bir mont ve klasik bir kot pantolon vardı. Birden Emre diz çöküp cebinden küçük kadife bir kutu çıkardı ve gözlerindeki umutla sevgilisine baktı:
Zeynep, seni dünyadaki her şeyden çok seviyorum. Benimle evlenir misin? dedi titreyen bir sesle.
Zeynepin yüzünde sevinç gözyaşları ya da mutluluk yerine küçümseyici bir tebessüm belirdi. Önce yüzüğe, sonra da Emrenin sade montuna dudak büktü.
Emre, ciddi misin? dedi yüksek sesle, kollarını göğsünde kavuşturarak. Bana ve kendine bir bak! Gerçekten böyle sıradan giyinen, muhtemelen işe otobüsle giden bir adamla evleneceğimi mi sanıyorsun? O montun… Komik gerçekten! Ben daha iyisini hak ediyorum, maaşını zor denkleştiren biriyle değil.
Emre hâlâ tek dizinin üzerinde sessizce duruyordu. Gözlerinden kırgınlık okunuyordu. Zeynep ise hiç etkilenmemişti. Tam topuklularıyla arkasını dönüp gitmek üzereyken beklenmedik bir şey oldu.
Sürpriz Gelişme
O anda, siyah camları olan lüks bir cip yanlarında cayırtıyla durdu. Arkadan bir kapı hızla açıldı ve şık bir takım elbise giymiş ciddi bir adam ellerinde tabletle çıktı.
Adam kararlı adımlarla Emre ve Zeynepin karşısına geldi. Zeynepi adeta görmezden gelip saygıyla Emreye hafifçe eğildi:
Beyefendi, rahatsız ettiğim için özür dilerim, dedi saygılı ama kendinden emin bir sesle. Yönetim kurulu sizi bekliyor. Şirket birleşmesi için son imzalar sizin elinizde. Hemen gitmemiz gerek.
Zeynepin gözleri büyüdükçe büyüdü, yakında yerinden fırlayacaktı neredeyse. Şaşkınlıkla cipe, ciddi görünümlü asistanına ve ardından Emrenin mütevazı montuna baktı.
Emre yavaşça ayağa kalktı. Kutuyu sert bir hareketle kapattı, ne bağırdı ne de öfkelendi. Ona sadece derin, etkileyici bir bakış attı; sessizlikte.
Sonuç: Yüzeyselliğin Bedeli
Emre dedi Zeynep titrek bir sesle, bütün kibri bir anda yok olmuştu. Bu ne demek? Şirket birleşmesi mi?
Emre yüzüğü cebine koydu ve sakin bir şekilde cevap verdi:
Biliyor musun Zeynep, ben hep güzel bir görünüşün altında güzel bir yürek aradım. Bu montu özellikle giydim, maddi durumumdan da bahsetmedim. Benimle parama, arabalarım ya da konumuma değil, bana âşık olacak bir kadın aradım.
Zeynepin yüzü bembeyaz kesildi. Düşünmeden Emrenin eline uzandı:
Emre, dur! Ben öyle demek istemedim! Sadece evlenme teklifinden çok heyecanlandım, hazırlıksız yakalandım
Emre nazik ama kararlı bir şekilde elini çekti.
Teşekkür ederim Zeynep. Gerçek yüzünü bana düğünden önce gösterdiğin için minnettarım. Bir konuda haklısın, gerçekten farklı dünyalardanız. Sen de, değer verdiğin tek şeyin üzerimizdeki fiyat etiketi olduğu birini arıyorsun. Hoşça kal.
Arkasını döndü ve siyah cipe bindi. Asistanı kapıyı kapattı ve birkaç saniye sonra araba geceye karışıp gözden kayboldu.
Zeynep tek başına, soğuk kaldırımda donup kaldı. O gösterişli kırmızı elbisesi artık o kadar da ihtişamlı görünmüyordu. İşte o anda, hem gerçek aşkını, hem de onu içtenlikle seven bir adamı kendi elleriyle ittiğini fark etti.
Hayatın bize öğrettikleri:
* **Gerçek değer parayla ölçülmez:** Para ve mevki her an kaybolabilir, ama sadakat, iyilik ve sevgi kalıcıdır.
* **Görünüş aldatıcıdır:** İnsanları kıyafetiyle veya arabasıyla asla yargılamayın. Gerçekten zengin insanlar (hem kalben hem maddi olarak) çoğu zaman gösterişten uzaktır.
* **Çıkar düşüncesi mutluluğun düşmanıdır:** Partner seçiminde en önemli kriter para olursa, elinizde gerçek mutluluğun yerine hayal kırıklığı kalır.
Peki, siz Emrenin yerinde olsanız ne yapardınız? Sizce sevdiklerinizi böyle “sınamak” doğru mu? Fikirlerinizi yorumlarda paylaşın!
