Çocuklarımızın evlenmesinden sonra, kocam evdeki boşluğu doldurmak için bir köpek sahiplenmeyi düşündü, ama önümüzde ciddi bir engel vardı.
Çocuklarımız büyüyüp kendi ailelerini kurarak İzmir’deki evimizi terk edince, yuvamızda oluşan sessizlik somut bir hale büründü. Ağırlığıyla üzerimize çöken bu boşluk, ruhumuzda derin bir yara açtı. Tam o sıralarda kocam Mehmet, evimize yeniden neşe ve canlılık katacak bir köpek almayı önerdi.
Ancak onun heyecan dolu sözleri, benim içimde kış rüzgarı gibi soğuk ve keskin bir endişe uyandırdı. Hayatım boyunca hayvanlara karşı alerjiyle mücadele ettim — çocukluğumdan beri her temas gözyaşı, hapşırık ve nefes darlığıyla sonuçlanıyordu. Bir akşam küçük mutfağımızda çay içerken, bu konuyu endişeyle dillendirdim:
— Mehmet, köpek sahiplenmeyi istemeni anlıyorum. Ama ne olur, alerjimi unutma. Bu bana gerçek bir işkence olur.
Gözlerime baktı, umut ve hayal kırıklığının karıştığı bir ifadeyle. Derin bir iç çekişle, aramızdaki gölgeyi dağıtmaya çalıştı:
— Alerji yapmayan bir cins bulsak? Okuduğuma göre böyle türler varmış. Denemeye değer mi?
Kafamı salladım, içimdeki panik artıyor gibi hissederek.
— Buna dair bir garanti yok, Mehmet. Sağlığım için endişeliyim, bunun kabusa dönüşmesinden korkuyorum. Bu boşluğu dolduracak başka yollar bulamaz mıyız?
O sırada çayının soğumuş olduğu bardağına bakarak sustu.
— Sadece bir köpeğin ikimizi de kurtaracağını düşündüm. Sen de çocukları özlemiyor musun?
— Elbette özlüyorum, — dedim, sesimi yumuşatmaya çalışarak. — Ama bunun dışında da çözümler var. Birlikte düşünelim.
Sesizliğin üzerimize çöktüğü o an, ikimiz de biliyorduk: Hiçbirimizi sıkıştırmayacak bir çözüm bulmamız gerekiyordu.
Birkaç gün sonra, akşam yemeğinde Mehmet aniden yeniden canlandı. Gözleri, bir şeyler planladığı zamanlardaki gibi parlıyordu:
— Hayvan barınağına gönüllü olsak ne dersin? Hayvanlarla sürekli temas etmen gerekmeyeceği için alerjin etkilenmez, ama yine de yardım etmiş oluruz. Ne dersin?
Donup kaldım, sözlerini sindirmeye çalışırken. Beklenmedik bir öneri ama… mantıklıydı. Uzun zaman sonra ilk kez bir rahatlama hissettim.
— Biliyor musun, bu işe yarayabilir, — dedim ve sesime umut karışmıştı.
Böylece yeni hayatımız başladı. Yerel bir hayvan barınağında gönüllü olarak çalışmaya başladık ve hafta sonlarımızı orada geçirdik. İlk başlarda, böyle bir temasın alerjimi tetikleyeceğinden korktum, ama işler yolunda gitti — mesafemi korudum, evrak işleriyle ilgilendim, demir parmakların ardından hayvanlara yiyecek verdim, o sırada Mehmet doğrudan köpeklerle ilgilendi. Bu günler bizim için kurtuluş oldu. Hayvanların minnettar bakışlarını gördük, neşeyle havladıklarını duyduk ve çocuklarımız gittikten sonra içimize çöken boşluk azalmaya başladı.
Mehmet’in hayalini kurduğu gibi evimize bir tüylü dost getirmedik, fakat sağlığımı tehlikeye atmadan onlarca canlıya yardım etme fırsatı bulduk. Barınaktan dönerken kendimizi işe yarar, canlı hissediyorduk. Mehmet artık bana hayal kırıklığıyla bakmıyor, ben de hayallerinin hayatımı alt üst edeceği korkusunu taşımıyordum. Kendi yolumuzu bulduk — belki mükemmel değildi, ama bizimdi. Ve bu yol, havlayan sesler, sallanan kuyruklar ve minnetle doluydu; bir zamanlar sadece sessizliğin hakim olduğu evimize yeni bir anlam, yeni bir ışık getirdi.
