Hayatta her şey geri döner… Kocam boşanma davası açtı ve eski sevgilisine geri döndü!
Kendimi aşk adlı oyunun ustası olarak görüyordum. Ancak hayat bana acımasız bir ders verdi: her eylemin bir sonucu vardır ve er ya da geç hesaplaşma vakti gelir.
25 yaşında evlendim — ne çok erken ne çok geç. Her adımın göz önünde olduğu o küçük memlekete geri dönmek istemediğim için İstanbul’da kalmaya karar verdim. Burada, uzun zamandır hayalini kurduğum anonimliğin tadını çıkarabiliyordum.
Arkadaşımın erkek arkadaşı…
Mehmet’ten bahsediyorum. Uzun boylu, kahverengi gözlüydü ve liseden arkadaşım Zeynep’in erkek arkadaşıydı. Ama bu durum onu elde etme arzusunu daha da artırdı bende. Anlaşılan Mehmet de Zeynep’in arkasından flört etmeye pek karşı değildi.
Böylece, flört ederek Zeynep’le hala çıkarken biz de görüşmeye başladık. Tanıştığım insanları kısıtlamıyordum ve bunu gizlemiyordum. Mehmet, hayatımda tek olmadığını biliyordu ama o da başkasına bağlıydı, değil mi?
Bir gün, başka bir erkeğin arabasından inerken beni gördü. O adam gittikten sonra yanıma geldi ve konuşmamız gerektiğini söyledi. Diğer erkeklerle paylaşamayacağını ve yalnız beni düşündüğünü söyledi. Zeynep’ten ayrılıp benimle bir hayat kurmayı teklif etti. Bu fikir hoşuma gitmişti, özellikle bu durum hem kalacak bir yer sağlıyor hem de Zeynep’i kızdırıyordu.
Birlikte yaşamaya başladık ama birkaç hafta sonra sıkıldım; çeşitlilik ve heyecan arıyordum. Bunu, eski erkek arkadaşlarımdan biri olan Ali ile karşılaştığımda fark ettim. Kahve içtik, rahatladık ve sonunda onun evine gittik. Eğlenceliydi ve canlandırıcıydı. İki hafta sonra tekrar buluştuk ve bu şekilde eğlenmek için görüşmeye başladık, ama herhangi bir bağlılık olmadan.
Yavaş yavaş, farklı erkeklerle görüşerek eski yaşamıma geri döndüm. Sonunda Mehmet’ten ayrıldım ve ona sadece “Artık birlikte yaşamak istemiyorum” yazılı bir not bıraktım. Basit ve açıklamasız.
Beklenmedik bir gelişme…
Bir ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Korktuğum için Mehmet’e geri döndüm. Hamile olduğumu öğrenince evlenmeyi teklif etti. Delicesine aşık olmasam da kabul ettim çünkü en doğru ve kolay çözüm bu gibi görünüyordu. Ayrıca, sıkıcı memlekete geri dönmekten kurtulmuş oluyordum.
Oğlumuzun doğumundan bir yıl sonra tekrar hamile kaldım — yine bir oğlan. İki küçük çocuğa bakmak ve ev işleri bütün zamanımı alıyordu. Mehmet çok çalışıyordu, hırslıydı ve sık sık geç saatlere kadar dışarıda kalıyordu. Belki de zorlu bir karı ve gürültücü çocuklarına çabucak dönmek istemiyordu. Dost canlısı bir insan değildim: yorgun, sinirli, tek bir boş anı olmayan biri. Mehmet eve geldiğinde şikayet etmeye başlardım.
Ama… bedelini ödemek zorundaydım.
Belki merak ediyorsunuzdur, büyük oğlumun babası kim? Mehmet mi yoksa başka biri mi? Bu konunun önemli olduğunu düşünmedim. Belki Mehmet, belki de değil. Kendi kendime, “Herkes hata yapar, gençtim, bu kasıtlı değildi…” derdim.
Şimdiye kadar büyük oğlumun babasının kim olduğunu bilmedim ve öğrenmem pek olası değil. Herkes Mehmet’in babası olduğuna inanıyor — kendisi, oğlum ve yakın çevremiz.
Ama Mehmet çocuklarla ilgilenmeyince bu durumun hala önemi var mı? Babaları olup olmadığı konusunda şüphe ettiği için değil. Bir akşam, çocuklar 4 ve 2 yaşındayken, eve döndüğümde bir not buldum: “Boşanma davası açtım. Aramızda hiçbir şey yürümüyor.”
Boşandık. Şimdi çocuklarımı tek başıma büyütüyorum. Mehmet nafaka ödüyor ama zor yetiyor. En azından çocuklar reşit olana kadar kalabileceğimiz evi bize bıraktı.
Ve Mehmet, Zeynep’le evlendi. Şimdi de ilk bebeklerini bekliyorlar.
