Kendi Çocukların Yabancı Olduğunda: Bir Annenin Hikayesi
Gençlik yıllarımda, enerji ve umut doluyken, ben, Neşe Altın, kendimi tamamen çocuklarıma adadım. Etrafımdakiler sürekli uyarırdı: “Kendini tamamen onlara verme, biraz da kendine bir şeyler bırak”. Ama ben dinlemezdim. Şimdi, 69 yaşımda, yapayalnız kaldım ve bana su verecek kimse yok. O insanların sözleri şimdi kafamda yankılanıyor ve geçmişteki davranışlarımdan dolayı derin bir pişmanlık içindeyim.
Eşim, Cemal, oğlumuz dört, kızımız altı yaşındayken hayatını kaybetti. İki küçük çocukla yalnız kalmak zordu. Onları her şeyle donatabilmek için iki işte birden çalıştım. Annem yardımcı oldu, ama sık sık hatırlatırdı: “Çocukların bir anneye ihtiyacı var, sadece ekmekle doymazlar”. Peki, eğer ben evde otursaydım, bizi kim doyuracaktı?
Çocuklar babalarının yokluğunu hissetmesin diye onları şefkatle sarmaladım, şımarttım. Alexei’nin ölümünden sonra kalan boşluğu bu şekilde doldurabileceğimi düşündüm. Çocuklar büyüdü, herkes kendi ailesini kurdu. Torunlarım için ideal bir büyükanne olmaya çalışarak tüm enerjimi aileme vermeye devam ettim.
Bir sabah uyandığımda bacaklarımı hissetmediğimi fark ettim. Güçlükle telefona ulaşıp oğlumu aradım. Bana, “Anne, şu an çok meşgulüm, gelemem” dedi. Kızım ise telefonu açmadı. Ambulansı çağırdım, sorunsuz bir şekilde geldiler.
Hastanede, bacaklarımda tromboz teşhisi kondu. Doktorlar, pıhtıların her an kopabileceğini ve bunun ölümcül olabileceğini söylediler. Uzun bir tedavi süreci ve sıkı yatak istirahati gerekiyordu. Çocuklarımdan beni ziyaret etmelerini istedim. Nihayet geldiklerinde, odada, “Kendi hayatlarımız var, sana bakamayız” dediler.
Kızım, en küçük oğlunun üniversiteye başlayacağını, oğlumun ise eşinin grip olduğunu açıkladı. Annelerini zor durumda bırakmak için yeterince “geçerli” sebepleri vardı.
Taburcu olduktan sonra boş bir eve döndüm. Kendime yemek hazırlamaya bile gücüm yoktu. Komşum, Ayşe Hanım, küçük bir ücret karşılığında yardım teklif etti. Biz ortak paylaştığımız mütevazı emekli maaşlarımızla birbirimize destek olarak arkadaş olduk.
Geçmişe baktığımda, aşırı koruma ve şımartmanın gerçek sevgi ve saygının yerine geçmediğini anlıyorum. Çocuklarıma yakınlarına değer vermeyi ve hürmet göstermeyi öğretmedim. Gençliğimde aşırı hoşgörü saçtım, yaşlılığımda yalnızlık biçiyorum.
Tüm ebeveynlere seslenmek istiyorum: Kendinizi tamamen çocuklarınıza vermeyin, kendinizden de ödün vermeyin. Onlara sevgi ve saygıyı öğretin, sadece isteklerini yerine getirmekle yetinmeyin. Onların kalplerine gençken ektiğiniz ne ise, yaşlılığınızda onu biçeceksiniz.
