19 yıllık evlilik ve iki çocuk sonrası: Oğuz genç meslektaşına gitti!
Artık benim kocam değil
Bu mektubu yazıyorum çünkü acıyı daha fazla içimde tutamıyorum.
42 yaşındayım ve iki hafta önce dünyam başıma yıkıldı.
19 yıl birlikte yaşadığım, çocuklarımızın babası olan kocam bir anda şöyle dedi:
— Gidiyorum.
Daha ağzımı açamadan ekledi:
— Başka biri var. Adı Zeynep, 28 yaşında ve benden bir çocuk bekliyor.
Olduğum yere çakıldım kaldım.
Duyduklarıma inanamadım. Bu Oğuz olamazdı, sevdiğim, her günümü, her sevincimi, her acımı paylaştığım o adam olamazdı.
Ama oydu.
Sakin bir şekilde, sanki ekmek almaya gittiğini söylüyormuş gibi konuştu.
O an anladım: Hiçbir şeyin farkında değildim.
İki yıl süren aldatmaca
Meğer iki yıldır onunla görüşüyormuş.
Ben ise…
Onu akşam yemeğiyle bekledim.
Gömleklerini hep temiz ve düzenli olsun diye ütüledim.
Artık çocuklarla neden zaman geçirmediğini merak ettim.
Ev işlerinde neden bu kadar az yardım ettiğine kafa yordum.
Bütün suçu onun yoğunluğuna, işine ve yorgunluğuna attım.
O aile gezilerini iptal edince bahaneler ürettim.
Bana neden artık dokunmadığını hiç düşündüm mü?
Şimdi her şey yerine oturdu.
Beni artık sevmiyordu.
Gerçeği öğrenen en son kişi ben oldum.
Nasıl da körmüşüm!
Çocuklarla birlikte ailemin yanından döndüğümde onu ilk kez gerçekten gördüm.
Başka biriydi.
Gözlerimin içine bakmıyordu.
Konuşmak istemiyordu.
Dokunmak bile istemiyordu.
Aramızda derin bir uçurum olduğunu hissettim.
Sonra o gün geldi.
Gömleğinde yabancı bir koku aldım.
Bu, benim parfümümdü.
O gün sadece deodorant sürmüştüm.
Ona baktım ve içimde her şey burkuldu.
Akşam ise yaka kısmında yabancı bir ruj izi gördüm.
Her şey netleşti o anda.
Kendini bile savunmadı.
Sadece söyledi:
— Onu seviyorum. Artık yalan söylemek istemiyorum. Ayrılmalıyız.
Ona, neler paylaştığımızı hatırlatmaya çalıştım.
Çocuklarımızı, 19 yılı, beraber geçirdiğimiz zamanı…
Zeynep’in onun kızı olabilecek yaşta olduğunu hatırlattım.
Ama kararını vermişti.
Yeni bir hayat istiyordu.
Bensiz.
Bu boşanmayı istemiyorum!
İki gün sonra avukata gittik.
Oğuz, “hızlı ve sorunsuz bir şekilde” boşanmak istiyordu.
Ama ya ben bunu istemiyorsam?
Ya yalnız, soğuk yatağın diğer yarısında uyumaya hazır değilsem?
Ya onu hâlâ seviyorken?
Hatasını anlayacak mı acaba
Zeynep, onun en sevdiği yemeğin mantı olduğunu bilmiyor.
Gömleklerinin açık mavi renklerde olduğunu sevmiyor.
Henüz onun sırt problemleri olduğunu ve yumuşak koltuklara oturamaması gerektiğini bilmiyor.
Ama bir gün öğrenecek.
Ve bir gün o da fark edecek.
Biliyorum, pişman olacak.
Ama aynı zamanda biliyorum ki, dönerse bile, ihanetini asla unutamam.
O geceler, gözyaşları ve bir kenara atılmışlık hissi…
Tek yapabileceğim, acının dinmesini beklemek.
Bir gün gözyaşı dökmeden uyuyabilirim.
Bir gün uyanır ve onu artık sevmediğimi anlarım.
Umarım çocuklar tatilden dönmeden o gün gelir.
Onlar için güçlü olmalıyım.
