Beni “yabancı” diye düğüne çağırmadılar ama konu benim daireme gelince birden “aileden biri” oldum.
Oğlum neredeyse on yıl önce evlendi. Seçtiği kişi, Ayşe, daha önce evliydi ve önceki eşinden olan kızını ailemize getirdi. Onu ve kızını kendi öz çocuklarım gibi kabul edip, kalbimi onlara açtım, hiçbir fark gözetmedim. Bu yıllar boyunca gençlere hep destek olmaya çalıştım: bazen maddi destek sağladım, bazen de çocuklara bakarak onların dinlenmesine izin verdim. Ayşe ile aramızda her zaman bir mesafe vardı — açıkça kavga etmedik ama aramızda aşamadığım bir duvar duruyordu.
Ayşe’nin ilk eşi düzenli olarak nafaka ödüyordu ama kızını görmek istemiyordu — onu hayatından gereksiz bir sayfa gibi çıkarmıştı. Geçen yıl ise, kanım gibi sevdiğim torunum evlendi. Ve işte orada başladı. Düğüne beni ve oğlumu davet etmediler. Sebep? Düğün sadece “aile üyeleri” içindi, meğerse biz o çemberin içinde değilmişiz. Bu kızı neredeyse on yıl boyunca büyüten, ona ruhunu veren oğlum, fazla kalmıştı. Oysa yıllardır kızını sadece para göndererek hatırlayan biyolojik babası, misafirler arasında süzülüyordu, sanki buna hakkı varmış gibi.
Bu haber beni yıldırım gibi çarptı. O kızı sevdim, başarılarıyla mutlu oldum, yardım ettim, elimden geleni yaptım, ama karşılığında sadece soğuk bir bakış ve kapalı bir kapı buldum. Onu kendi torunum bildim, ama o hayatından beni çıkardı, bir daha da arkasına bakmadı. Oğlum sessizdi, ama onun içten içe nasıl acı çektiğini görüyordum — bu hakareti yuttu, derine gömdü ama hiçbir yere gitmedi. Hem kendim hem de onun için, bu haksızlık bizi ezdiği için iki kat acı çektim.
Bir yıl önce bana İzmir’in bir ilçesinde küçük bir daire miras kaldı. Onu kiraya vermeye karar verdim, emekli maaşımın yanına bir şeyler eklemek için — tek maaşla geçinmek zor, ve ek gelir asla boşa gitmez. Ve bir telefon geldi. Arayan Ayşe, sesi yumuşak, neredeyse sevecen — tanınmaz haldeydi. Kızının, benim “torunumun”, çocuk beklediğini ve gençlerin kalacak yerleri olmadığını söylüyor. Daireyi boşaltmamı, onlara vermemi istiyor, orada yerleşsinler diye. Şaşkına döndüm. Düğünde yabancıydık, gereksizdik, ama şimdi konu konut olunca birden “yakın akraba” mı oldum?
Onun sözleri havada asılı kaldı, acı bir sitem gibi. Hala yanıt vermedim, ama içimde her şey “Hayır!” diye bağırıyor. Belki geçmişe takılıyorum, bu hakareti bir çapa gibi tutuyorum, ama böylesine ihanet affedilebilir mi, bilmiyorum. Kalbim anılarla sızlıyor — ilk adımlarına nasıl sevindiğimi, ona nasıl hediyeler aldığımı, onu ruhumun bir parçası gibi gördüğümü. Şimdi ise o ve annesi bana bir kaynak, ihtiyaçları bittiğinde atılacak bir şey gibi bakıyor.
Oğlum, benim Ali’m, bu aşağılanmaya nasıl katlanıyor, anlamıyorum. Nasıl, emeklerini, fedakarlıklarını ve annesini takdir etmeyen bir kadınla yaşıyor? Sessiz, gözlerini kaçırıyor, ve onun evlilikte yavaşça sönmekte olduğunu görüyorum. Ve ben, seçimle karşı karşıya kalıyorum: boyun eğip tekrar bu hakareti yutmak mı yoksa nihayet “yeter” deyip, biraz olsun onurumu savunmak mı? Daire, sadece dört duvar değil; benim desteğim, yaşlılıkta küçük ada parçam. Beni hayatlarından çıkardıklarında yardım ettim mi? Hayır, bu benim gücümün ötesinde.
Hala parçalanıyorum. Bir yanım anneye ve büyükanneye yakışır şekilde iyi niyetli, cömert olmak istiyor. Ama diğer yanım, ağrı ve ihanetten yorgun düşmüş olan, “Onlara hiçbir şey borçlu değilsin” diye fısıldıyor. Bu iç mücadele beni gece gündüz rahatsız ediyor, bir zamanlar aileye inanmanın gücüne inanan o kadının sadece gölgesini bırakıyor geriye.
