Sonbaharda, rüzgar ağaçlardan son yaprakları koparıp asfaltın üzerine serptiğinde ve hava nemle dolduğunda, küçük bir valizle evden ayrılıyordum. Kocam Ali, bir süre ara vermemiz gerektiğini söyledi. Bir ay. Ona göre bu, “geçici ayrılık” olarak adlandırılıyordu, “her şeyi düşünmek ve düzenlemek” için bir fırsattı. Gözlerim dolu bir şekilde başımı salladım ama içimde bir ateş vardı. Sekiz yıllık evliydik. Evliliğimiz kusursuz değildi, ama “ayrı düşünmek” mi?
— Zeynep, — dedi beni kapıya kadar uğurlarken, — seni kaybetmek istemiyorum. Sadece… bence bu bize iyi gelecek. İnan, her şey düzelecek.
Ben de gittim. Geçici olarak yakındaki bir mahalledeki arkadaşıma taşındım. Güçlü olmaya çalıştım: kitap okudum, parklarda dolaştım, yalnız başıma kahve içtim. Günleri saydım. İlk hafta inanılmaz yavaş geçti. Sonra bir telefon geldi. Komşum, Ayşe Hanım, duvarın arkasındaki komşumuz.
— Zeynep, şu anda evde değilsin, değil mi? — diye sordu endişeli bir sesle. — Hayır, neden sordunuz? — Bugün Ali’ye bir kadın geldi. Çantalarıyla. Ve muhtemelen geceyi orada geçirdi. Gece ikide banyoya kadar birini geçirdiğini duydum…
O anda dünya başıma yıkıldı. İçimde bir şey sıkıştı. Beni gerçekten bu kadar çabuk mu unuttu? Daha bir hafta önce birlikte çay içiyor ve tatili konuşuyorduk… Şimdi ise evimizde başka birini mi ağırlıyordu?
Ertesi gün ne yapacağımı bilemez haldeydim. Telefon sessizdi. Ali aramadı, yazmadı. Anladım ki, araştırmaya başlarsam, her şeyi tersine çevirecek. Kafamda kurduğumu söyleyecek. Ama içimde bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum.
İki gün sonra dayanamadım. Aniden gittim. Uyarı vermeden. Yağmur oluk oluk yağıyordu. Dizlerim titreyerek apartmana doğru yürüdüm. Evde ışık yanıyordu. Kapı kilitli değildi. İçeri girdim.
Mutfakta ışık, bardaklar, açılmış bir kumaş, makas, iplikler ve masa başında Ali. Karşısında kırk yaşlarında, zarif bir kadın. Bir şeyler tartışıyorlardı, kadın bir kağıt üzerinde çizimler yapıyordu.
Gözlerime inanamayarak orada duruyordum.
— Ali… — diye zorla söyledim. — Bu kim?
Ali irkildi, ayağa kalktı ve bana doğru koştu:
— Zeynep! Erken geldin. Bu… Bu Meral. O bir tasarımcı. Sana sürpriz yapmak istemiştim.
— Sürpriz mi? — diyerek şüpheyle yeniden sordum.
— Kendi çalışma atölyeni hayal ettiğini biliyordum. Mutfakta değil de, düzenli bir şekilde çalışman için salonu atölyeye çevirmek istedim. İşte… Meral yardım ediyor. Nasıl söyleyeceğimi bilemedim. Her şeyi bitirip sana hediye etmek istedim.
Meral sessizce gülümsedi ve malzemeleri topluyordu. İçimdeki baskının kaybolduğunu hissettim. O beni aldatmadı. Benim için çabalıyordu.
Daha da yaklaştım, kumaşı elleyerek:
— Bunu gerçekten benim için mi yaptın?
— Gerçekten. Senin beni kaybetmediğine inanmanı istedim. Yanındayım. Ve mutlu olmanı istiyorum. İğne ve iplikle dahi olsa, ama mutlu olmanı istiyorum.
Gözyaşlarına boğuldum. Rahatlamaktan. Şüphelerimden utanç duymaktan. Ve aşkımın aslında hiç kaybolmadığını görmekten.
O akşamdan beri bir daha ayrılmadık. Salonumuzdaki atölye şimdi benim küçük dünyam oldu. Ali ise tekrar yuvam.
Biliyor musun… Bazen ailenin değerini anlamak için, onu kaybetme korkusunu yaşamak gerekiyor.
