Mutluluğu Yalnızlıkta Bulmak: Eşimin Ölümünden Sonra Hayata Yeniden Nasıl Sarıldım
Benim adım Ayşe, 52 yaşındayım ve biliyorum ki sözlerimi anlamayacak birçok kadın var. Daha da ötesi, bazıları beni eleştirecek, akıllarında soru işaretleri belirecek ve soracaklar: “Nasıl sevdiğini söylediğin kocan hakkında böyle konuşabilirsin?” Ama ne onay ne de empati arıyorum. Sadece hayatımın bir dönemi biterken benim başıma gelenleri paylaşmak istiyorum… ve yeni bir dönem başlamışken.
Hasan ile tam yirmi yıl birlikte yaşadık. Bu süre zarfında en önemli şey olmadı — çocuğumuz olmadı. Bunun pek çok sebebi vardı ve dürüst olmak gerekirse, zamanla bu durumu kabullendik. Bu bizim için bir trajedi değildi — gerçekten birlikte mutluyduk. Hasan, eşim, dostum, dayanağımdı. Kararları hep o alırdı, ben katılırdım. Hiç tartışmazdık. Çevredeki herkes bizi ideal çift olarak görürdü. Kaderimin Hasan ile birlikte olmak olduğuna inanmıştım ve bu yoldan en ufak bir şüphem yoktu.
Ama bir gün aniden uyumadı. Kalp krizi. Hiç uyarı yoktu. Geceye varmadan aramızdan ayrıldı ve ben… sanki varlığım kaybolmuştu. İlk hafta, rüyadaymışım gibi yaşadım: İşlere başladım, ama devam edemedim, günlerde kayboldum. Kalbim acıdan parçalanıyordu. Onsuz nasıl yaşayacağımı bilmiyordum — her şey, evde, dünyada, kafamda onun etrafında dönüyordu.
Bir arkadaşım beni Karadeniz yaylalarına gitmeye ikna etti. Dağlara gitmeyi her zaman istediğimi biliyordu, ama Hasan bunu “boşa zaman harcama” olarak görürdü. Gittim… ve hayretle bir rahatlama hissettim. Ayaklarımın altındaki karın hışırtısıyla yürürken, soğuk havayı soluyorken birdenbire hafiflediğimi fark ettim. Özgürdüm. Sanki nihayet üzerimdeki ağırlığı kaldırmıştım.
Yeni hayatım böyle başladı. Cumartesileri tekrar tekrar dağlara gittim. Yanımda kimse olmadan, amaçsızca, sadece yürümek ve nefes almak için. Sonra Latin danslarına katıldım. Elli yaşından sonra samba ve salsa yapacağımı hiç düşünmezdim. Dedikodular hemen yayıldı: “Dul kadın eğleniyor”, “kırkı çıkmadan dansa başladı!” Ama sustum. Gerçekten üzülüyordum, Hasan’ı hala seviyorum. Ama bütün bunların yanında… ilk defa yaşamın tadını alıyordum.
Sırf Hasan seviyor diye yaptığım, benim hiç hoşlanmadığım meyve kompostolarını komşularıma verdim. Hayatı boyunca “abartılı” bulduğu Venedik’e gittim — her zaman hayalini kurduğum bir şehir. Yılbaşında ilk kez yirmi yıl sonra Rus salatası ve hamsili pilav yapmadım. Tek başıma bir restorana gittim, şık bir şekilde, müzik ve şarap eşliğinde. Ve iyiydim.
Hasan’ın gidişinin üzerinden beş yıl geçti. Bu süre zarfında sadece hayalini kurduğum şeyleri yaptım. Resim yaptım, seyahat ettim, balkonda oturup kitap okuyarak şehri izledim, birine yemek, akşam yemeği, ilgi, bakım borçluymuşum gibi hissetmeden. Kaybettiğim “benliğimi” geri kazanmış gibiydim.
Etrafımdaki herkes: “Ayşe, artık yeniden evlenmelisin. Gençsin, güzelsin, aktifsin” diyor. Ama ben gülümsüyorum. Hayır, bir daha evlenmek istemiyorum. İhanetten, hayal kırıklığından ya da acıdan korktuğumdan değil. Sadece ilk kez her zaman eksik hissettiğim şeyi buldum — iç huzur. Huzur. Yaşamak istediğim gibi yaşamaktan doğan basit, insani mutluluk. Geriye bakmadan. İzin istemeden. Uyum sağlamadan.
Bu, Hasan’ı sevmediğim anlamına gelmez. Sevdim. Ve belki hala seviyorum. Ama şimdi biliyorum ki, bir erkeğe duyulan aşk, bir kadının hayatındaki tek anlam değil. Kendine saygı, isteklerine önem verme, kendin olma hakkı — önemli olan bu. Eğer birine bu bencillik gibi gelirse — öyle olsun. Ama ben, o “eğlenceli dul kadın”, nihayet sadece mutlu bir kadın oldum.
