Dolandırıcılar, kapıyı doksan yaşındaki minyon bir teyze açtığında çok sevindiler. Ancak, onun arkasında devasa köpek Karabaş belirdi…
Sofya Hanım, yaşı ilerlemiş olsa da oldukça çağdaş bir kadındı. Doksan yaşında olmasına rağmen torunlarıyla Skype üzerinden görüşür, faturalarını internetten öderdi. “Postanede sıra bekleyerek zaman kaybetmeye gerek yok,” derdi.
Sofya Hanım, kocasını on iki yıl önce toprağa vermişti. Hayatını renklendiren tek canlı, köpek yaşıyla kıyaslandığında oldukça yaşlı olan Karabaş’tı — bu tuhaf ismi zamanında Sofya Hanım’ın kocası koymuştu.
Her sabah ve akşam, tüm mahalle sakinleri Sofya Hanım’ı bir elinde baston, diğer elinde tasma ile yavaş yavaş yürürken görürdü. Aslında tasma daha çok usulen takılırdı — Karabaş ömrü boyunca hiç kimseyi ısırmamıştı, fakat özellikle gençliğinde oldukça heybetli görünürdü.
Tabii ki, Sofya Hanım yaşlı ve yalnız insanların dolandırıcıların sık hedefi olduğunu biliyordu. Bunu önce torunları söylemişti. Sonra mahallenin bekçisi. Ardından internetten böyle hikayeler okudu. Birkaç ay önce de tanıdığı biri, ağlayarak arayıp kefen paralarını kaptırdığını anlatmıştı.
Bu yüzden kapı çaldığında Sofya Hanım temkinliydi. Kapıda yirmi beş yaşlarında genç bir kız ve oğlan duruyordu. Sosyal hizmetlerden geldiklerini söylediler.
— Ama ben kimseyi çağırmadım ki, — dedi Sofya Hanım, kurnazca bir ifadeyle.
— Biz kendimiz geldik, — diyerek kocaman sırıttı çocuk. — Siz son bir ay içinde eczaneden bir şey aldınız mı?
— Nasıl almayayım? Tabii ki aldım. Yaş itibarıyla eczaneye markete gittiğim kadar gidiyorum! — dedi Sofya Hanım. Doksan yaş şaka değil. Saatlerce hangi ilaçları aldığını, hangi etkileri olduğunu anlatabilirdi.
Ama gençlerin pek de ilgilendiği yoktu.
— Devletten size tazminat hakkı doğuyor! Bu, hükümetin yeni bir destek programı. İsterseniz içeri geçelim, siz fişleri bulun, biz kayda geçelim! — diye önerdi genç kız.
Sofya Hanım içinden gülümsedi. Bu dolandırıcılık yöntemi ona tanıdıktı: Konuklar içeri girer, biri ev sahibini oyalarken diğeri gizli köşeleri karıştırır ve bulduğunu alır.
Böyle de oldu. Çift odaya geçti ve genç kız onu mutfağa gitmeye ve su doldurmaya davet etti.
— Tabii güzelim, hemen! Hem genç bey siz burada sıkılmayın, Karabaş size eşlik eder, — diye gülümsedi Sofya Hanım.
O esnada Karabaş, uykulu ama yabancılara karşı tepkili haliyle odaya girdi. Yaşlı olmasına rağmen heybetli görünüyordu.
Sofya Hanım ve genç kız odadan çıktılar. Karabaş yavaşça gencin yanına yaklaşıp gözlerine dik dik baktı.
“Sahibimin eşyalarını karıştırırsan, kafanı koparırım,” der gibiydi köpek. Genç adam yerinden kıpırdamaya korktu.
Böylesine bir karşılamadan sonra, ikilinin acil işleri olduğunu hatırlamaları ve hemen ayrılmak istemeleri şaşırtıcı değildi.
— Peki ya ilaç tazminatı? — hafif alayla sordu Sofya Hanım.
— Sonra irtibata geçeriz, — diye mırıldandı genç kız ve kapıya yöneldi.
Sofya Hanım misafirlerini ciddi bir bakışla uğurladı, kapıyı kapattı ve Karabaş’ı okşadı. Sonra mahallenin bekçisini arayarak bu çifti tarif etti — bakalım kimmiş bu sözde sosyal hizmetliler!
