Düğünden birkaç hafta sonra, kocamın annesiyle konuşmasını duydum — duyduklarım kanımı dondurdu.
Zeynep, Gürkan ile olan birlikteliğinin mutluluğun ve ışığın gerçek bir masalı olduğuna inanıyordu. Yalova’daki şirin bir kafede tesadüf eseri karşılaşmaları, dört ay içinde evlilik teklifi, ardından pembe ve altın tonlarında düş gibi bir düğün ona rüya gibiydi. Annesi, Havva Hanım, Gürkan’a bayılır, onu “ideal damat” olarak adlandırırdı. Ancak ailece kutladıkları hasat bayramından sonra bu ilüzyon, kaderin darbesiyle tuz buz oldu.
Akşam yemeğinden sonra, Zeynep eski mektuplar ve fotoğraflarla dolu kutuyu almak için odasına çıktı. Eski evin gıcırdayan merdivenlerinden inerken salonun içinden cılız sesler duydu. Gürkan konuşuyor ve her kelimesi Zeynep’in kalbine hançer gibi saplanıyordu:
— Havva Hanım, paralarınız olmasaydı asla onunla evlenmezdim.
Zeynep’in boğazı düğümlendi, dizleri titredi. Annesi sessiz ama kararlı bir sesle yanıt verdi:
— Sessiz ol, Gürkan! Duyabilir. Biraz sabret. İşleri yoluna girene kadar bekle, o çok zayıf, kendi başına halledemez.
Gürkan, bir huysuzlukla karşılık verdi:
— Ama yılbaşına kadar son ödemeyi unutmayın. Onsuz kalamam.
Zeynep, zar zor odaya ulaşarak tırabzanlara tutundu. Dünyası paramparça olmuştu. Annesi, Gürkan’a onunla evlenmesi için para vermişti. Her şey — nazik sözler, ilgi, altar önündeki yeminler — kirli parayla satın alınmış bir yalandı. Zeynep kararlıydı: gerçeği sonuna kadar öğrenecekti.
Gürkan uyurken eşyalarını karıştırdı ve kanıt buldu — annesinden gelen bankadan yapılan havaleler, “gider” ve “ilk taksit” ve “son ödeme” olarak işaretlenmişti. E-postalarında ise borçlar, gecikmiş krediler, arkadaşlarından para isteği bulunuyordu. Gürkan mali bir batağa saplanmıştı ve annesi, Zeynep’in üzerinden onu çekip çıkarıyordu. Her bakışı, dokunuşu Zeynep’e iğrençlik veriyordu. Annesiyle konuşmak işkence gibiydi — bağırmak, içindekileri kusmak istiyordu ama sustu, güç topladı. Zihinini kemiren sorular vardı: Annesi gerçekten onun sevgiye layık olmadığını mı düşünüyordu? Bu evlilikte gerçek olan bir şey var mıydı?
Zeynep kararını verdi: ihanetleri gizli kalmayacaktı. Yeni Yıl’da, aile büyük bir masanın başında toplandığında, hazırlığını yaptı. Çam ağacının altında kırmızı kurdeleyle bağlanmış küçük bir kutu duruyordu.
— Bu senin, anne. Hak ettin, — Zeynep gözlerinin içine bakarak konuştu.
Havva Hanım gülümseyerek kutuyu açtı ve anında yüzü bembeyaz oldu. İçinde, banka havalelerinin basılı belgeleri — inkâr edilemez kanıtlar vardı.
— Bu ne anlama geliyor? — diye fısıldadı, sesi titriyordu.
— Bana koca satın aldığının kanıtı, — Zeynep sakince konuşuyordu ama içinde bir fırtına kopuyordu.
Sessizlik bir fırtına öncesi gibi çöktü. Gürkan kaşığını düşürdü, tabağa çarptı.
— Zeynep, her şeyi açıklayabilirim… — dedi ama sesi korkmuş bir hayvan gibi zayıftı.
— Gerek yok. Paranı aldın. Bu evlilik bitti.
Annesi ağlayarak bir sandalyeye çöktü:
— Bunu senin için yaptım! Hasta ve zayıftın! Yalnız kalmanı istemedim!
— Hayır, bunu beni kontrol etmek için yaptın, — Zeynep’in sesi acıyla titredi. — Tebrikler anne. Bana koca satın aldın ve kızını kaybettin.
Evden çıktı, geride ölüm sessizliği bıraktı. Soğuk rüzgar yüzüne çarpıyordu ama gözyaşları artık kurumuştu. Yıl başında boşanma davası açtı. Gürkan itiraz etmedi — maskeler düşmüştü ve elinde bir koz kalmamıştı. Annesi arayıp affetmesini istedi ama her arama bir ihanet yankısıydı, Zeynep’i sarsıyordu. Stres sağlığını yaraladı — kalbi çarpıyor, elleri titriyordu ama arkadaşları ve terapistle geçen uzun saatler onu bu zindandan çıkardı.
Şimdi özgürdü. Uzun zamandan beri ilk kez Zeynep özgürce nefes alıyor, yalanlara ve onu zincirleyen kelepçelere aldırmadan. Bu özgürlük, dünyadaki tüm zenginliklerden daha değerli. Geleceğe bakıyor, ne Gürkan ne de annesinin entrikaları var ve anlıyor ki: ayakta kalmış. Siz olsaydınız onun yerinde ne yapardınız? Böyle bir darbe yiyip devam edecek gücü bulabilir miydiniz?
