65 yaşında aşkı yeniden buldum – ama nikah töreninde merhum eşimin erkek kardeşi ayağa kalktı ve bağırdı: “Ben itiraz ediyorum!”
Eşim vefat ettiğinde, her şeyin onunla birlikte gittiğine inanmıştım. Kırk yıl boyunca el ele yaşamıştık, çocuklarımızı büyütmüş, bir ev inşa etmiş, yoksulluğu, hastalıkları, kavgaları ve gülmeleri birlikte atlatmıştık. Bunun sonsuza dek süreceğine inanıyordum. Sonra bir gün aniden gitti. Beyin kanaması… Ne veda, ne son bir söz. Her şey çöktü. Hayatın yarısı elimden alınmış gibi hissettim, parçalanmış bir yaşamın ortasında kalakaldım.
Uzun süre kendime gelemedim. Geceleri ağladım, onun fotoğrafı ile konuştum, gömleklerini dolabında sakladım ki kokusu kaybolmasın. Çocuklar başka yerlere taşındı, torunlar nadiren geliyordu. Etrafımdaki sessizlik boğucu bir ağırlıkla çökmüştü.
Beş yıl geçti. Tek başıma yaşamayı öğrenmeye başladım. Ama bir gün, tesadüfen İstanbul’daki küçük bir kafeye girdim – bir zamanlar eşimin bizi götürdüğü kafeye. Orada Onu gördüm. Ahmet. Aile dostumuzdu. Bir zamanlar bize gelir, eşimle aynı fabrikada çalışırdı. Bağlantımızı kaybetmiştik ama kader öyle istemiş olacak ki tekrar karşılaştık.
Beni hemen tanıdı. Sohbet etmeye başladık. Geçmişi andık, kahve içtik, güldük. Bir anda hafifledim. Ne acı, ne de suçluluk kaldı. Sadece sıcaklık… Ertesi gün beni aradı. Sonra birlikte parklarda yürüyüşe çıktık, akşam yemekleri hazırladık, birbirimize kitaplar okuduk. Bana prenses gibi davrandı. 65 yaşındaydım ama tekrar kadın gibi hissettim. Canlı. Değerli.
Ahmet evlenme teklif ettiğinde şaşkına döndüm. İçimde bir titreme vardı. Çocuklar, insanlar, dedikodular aklımı kurcaladı. Ama en büyük kızım bana şunları söyledi:
– Anne, mutlu olma hakkın var. Bunu anlamayanlar olsa bile.
Sessiz bir kutlama yapmaya karar verdik. Sadece aile yemeği, gösterişli bir şey değil. Masada sadece en yakınlarımız vardı: çocuklar, torunlar, birkaç komşu. Açık gri bir elbise giydim, Ahmet de kızının düğününde giydiği takım elbiseyi çıkardı. Herkes gülümsüyordu, kadeh kaldırıyordu. Tekrar yaşadığımı hissettim.
Ve o anda…
– Ben itiraz ediyorum!
Bu ses, salonu çınlatan bir gök gürültüsü gibi yankılandı. İrkilerek döndüm. Herkes dönüp baktı. Merhum eşimin küçük erkek kardeşi Ali’ydi.
Öfkeyle beyazlamış yüzüyle bana bakarak ayağa kalktı:
– Hakkın yok! Nasıl yapabildin? Ağabeyimi unuttun mu? Onun eşiydin!
Sözler bir bıçak gibi ciğerime işledi. Donakaldım, kalbim durdu. Ali, özellikle eşimin ölümünden sonra, her zaman yanımızdaydı. Ziyaret eder, yardımcı olur, yiyecek getirirdi. Ama sonra uzaklaştı… Anlayamadım – neden. Ama şimdi her şeyin netti.
– Unutmadım, Ali, – dedim sessizce. – Ama hayatımı dul olarak geçiremem.
– Yani umursamıyor musun? – diye bağırdı. – Onu silip mi attın?
Ahmet elimden sıkıca tuttu, güven verici bir şekilde.
– Ali, – dedi sakince. – Onun yalnız kalmasını ister miydin?
– Bu doğru değil! – diye neredeyse bağırdı.
Derin bir nefes aldım. İçimde bir şeyler koptu – korku, utanç, kararsızlık. Masadan kalktım ve ona baktım:
– Biliyor musun, gerçekten yanlış olan ne? Tüm bu zaman boyunca içimdeki sevgiyi saklayıp sustun. Onun ölümünü bekledin, ben senin olacağım diye. Ve şimdi benim seni değil de başkasını seçmemle başa çıkamıyorsun.
Odada derin bir sessizlik doldu.
Ali solgunlaştı, gözlerini indirdi. Sonra arkasını dönüp sessizce çıktı.
Titriyordum ama artık korkudan değildi. Artık suçluluk hissetmiyordum.
Ahmet ayağa kalktı, yanıma geldi ve bana sarıldı.
– Her şey yolunda, – diye fısıldadı.
Ağladım – ama acıdan değil, ferahlamaktan. Artık gerçekten yaşayabileceğim hissiyatından. Kimseye bir şey borçlu olmadığımı bilmenin rahatlığıyla. Aşkın – ne zaman geleceğine dair bir zamanlamasının olmadığını anlamanın huzuruyla.
Mutluyum. Geçmişimle, kırışıklıklarımla, kayıplarımla beni kabul eden bir adam buldum. O, beni unutmamı istemedi. Sadece yanımda oldu. Bu – en önemlisi.
Ve eğer biri, 65 yaşında hayatın bittiğini düşünüyorsa – ben aksi halde söyleyeceğim. Bazen, o yaşta hayat ancak başlıyor.
