Merhaba, bu satırları okuyan herkese. Hiç düşünmemiştim ki bir gün böyle bir durumda kalacağım. Öyle bir acıyla boğulacağım ki nefes almakta bile zorluk çekeceğim. Sadece içimi dökmeye ihtiyacım var. Belki aranızda beni anlayacak biri çıkar. Belki de hikayem birine ders olur.
Adım Zehra, 45 yaşındayım. Eşim Emre ile neredeyse çeyrek asır, tam 24 yıl yaşadık. Bu süre boyunca, sevgiyle, saygıyla ve karşılıklı destekle dolu olduğuna inandığım bir hayat yaşadık. Evliliğimizin başlangıcındaki zorluklar, uykusuz geçen çocuk geceleri, annemizin babamızın hastalığı gibi birçok engeli birlikte aştık. Gerçekten inanıyordum; Emre benim dayanağım, kaderimdi.
Emre bana hiçbir zaman kendinden şüphe etme fırsatı vermedi. Kusursuz değildi, ama ben onu olduğu gibi sevdim. Telefonunu karıştırmadım, gereksiz sorular sormadım. Evliliğimizin güven üzerine kurulu olduğuna emindim. Ama ne kadar da yanılmışım…
Yaklaşık bir ay önce, Emre‘nin ailesinin köyüne iki günlüğüne gitmeye karar verdik, biraz kafamızı dağıtırız diye düşündük. Emre son anda işlerim var diyerek gitmeyeceğini söyledi. Israr etmedim. Çocukları toparladım, yola çıktık. Ama pazar günü kızım sıkılınca erken dönmek istedik. Sabah çıktık yola. Hayatımı değiştirecek bir kararla döndüğümüzü hayal bile edemezdim.
Eve girdiğimizde, önce ne olduğunu anlayamadım. Yatak odasının kapısı aralıktı ve içeriden tuhaf sesler geliyordu. Kapıyı ittim ve… Aman Allah’ım. Emre ile olan yatağımızda — çocuklarımızı kucakladığımız, el ele uyuyakaldığımız yatakta — yalnız değildi. Yanında genç bir kız vardı. Gerçekten genç bir kız, henüz 18 yaşında. Bayılmadım, nasıl oldu bilmiyorum. Kız aniden fırladı, üzerine bir şeyler geçirip, tek kelime bile etmeden evden çıktı. Emre donup kalmıştı, açıklama yapma gereği bile duymadı.
Yirmi yaşındaki oğlum babasına yumruk atmaya çalıştı. Zor zapt ettik. Yirmi iki yaşındaki kızım “Artık benim babam değilsin” diye bağırdı. Onu kapı dışarı ettiler. Daha sonra bir otelde kaldığı haberini aldım. Sadece mutfakta oturup, bu olanların gerçekten başıma geldiğine inanamadım.
Aynı gün boşanma davası açtım. Onunla aynı havayı bile solumak istemiyordum. Ev değil, hava! Nasıl yabancı birini — hem de bir çocuğu! — evimize getirebilirdi? Yatağımıza? Midem bulanmıştı. Kirlenmiş, satılmış hissettim. Sadece ben değil — çocuklar da. Tüm ailemizi bir anda yıkıma uğrattı.
Daha sonra bu kızın, kızımızdan küçük olduğunu öğrendim. Düşünebiliyor musunuz? Emre kırk dört yaşında. Ona ne oldu? Orta yaş krizi mi? Akıl kaybı mı? Yoksa hep böyleydi de ben mi görmedim?
O son yılları kafamda tekrar tekrar yaşıyorum. Mutsuz muydu? Birlikte seyahat ettik, hafta sonları beraber geçirdik, filmler izledik, birbirimize yemek yaptık. Hep “Seni seviyorum” derdi. Ve ben inanırdım. Şimdi anlıyorum ki; eğer insan böyle bir ihanete kalkışacaksa, sözlerin hiç önemi yok.
Her gece boğazımda bir düğümle uykuya dalıyorum. O yatak odasındaki sahneyi hatırladıkça, aniden titreme geliyor. Ne gözyaşları ne de çocuklarla veya arkadaşlarla yapılan konuşmalar. Bunlar iyileşmeyen bir yara.
Çocuklar onunla iletişimi kesti. Onlar benim tek desteğim. Ama görüyorum — onlara da zor geliyor. Babalarının böyle davranmasını anlamıyorlar. Onları ailelerinden mahrum etti. Peki ya neden? Belki de birkaç ay sonra kim olduğunu bile unutacak bir kız için mi?
Bundan sonra nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Yıkılmaz sandığım her şey çöktü. Kafam karışık ve boş hissediyorum. Gençlerle giden kocaların eşleri arasına katılacağımı hiç düşünmezdim. Bizimkinin özel olduğunu, bizim farklı olduğumuzu düşünürdüm. Ama maalesef, acı da olsa, bu hayatta hiçbir şey kalıcı değil.
Bazen aynaya bakıp kendime soruyorum: Nerede yanlış yaptım? Neden kader beni böyle cezalandırdı? Kendimi iyi bir eş, anne, ev hanımı olmaya adadım. Aileme, evime, ona her şeyimi verdim. Ve karşılığında işte bunu aldım.
Onu affeder miyim bilmiyorum. Muhtemelen hayır. Ama kesinlikle bir şey biliyorum: Kalacağım. Kendim için. Çocuklarım için. Bir kadını kırmak kolay, ama ruhunu kırmak imkansız. Gözyaşları gerçekten de işe yaramıyor. Ama ruhu temizliyorlar. Bir gün yine gülümsemeyi öğreneceğim.
Bunun yalansız, kansız bir hayatın başlangıcı olmasına izin vereceğim. Başrolde benim yer alacağım bir hayat.”
